สวัสดีครับผมจะมาเล่าให้ฟังตั้งแต่แรกเลยนะครับ
ขออภัยที่ตั้งกระทู้คำถามนะครับตั้งใจจะตั้งกระทู้สนทนาแต่ตั้งไม่ได้!
ครูคนนี้เป็นวิทยากรณ์งานแน่นเกียตินิยมอันดับหนึ่ง มข. ตอน ม.๑ ผมได้เรียนกับครูเขาเป็นครั้งแรกผมก็ประทับใจในคารมและการสอนที่มีเอกลักษณ์เล่าเรื่องได้น่าฟังไม่น่าเบื่อเท่าไหรนัก ( โดยส่วนตัวแล้วผมเป็นคนไม่ชอบเรียนสังคมผมว่ามันน่าเบื่อ ) จนผมเริ่มรู้สึกว่ามันก็ไม่ได้แย่เท่าไรและตอนนั้นละที่ผมยกให้ครูคนนี้เป็นครูในดวงใจผม ผมทั้งเคารพชื่นชมและยกย่องตลอดมา จนผมได้ยินเรื่องไม่ค่อยดีและผิดจรรยาบรรณครูแบบร้ายแรงจากรุ่นพี่ในโรงเรียนเขาเล่ากันมา (ครูเขาเป็นเพศทางเลือก ความผิดที่ว่าเกี่ยวข้องกับนักเรียนชายคิดเอาเองนะครับ) ผมก็ยังไม่ปักใจเชื่อแล้วยังคิดปกป้องครูอีกคือผมคิดว่าคนที่พูดหรือปล่อยข่าวออกมาคงแค่พูดล้อครูแค่นั้นละ เพราะในโรงเรียนมีครูเพศทางเลือกแค่คนเดียวเลยคงเป็นที่สนุกปากให้พวกปากหมาละมั้ง
ด้วยความที่ผมไม่ชอบและไม่ได้เก่งสังคมอยู่แล้วยิ่งพระพุทธศาสนานี่ผมยิ่งไม่ได้เลยเรื่องหลักธรรมจนทำให้ผมได้เกรด ๑ เป็นครั้งแรกทั้งที่ผมก็พยามทำทุกอย่างงานก็ส่งทุกอย่างไม่เคยขาด สอบจริงๆก็ได้แค่ครึ่งเดียวละครับผมเสียใจมากในตอนนั้นเพราะเกรดวิชาอื่นได้ ๔ ๓.๕ ๓ คละกันไปไม่เคยได้แม้แต่เกรด ๒ (ผมเรียนสองเทอมได้เกรด ๑ เทอมเดียวอีกเทอมจำไม่ได้) เป็นอันว่าชีวิติ ม.ต้นจบแต่นี้ครับเพราะครูไม่ได้สอนผมอีกเลยจนกระทั่ง ม.๕ เป็นช่วงที่ผมเริ่มออกนอกลู่นอกทางและเป็นช่วงที่ผมขี้เกียจมากๆได้เป็นคณะกรรมการอีกไหนจะงานโรงเรียนงานตัวเองงานนอกที่มีคนจ้างออกแบบกราฟฟิกทั้งปัญหาวัยรุ่นต่างๆถาโถมเข้ามาจนผมแทบอดคิดไม่ได้ว่าผมต้องบ้าตายแนะๆ ช่วงนี้ผมสัมผัสได้ถึงความเคลียดทุกวันกินยาแก้ปวดเป็นว่าเล่น
ผมไม่มีงานส่งครูสักงาน! แต่มีอยู่งานหนึ่งครูเขาให้ทำโมเดลภูเขา ผมกับเพื่อนๆก็ทำส่งนะแต่ไม่ผ่านแก้แล้วก็แก้อีกด้วยความที่ในกลุ่มผมมี นักกีฬาสองคน คนที่ไม่ทำอะไรเลยนอกจากออกตัง ๑ คน และอีกคนที่มีงานประจำไม่ค่อยได้มาทำงานช่วย เหลือแค่ผมกับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่ทำทุกวันกลับหลังพระอาทิตตกดินทุกวัน ด้วยความที่ผมบุคลิกคล้ายผู้นำสุดแล้วในตอนนั้นทำให้ผมได้รับภาระหัวหน้าไปครอบครองผมกับเพื่อนก็ทำจนเสร็จแต่พอไปส่งแค่นั้นละ "ไม่ผ่าน" ผมก็เอามาแก้สองรอบก็ยังไม่ผ่าน ด้วยความกดดันและความน้อยในในเพื่อนที่ถ้าผมไม่สั่งให้ทำนู่นนี่นั่นคือทำอะไรไม่เป็นเลยผมเลยตัดสินใจไม่ส่งโยนทิ้งและกลับบ้านไปด้วยความอัดอั้นใจเหนื่อยล้าน้อยในสารพัดความรู้สึก นั่นละครับ ติด ร. ตัวแรก
ขออธิบายเพิ่มเติมนะครับโมเดลภูเขาที่ว่านี้คือทำโมเดลจากเส้นชั้นความสูง ครูให้ทำทุกอย่างต้องเป็นและละเอียดมากตรวจงานทุกชั้นความสูงทุกสิ่งก่อสร้างทุกป่าทุกแม่น้ำลำธารทุกย่อมหญ้าจนส่วนตัวผมคิดว่ามันเกินความสามารถของเด็กมัถยมอย่างผมซึ่งผมว่าที่ผมทำไปก็ไม่ได้ผิดสัดส่วนมากคือเอาเป็นว่าเป็นกลุ่มที่ได้แก้น้อนที่สุดก็ว่าได้ครับส่วนใหญ่จะไม่ผ่านเรื่องรายละเอียดในแผนที่(แต่เพื่อนๆกลุ่มอื่นเขาก็แก้จนผ่านยกเว้นผมที่แก้แค่สองรอบ)
หลังจากนั้นเทอมสองผมก็ได้เริ่มมีอคติกับครูมากขึ้นทุกวันพร้อมกับหลักฐานเรื่องผู้ชายเด็กนักเรียนที่เป็นเหยื่อครูเขาซึ่งเป็นเพื่อนผมทำให้ผมคิดถึงเรื่องที่เคยได้ยินมาตลอดแล้วผมแปลกใจไปแว๊บหนึ่ง "อย่าบอกนะว่าทุกเรืองที่ได้ยินมาเป็นเรื่องจริงหมดเลย!" นั่นเลยครับจุดเปลี่ยนจากครูผู้แสนดีครูในดวงใจผมกลายเป็นปีศาจจิตรใจอัปลักษณ์ไปในเพียงเซี่ยววินาที เหตุนี้เองทำให้ผมหมั่นใส้และจงเกียดจงชังจนผมตั่งใจไม่ส่งงาน(จริงตั่งใจไม่ทำตั่งแต่แรกประกอบกับความขี้เกียจที่สะสมมา) รอสอบอย่างเดียว แต่ผมเข้าเรียนทุกวิชา ผลออกมาคือผมติดศูนย์ในเทอมสอง
จน ม.๖ เทอมแรกผมก็ยังมีความคิดแบบเดิมทำให้ผมได้ศูนย์อีกตัว พอผมตั่งสติได้ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่า "ทำไมผมต้องเอาอนาคตผมมาไว้กับคนแบบนี้" ผมเลยรีบแก้เกรดให้ทันก่อนปิดเทอมเพราะต้องทำ Portforio ส่งมหาวิทยาลัยต่างๆ จนทำให้ผมได้เริ่มเห็นด้านดีครูอีกครั้ง จนกระทั่งวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ครูจะได้พัก(ปิดเทอมครูหรอผมไม่รู้ว่ามันเรียกอยางไร) ผมกับเพื่อนๆได้เอางานชิ้นเดิมไปแก้ ร ก็ได้เอากลับมาแก้ผมก็แก้ให้เต็มสปีดแต่ปรากฏว่าครูเดินมาดูตอนแก้งานแล้วบอกกำลังจะกลับผมเลยบอกว่างานเหลือแค่ติดกาวครับครูรอหน่อยนะครับ ผมก้มหน้าไม่สนใจใครเลยรีบทำผ่านไผสักนาทีเพื่อนกระซิบบอกว่าครูเดินไปแล้ว ขึ้นรถไปแล้ว...นั่นละครับอุสาห์กำลังจะกลับมามองครูในแง่ดีอีกครั้งเดินหนีไปแบบเงียบๆในขณะที่งานจะเสร็จแล้วทำให้ผมเกลียดยิ้งกว่าตอนแรกอีก
บางคนอาจมองว่าผมนั่นละที่ผิดผมไม่เถียงผมยอมรับว่าผมเองนี่ละที่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนผมจึงอยากเล่าให้ฟังไงครับจะได้ไม่ทำแบบผมอีกปัญหาทั้งหมดนี้ผมเผชิญมันตัวคนเดียวเจอกับความเครียดทุกวันจนทำให้เป็นความเครียดสะสม ถ้าพ่อแม่ผู้ปกครองเข้ามาอ่านผมอยากบอกว่าให้ใส่ใจลูกหน่อยนะครับอย่าปล่อยให้เขาเจอปัญหาชีวิต ปัญหาวัยรุ่น ปัณหาที่โรงเรียนเพียงลำพัง
ผมผิดมั้ยที่เกลียดครู ?
ขออภัยที่ตั้งกระทู้คำถามนะครับตั้งใจจะตั้งกระทู้สนทนาแต่ตั้งไม่ได้!
ครูคนนี้เป็นวิทยากรณ์งานแน่นเกียตินิยมอันดับหนึ่ง มข. ตอน ม.๑ ผมได้เรียนกับครูเขาเป็นครั้งแรกผมก็ประทับใจในคารมและการสอนที่มีเอกลักษณ์เล่าเรื่องได้น่าฟังไม่น่าเบื่อเท่าไหรนัก ( โดยส่วนตัวแล้วผมเป็นคนไม่ชอบเรียนสังคมผมว่ามันน่าเบื่อ ) จนผมเริ่มรู้สึกว่ามันก็ไม่ได้แย่เท่าไรและตอนนั้นละที่ผมยกให้ครูคนนี้เป็นครูในดวงใจผม ผมทั้งเคารพชื่นชมและยกย่องตลอดมา จนผมได้ยินเรื่องไม่ค่อยดีและผิดจรรยาบรรณครูแบบร้ายแรงจากรุ่นพี่ในโรงเรียนเขาเล่ากันมา (ครูเขาเป็นเพศทางเลือก ความผิดที่ว่าเกี่ยวข้องกับนักเรียนชายคิดเอาเองนะครับ) ผมก็ยังไม่ปักใจเชื่อแล้วยังคิดปกป้องครูอีกคือผมคิดว่าคนที่พูดหรือปล่อยข่าวออกมาคงแค่พูดล้อครูแค่นั้นละ เพราะในโรงเรียนมีครูเพศทางเลือกแค่คนเดียวเลยคงเป็นที่สนุกปากให้พวกปากหมาละมั้ง
ด้วยความที่ผมไม่ชอบและไม่ได้เก่งสังคมอยู่แล้วยิ่งพระพุทธศาสนานี่ผมยิ่งไม่ได้เลยเรื่องหลักธรรมจนทำให้ผมได้เกรด ๑ เป็นครั้งแรกทั้งที่ผมก็พยามทำทุกอย่างงานก็ส่งทุกอย่างไม่เคยขาด สอบจริงๆก็ได้แค่ครึ่งเดียวละครับผมเสียใจมากในตอนนั้นเพราะเกรดวิชาอื่นได้ ๔ ๓.๕ ๓ คละกันไปไม่เคยได้แม้แต่เกรด ๒ (ผมเรียนสองเทอมได้เกรด ๑ เทอมเดียวอีกเทอมจำไม่ได้) เป็นอันว่าชีวิติ ม.ต้นจบแต่นี้ครับเพราะครูไม่ได้สอนผมอีกเลยจนกระทั่ง ม.๕ เป็นช่วงที่ผมเริ่มออกนอกลู่นอกทางและเป็นช่วงที่ผมขี้เกียจมากๆได้เป็นคณะกรรมการอีกไหนจะงานโรงเรียนงานตัวเองงานนอกที่มีคนจ้างออกแบบกราฟฟิกทั้งปัญหาวัยรุ่นต่างๆถาโถมเข้ามาจนผมแทบอดคิดไม่ได้ว่าผมต้องบ้าตายแนะๆ ช่วงนี้ผมสัมผัสได้ถึงความเคลียดทุกวันกินยาแก้ปวดเป็นว่าเล่น
ผมไม่มีงานส่งครูสักงาน! แต่มีอยู่งานหนึ่งครูเขาให้ทำโมเดลภูเขา ผมกับเพื่อนๆก็ทำส่งนะแต่ไม่ผ่านแก้แล้วก็แก้อีกด้วยความที่ในกลุ่มผมมี นักกีฬาสองคน คนที่ไม่ทำอะไรเลยนอกจากออกตัง ๑ คน และอีกคนที่มีงานประจำไม่ค่อยได้มาทำงานช่วย เหลือแค่ผมกับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่ทำทุกวันกลับหลังพระอาทิตตกดินทุกวัน ด้วยความที่ผมบุคลิกคล้ายผู้นำสุดแล้วในตอนนั้นทำให้ผมได้รับภาระหัวหน้าไปครอบครองผมกับเพื่อนก็ทำจนเสร็จแต่พอไปส่งแค่นั้นละ "ไม่ผ่าน" ผมก็เอามาแก้สองรอบก็ยังไม่ผ่าน ด้วยความกดดันและความน้อยในในเพื่อนที่ถ้าผมไม่สั่งให้ทำนู่นนี่นั่นคือทำอะไรไม่เป็นเลยผมเลยตัดสินใจไม่ส่งโยนทิ้งและกลับบ้านไปด้วยความอัดอั้นใจเหนื่อยล้าน้อยในสารพัดความรู้สึก นั่นละครับ ติด ร. ตัวแรก
ขออธิบายเพิ่มเติมนะครับโมเดลภูเขาที่ว่านี้คือทำโมเดลจากเส้นชั้นความสูง ครูให้ทำทุกอย่างต้องเป็นและละเอียดมากตรวจงานทุกชั้นความสูงทุกสิ่งก่อสร้างทุกป่าทุกแม่น้ำลำธารทุกย่อมหญ้าจนส่วนตัวผมคิดว่ามันเกินความสามารถของเด็กมัถยมอย่างผมซึ่งผมว่าที่ผมทำไปก็ไม่ได้ผิดสัดส่วนมากคือเอาเป็นว่าเป็นกลุ่มที่ได้แก้น้อนที่สุดก็ว่าได้ครับส่วนใหญ่จะไม่ผ่านเรื่องรายละเอียดในแผนที่(แต่เพื่อนๆกลุ่มอื่นเขาก็แก้จนผ่านยกเว้นผมที่แก้แค่สองรอบ)
หลังจากนั้นเทอมสองผมก็ได้เริ่มมีอคติกับครูมากขึ้นทุกวันพร้อมกับหลักฐานเรื่องผู้ชายเด็กนักเรียนที่เป็นเหยื่อครูเขาซึ่งเป็นเพื่อนผมทำให้ผมคิดถึงเรื่องที่เคยได้ยินมาตลอดแล้วผมแปลกใจไปแว๊บหนึ่ง "อย่าบอกนะว่าทุกเรืองที่ได้ยินมาเป็นเรื่องจริงหมดเลย!" นั่นเลยครับจุดเปลี่ยนจากครูผู้แสนดีครูในดวงใจผมกลายเป็นปีศาจจิตรใจอัปลักษณ์ไปในเพียงเซี่ยววินาที เหตุนี้เองทำให้ผมหมั่นใส้และจงเกียดจงชังจนผมตั่งใจไม่ส่งงาน(จริงตั่งใจไม่ทำตั่งแต่แรกประกอบกับความขี้เกียจที่สะสมมา) รอสอบอย่างเดียว แต่ผมเข้าเรียนทุกวิชา ผลออกมาคือผมติดศูนย์ในเทอมสอง
จน ม.๖ เทอมแรกผมก็ยังมีความคิดแบบเดิมทำให้ผมได้ศูนย์อีกตัว พอผมตั่งสติได้ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่า "ทำไมผมต้องเอาอนาคตผมมาไว้กับคนแบบนี้" ผมเลยรีบแก้เกรดให้ทันก่อนปิดเทอมเพราะต้องทำ Portforio ส่งมหาวิทยาลัยต่างๆ จนทำให้ผมได้เริ่มเห็นด้านดีครูอีกครั้ง จนกระทั่งวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ครูจะได้พัก(ปิดเทอมครูหรอผมไม่รู้ว่ามันเรียกอยางไร) ผมกับเพื่อนๆได้เอางานชิ้นเดิมไปแก้ ร ก็ได้เอากลับมาแก้ผมก็แก้ให้เต็มสปีดแต่ปรากฏว่าครูเดินมาดูตอนแก้งานแล้วบอกกำลังจะกลับผมเลยบอกว่างานเหลือแค่ติดกาวครับครูรอหน่อยนะครับ ผมก้มหน้าไม่สนใจใครเลยรีบทำผ่านไผสักนาทีเพื่อนกระซิบบอกว่าครูเดินไปแล้ว ขึ้นรถไปแล้ว...นั่นละครับอุสาห์กำลังจะกลับมามองครูในแง่ดีอีกครั้งเดินหนีไปแบบเงียบๆในขณะที่งานจะเสร็จแล้วทำให้ผมเกลียดยิ้งกว่าตอนแรกอีก
บางคนอาจมองว่าผมนั่นละที่ผิดผมไม่เถียงผมยอมรับว่าผมเองนี่ละที่ทำให้ตัวเองเดือดร้อนผมจึงอยากเล่าให้ฟังไงครับจะได้ไม่ทำแบบผมอีกปัญหาทั้งหมดนี้ผมเผชิญมันตัวคนเดียวเจอกับความเครียดทุกวันจนทำให้เป็นความเครียดสะสม ถ้าพ่อแม่ผู้ปกครองเข้ามาอ่านผมอยากบอกว่าให้ใส่ใจลูกหน่อยนะครับอย่าปล่อยให้เขาเจอปัญหาชีวิต ปัญหาวัยรุ่น ปัณหาที่โรงเรียนเพียงลำพัง