Quicksand ของจุนอิชิโร่ ทานิซากิ บอกเล่าเรื่องราวของความสัมพันธ์แบบหญิงรักหญิงที่ค่อนข้างผิดศีลธรรม เพราะฝั่งนึงเป็นหญิงที่แต่งงานแล้ว แต่ก็ยังไปลุ่มหลงหญิงสาวที่เด็กกว่า ที่เธอไปเจอที่โรงเรียนสอนศิลปะ
เรื่องราวย่อๆข้างต้นนั้น เป็นแค่จุดเริ่มต้นเรื่องราวความสัมพันธ์ที่ทำให้เกิดความลุ่มหลง ที่พาไปสู่ความป่วงๆพังๆ โดยหนังสือเล่าจากฝ่ายของหม้ายสาวคิคุอุชิ โซโนโกะ ที่มาบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองที่เกิดขึ้นให้แก่ผู้เขียนฟัง
ต้องบอกว่านิยายเรื่องนี้เขียนมานานแล้ว ในยุคที่คนญี่ปุ่นใส่ชุดกิโมโนในชีวิตประจำวัน เลยไม่ค่อยแปลกใจว่าทำไมเรื่องราวชู้สาวระหว่างเพศเดียวกันของโซโนโกะ และมิตซุโกะ ถึงเป็นของประหลาด และดูผิดนัก แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องนี้ถือเป็นนิยายร่วมสมัยมาก ถึงจะเขียนมานานแล้ว แต่พล็อตยังดูเข้ากับยุคนี้ อาจดูล้ำยุคไปมากสำหรับยุคนั้นก็ว่าได้
ในเรื่องนี้ ตัวละครหลักๆจะมีอยู่สี่ตัว สองชาย สองหญิง โดยมีเรื่องความสัมพันธ์ของตัวละครหญิงสองตัวเป็นเมนหลักนำเรื่อง ซึ่งเรารู้สึกว่าคนอ่านเรื่องนี้ ไม่รักก็คงเกลียดไปเลย ด้วยการยิ่งดำเนินเรื่อง ก็ยิ่งมีแต่ความขมวดคิ้ว และอาจทำให้รู้สึกว่าเหวอๆนิดนึงกับละคร
โดยตัวละครแต่ละครแต่ละตัว อุดมไปด้วยความเพี้ยน ป่วง และเต็มไปด้วยความไม่ปกติ ในตรรกะความคิดบางอย่าง จนทำให้เรื่องยิ่งยุ่งเหยิง จนอาจทำให้รู้สึกว่าความหลงไหลของตัวละครในเรื่องนี้ มันพาพวกเขามาอยู่จุดนี้เลยเหรอ หรือความบิดเบี้ยวบางอย่าง
โดยผู้เขียนจะไม่พูดอะไรออกมาตรงๆ เหมือนให้คนอ่านคิดเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น แม้กระทั่งตอนจบ ก็ยังให้คนอ่านคิดเอง ว่าทำไมตัวละครถึงตัดสินใจทำอะไรแบบนั้น
Quicksand (รักแสร้ง แรงเสน่หา) | Jun'ichiro Tanizaki | ความรัก / ความหลง ...ทำคนประสาท
เรื่องราวย่อๆข้างต้นนั้น เป็นแค่จุดเริ่มต้นเรื่องราวความสัมพันธ์ที่ทำให้เกิดความลุ่มหลง ที่พาไปสู่ความป่วงๆพังๆ โดยหนังสือเล่าจากฝ่ายของหม้ายสาวคิคุอุชิ โซโนโกะ ที่มาบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองที่เกิดขึ้นให้แก่ผู้เขียนฟัง
ต้องบอกว่านิยายเรื่องนี้เขียนมานานแล้ว ในยุคที่คนญี่ปุ่นใส่ชุดกิโมโนในชีวิตประจำวัน เลยไม่ค่อยแปลกใจว่าทำไมเรื่องราวชู้สาวระหว่างเพศเดียวกันของโซโนโกะ และมิตซุโกะ ถึงเป็นของประหลาด และดูผิดนัก แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องนี้ถือเป็นนิยายร่วมสมัยมาก ถึงจะเขียนมานานแล้ว แต่พล็อตยังดูเข้ากับยุคนี้ อาจดูล้ำยุคไปมากสำหรับยุคนั้นก็ว่าได้
ในเรื่องนี้ ตัวละครหลักๆจะมีอยู่สี่ตัว สองชาย สองหญิง โดยมีเรื่องความสัมพันธ์ของตัวละครหญิงสองตัวเป็นเมนหลักนำเรื่อง ซึ่งเรารู้สึกว่าคนอ่านเรื่องนี้ ไม่รักก็คงเกลียดไปเลย ด้วยการยิ่งดำเนินเรื่อง ก็ยิ่งมีแต่ความขมวดคิ้ว และอาจทำให้รู้สึกว่าเหวอๆนิดนึงกับละคร
โดยตัวละครแต่ละครแต่ละตัว อุดมไปด้วยความเพี้ยน ป่วง และเต็มไปด้วยความไม่ปกติ ในตรรกะความคิดบางอย่าง จนทำให้เรื่องยิ่งยุ่งเหยิง จนอาจทำให้รู้สึกว่าความหลงไหลของตัวละครในเรื่องนี้ มันพาพวกเขามาอยู่จุดนี้เลยเหรอ หรือความบิดเบี้ยวบางอย่าง
โดยผู้เขียนจะไม่พูดอะไรออกมาตรงๆ เหมือนให้คนอ่านคิดเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น แม้กระทั่งตอนจบ ก็ยังให้คนอ่านคิดเอง ว่าทำไมตัวละครถึงตัดสินใจทำอะไรแบบนั้น