มีใครส่งตัวเองเรียนจนจบไหมคะ พวกพี่ผ่านมาได้ไงคะ??

พ่อแม่พี่เลิกกัน พี่ทำงานส่งตัวเองตั่งแต่ ม.3 จบจบป.ตรี และ ป.โท ทำงานทุกวัน ทำทุกอย่างที่ได้เงิน
ไม่อาย ไม่อีโก้ ไม่เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร ไม่อิจฉาคนอื่น และไม่ดูถูกตัวเอง
บอกตัวเองทุกวันว่า พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว ทุกอย่างก็จะผ่านไป เหนื่อยมาก็นอน ตื่นมาก็ไปเรียน เลิกเรียนก็ทำงาน
วนลูปไปแบบนั้น ถามว่ามีวันที่รู้สึกแย่มั้ย ? มันต้องมีอยู่แล้ว ก็เราเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งนี่นา อารมณ์พวกนี้มีอยู่แล้ว
แต่เราอย่าจมอยู่กับมันนานเกินไป ร้องไห้ได้ ร้องให้สุดๆไปเลย แล้วก็หยุดร้องแล้วเริ่มต้นใหม่ การร้องไห้คือการระบาย
และเยียวยาความรู้สึกของมนุษย์ ไม่ต้องอาย ห้ามสงสารตัวเองเด็ดขาด เพราะคนที่แย่กว่าเรามีอีกเยอะ แค่เราไม่รู้แค่นั้น

ลองนึกเล่นๆดูว่า ถ้าเราไม่มีอนาคต ไม่สามารถเลี้ยงตัวเองได้ ในวันที่พ่อแม่ไม่อยู่ (ตาย) หรือในวันที่เหลือเราอยู่คนเดียวแล้ว
มันจะรู้สึกแย่แค่ไหน จำไว้ว่าทุกคนตัวคนเดียวทั้งนั้น ตอนเกิดก็ออกมาคนเดียว ตอนตายก็นอนในโลงคนเดียว เพราะงั้นไม่มีอะไรต้องกลัว
หรือน้อยใจ ทุกคนต้องเอาตัวรอดให้ได้ในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ตอนนี้น้องอาจยังไม่เข้าใจ เพราะด้วยวัย จึงเกิดความรู้สึกอย่างที่น้องกล่าวมา
ไม่มีใครช่วยน้องได้ นอกจากตัวน้องเอง ใจน้องเอง กำลังใจสร้างได้ด้วยตังเองโดยไม่ต้องไปขอใคร
สู้ๆนะคะ อดทนไว้ อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาดังๆ ถ้าเหนื่อยก็นอนพักผ่อน และอย่าเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่น
เราก็คือเรา เป็นเราในแบบที่ไม่ต้องเหมือนใคร.