สามีอายุ 27 เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดามากๆๆๆ มีลูกด้วยกันแล้ว 1 คนแต่ฝากพ่อแม่เลี้ยงที่ต่างจังหวัด
สามีอยู่กับเกมส์มากกว่าอยู่กับเมีย คุยกับเพื่อนในเกมส์มากกว่าคุยกับเมีย ว่างเมื่อไหร่คือเกมส์มาก่อน ความใส่ใจเมียมี แต่น้อยมาก เช่นถ้าเราบอกว่าหิวข้าว แต่เค้ากำลังเล่นเกมส์คือเราต้องรอให้เค้าเล่นจนจบเกมส์ ถึงจะออกไปหาข้าวกินได้ เค้าพูดตลอดว่ารักเมีย แต่มันรู้สึกได้ว่ามันเป็นแค่คำพูด เค้าไม่ได้รักเรามากมายอะไร เหมือนอยู่กันไปเรื่อยๆ
ตอนลูกยังเล็ก เราเลี้ยงกันเอง ลูกเคยตกจากที่นอน หัวโหม่งพื้นกระเบื้องร้องไห้ลั่นบ้าน เค้ากำลังเล่นเกมส์ สิ่งที่เค้าทำคือรีบวิ่งมาดูลูก แต่มือกับสายตาก็ยังไม่ละออกจากเกมส์ ท่าทางตกใจ ทั้งหันมองลูกทั้งหันมองเกมส์ แต่ไม่ยอมปล่อยมือจากมือถือที่กำลังกดเกมส์อยู่ และเป็นเราที่อุ้มลูก กล่อมลูกจนหยุดร้อง โดยมีเสียงเค้าที่กำลังเล่นเกมส์พูดแทรกมาเรื่อยๆ เหมือนห่วงลูก แต่ก็ไม่หยุดเล่น
ถ้าเราโกรธเรื่องนี้เค้าจะไม่สนใจ นิ่ง ไม่คุยกับเรา เค้าไม่ค่อยง้อ ไม่ค่อยพยายามทำอะไรเพื่อเราเลย บางทีก็แอบคิดว่าตกลงตอนนี้เค้ารักเรารึเปล่า
เรารู้สึกว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวเรามันมีน้อยมาก เพราะความสนใจของเค้าอยู่กับเกมส์ซะมากกว่า
บางทีคิดอยากเลิกกันเลยด้วยซ้ำ แต่ก็คิดถึงลูก
มีใครที่แฟนติดเกมส์มากๆ แล้วมีวิธีการช่วยให้เค้าเลิกเล่น หรือว่าแบ่งเวลาได้ดีขึ้นบ้างมั้ยคะ
พิมพ์ให้กำลังใจมาก็ได้ค่ะ ตอนนี้กำลังรู้สึกแย่ รู้สึกเหนื่อยใจมากกับสิ่งที่เป็น
มันไม่ใช่แค่ความน้อยใจที่เรารู้สึก แต่เรามองว่าเค้าไม่มีภาวะผู้นำ ดูเป็นเด็กไม่รู้จักโตมากกว่าหัวหน้าครอบครัว เราจัะคุยกันยังไงดีเพื่อให้อะไรๆมันดีขึ้นกว่านี้หน่อย
มีวิธีทำให้ผัวเลิกเล่นเกมส์มั้ยคะ หรือว่าเลิกกับผัวมันจะง่ายกว่า ?
สามีอยู่กับเกมส์มากกว่าอยู่กับเมีย คุยกับเพื่อนในเกมส์มากกว่าคุยกับเมีย ว่างเมื่อไหร่คือเกมส์มาก่อน ความใส่ใจเมียมี แต่น้อยมาก เช่นถ้าเราบอกว่าหิวข้าว แต่เค้ากำลังเล่นเกมส์คือเราต้องรอให้เค้าเล่นจนจบเกมส์ ถึงจะออกไปหาข้าวกินได้ เค้าพูดตลอดว่ารักเมีย แต่มันรู้สึกได้ว่ามันเป็นแค่คำพูด เค้าไม่ได้รักเรามากมายอะไร เหมือนอยู่กันไปเรื่อยๆ
ตอนลูกยังเล็ก เราเลี้ยงกันเอง ลูกเคยตกจากที่นอน หัวโหม่งพื้นกระเบื้องร้องไห้ลั่นบ้าน เค้ากำลังเล่นเกมส์ สิ่งที่เค้าทำคือรีบวิ่งมาดูลูก แต่มือกับสายตาก็ยังไม่ละออกจากเกมส์ ท่าทางตกใจ ทั้งหันมองลูกทั้งหันมองเกมส์ แต่ไม่ยอมปล่อยมือจากมือถือที่กำลังกดเกมส์อยู่ และเป็นเราที่อุ้มลูก กล่อมลูกจนหยุดร้อง โดยมีเสียงเค้าที่กำลังเล่นเกมส์พูดแทรกมาเรื่อยๆ เหมือนห่วงลูก แต่ก็ไม่หยุดเล่น
ถ้าเราโกรธเรื่องนี้เค้าจะไม่สนใจ นิ่ง ไม่คุยกับเรา เค้าไม่ค่อยง้อ ไม่ค่อยพยายามทำอะไรเพื่อเราเลย บางทีก็แอบคิดว่าตกลงตอนนี้เค้ารักเรารึเปล่า
เรารู้สึกว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวเรามันมีน้อยมาก เพราะความสนใจของเค้าอยู่กับเกมส์ซะมากกว่า
บางทีคิดอยากเลิกกันเลยด้วยซ้ำ แต่ก็คิดถึงลูก
มีใครที่แฟนติดเกมส์มากๆ แล้วมีวิธีการช่วยให้เค้าเลิกเล่น หรือว่าแบ่งเวลาได้ดีขึ้นบ้างมั้ยคะ
พิมพ์ให้กำลังใจมาก็ได้ค่ะ ตอนนี้กำลังรู้สึกแย่ รู้สึกเหนื่อยใจมากกับสิ่งที่เป็น
มันไม่ใช่แค่ความน้อยใจที่เรารู้สึก แต่เรามองว่าเค้าไม่มีภาวะผู้นำ ดูเป็นเด็กไม่รู้จักโตมากกว่าหัวหน้าครอบครัว เราจัะคุยกันยังไงดีเพื่อให้อะไรๆมันดีขึ้นกว่านี้หน่อย