ผมเริ่มรู้สึกว่ามีปัญหานี้มาตั้งแต่ช่วง ม.ปลาย จนตอนนี้อายุ 40 แล้ว ผมก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง คือเวลาที่เราคุยกับใครสักคน แล้วมีการสบตากัน มันจะทำให้ผมอึดอัด การพยายามสู้สายตา มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกอึดอัด การเลือกที่จะไม่สบตา ก็อึดอัด หรือเปลี่ยนมาเป็นมองปลายจมูกหรือหัวคิ้วก็ยังอึดอัด ยิ่งคุยกันนานเท่าไหร่ ผมจะรู้สึกอึดอัดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งถ้าเป็นการนั่งคุยกันแบบหันหน้าเข้าหากันยิ่งไปกันใหญ่ ผมเคยคิดว่าหรือว่าเราตั้งกำแพงให้ตัวเราเกินไปมั้ย เพราะแม้แต่คนในครอบครัวก็เป็น มันทำให้เวลาคุยกับพี่สาวแล้วพี่สาวจะกระพริบตาถี่ๆ จนเรารู้สึกว่าไม่ปกติ แล้วมันเป็นกับทุกคนจนมันทำให้ผมห่างออกจากกลุ่มเพื่อน กลายเป็นคนที่เลือกที่จะไม่สุงสิงกับใครมากนัก เล่นฟิตเนสคนเดียว ไม่พยายามรู้จักคนใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆ เพราะสุดท้ายพอรู้จักกันแล้ว เวลาคุยกันก็ทำให้ทั้งเค้าและเราต่างก็อึดอัดกันไป ผมเป็นอะไรครับ มีใครเป็นเหมือนผมบ้าง หรือเป็นอาการทางจิต ถึงผมจะใช้ชีวิต แต่บ่อยครั้งที่ผมรู้สึกว่าตัวเองมีภาวะซึมเศร้า ขอคำแนะนำหน่อยครับ
ไม่ชอบคุยกับใครนานๆ เพราะมีปัญหาเรื่องการมองตาคู่สนทนา
ผมเริ่มรู้สึกว่ามีปัญหานี้มาตั้งแต่ช่วง ม.ปลาย จนตอนนี้อายุ 40 แล้ว ผมก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง คือเวลาที่เราคุยกับใครสักคน แล้วมีการสบตากัน มันจะทำให้ผมอึดอัด การพยายามสู้สายตา มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกอึดอัด การเลือกที่จะไม่สบตา ก็อึดอัด หรือเปลี่ยนมาเป็นมองปลายจมูกหรือหัวคิ้วก็ยังอึดอัด ยิ่งคุยกันนานเท่าไหร่ ผมจะรู้สึกอึดอัดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งถ้าเป็นการนั่งคุยกันแบบหันหน้าเข้าหากันยิ่งไปกันใหญ่ ผมเคยคิดว่าหรือว่าเราตั้งกำแพงให้ตัวเราเกินไปมั้ย เพราะแม้แต่คนในครอบครัวก็เป็น มันทำให้เวลาคุยกับพี่สาวแล้วพี่สาวจะกระพริบตาถี่ๆ จนเรารู้สึกว่าไม่ปกติ แล้วมันเป็นกับทุกคนจนมันทำให้ผมห่างออกจากกลุ่มเพื่อน กลายเป็นคนที่เลือกที่จะไม่สุงสิงกับใครมากนัก เล่นฟิตเนสคนเดียว ไม่พยายามรู้จักคนใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆ เพราะสุดท้ายพอรู้จักกันแล้ว เวลาคุยกันก็ทำให้ทั้งเค้าและเราต่างก็อึดอัดกันไป ผมเป็นอะไรครับ มีใครเป็นเหมือนผมบ้าง หรือเป็นอาการทางจิต ถึงผมจะใช้ชีวิต แต่บ่อยครั้งที่ผมรู้สึกว่าตัวเองมีภาวะซึมเศร้า ขอคำแนะนำหน่อยครับ