อยากเข้ามหาวิทยาลัยที่ใฝ่ฝันเอาไว้ แต่แม่ไม่ให้ ทำอย่างไรดีคะ

สวัสดีค่ะ ก็อย่างที่หัวข้อบอกเลยค่ะ
มหาวิทยาลัยนี้เป็นเหมือนชีวิตของเราเลยค่ะ คือชีวิตและจิตวิญญาณเลยค่ะ อาจจะพูดดูเวอร์ แต่มันคือความจริงค่ะ
เท้าความก่อนนะคะ เราเป็นเด็กเก่ง ออกแนวอัจฉริยะ แต่แม่ไม่เคยเห็นค่าความเก่งของลูกเลย ถึงจะเอาไปอวดคนนู้นคนนี้ แต่ต่อหน้าลูกก็เอาแต่ด่า รู้ว่าผิดแต่เอาตามตรงเราเกลียดแม่มาก แม่เราออกแนวรวยนะ แต่เลี้ยงลูกด้วยเงิน หาทุกอย่างให้ลูกได้ยกเว้นเวลา เคยคิดโทษสวรรค์นะ ส่งทุกอย่างมาให้แล้ว ช่วยส่งแม่ที่ดีกว่านี้มาให้สักหน่อยไม่ได้หรือ แต่เราเติบโตมาเป็นคนดีพอตัวนะ ถ้าเป็นคนอื่นคงใจแตกหนีตามผู้ชายไปแล้วถ้ามีแม่อย่างนี้ แต่เรากับพี่กลับโตมาเป็นคนดี ถ้าให้พูดตามตรง เราเป็นคนเรียบร้อย เป็นกุลสตรีนะ เป็นคนร่าเริง เป็นเด็กครู เก่งทุกอย่าง อัจฉริยะ แต่ก็เฉพาะที่โรงเรียนนะ เรากลายเป็นคนกดดันไม่รู้ตัว พอแม่ไม่เห็นค่าเราเราไม่สน เราสนใจคนอื่นที่รักเรา เห็นคุณค่าในตัวเรา เรากลัวว่าถ้าเราตกต่ำ เราไม่เก่ง เราได้คะแนนแย่ ครู เพื่อน พี่ พ่อ จะไม่มองเราเหมือนแต่ก่อน เราจริงจังกับทุกเรื่อง นั่งกังวลตอนประกาศผลว่าเราจะได้ที่หนึ่งไหม แต่เราก็ไม่ได้กดดันขนาดนั้นนะคะ ไม่ถึงขั้นเป็นโรคซึมเศร้า ไม่คิดอยากตายด้วย เรารักตัวเองเป็นหนึ่ง ไม่คิดทำอะไรที่ทำร้ายตัวเองเลย สาบานว่าจะไม่มีวันนั้น เข้าเรื่องนะคะ แต่เดิมก็รู้ดีหรอกว่าแม่ไม่เคยสนับสนุนลูก แต่ครูก็ถามมานะคะว่า "เด็กเก่งแบบเธอนี่โตขึ้นอยากไปเข้ามหาวิทยาลัยอะไร" เราก็ไม่ลังเลที่จะตอบเลยค่ะ "คณะ... ...มหาวิทยาลัยค่ะ" ครูก็บอกเราว่ายังไงเราก็ทำได้ พอเรามีความมั่นใจ เราก็ไปบอกแม่ แต่คำตอบคือ ไม่ค่ะ เราอยู่ต่างจังหวัด แม่ให้เข้าแค่มหาวิทยาลัยแถวบ้าน แต่ที่เราอยากเข้ามันอยู่ในกรุงเทพ ตอบมาแบบนี้เหมือนฆ่าให้ตายทั้งเป็นเลย ไม่รู้ว่ามีใครเป็นแบบเราไหม แต่สำหรับเราเราเคยบอกเพื่อนว่า "เรารัก(ชื่อมหาวิทยาลัย)กว่าแม่" แปลกดีเนอะ คนอื่นฟังเพลงแม่แล้วน้ำตาไหลพราก แต่เราฟังเพลงมหาวิทยาลัยแล้วน้ำตาจะไหลซะงั้น เพื่อนๆคะ เราควรทำอย่างไรดี TT