จริงที่ใครเค้าบอก ที่ว่าเพื่อนแท้ในมหาลัยนั้นหายาก คือ เราพึ่งเรียนปี1แล้วไม่ได้เรียน ใน ม.ที่อยู่ใกล้บ้านตอนมัธยมเคยมีกลุ่มเพื่อนสนิท ไปไหนมาไหนด้วยกัน ช่วยเหลือกัน แล้วพอเรียนจบก็แยกย้ายกัน จนมาเรียนปี1 เรารู้สึกว่า เราไม่มีเพื่อน แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่คุยกับใครนะคะ เราสามารถพูดคุยกับเพื่อนได้ แต่ไม่มีเพื่อนสนิท บางครั้งก็คิดนะคะ ว่าอยากมีเพื่อนซักคนที่สนิทกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ทุกวันนี้ก็ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด จนกลายเป็นความชิน แต่ก็แอบมีเหงาๆ เอาจริงๆก็มีกลุ่มเพื่อนที่ไปด้วยกันเวลาเข้าเรียนนะคะ ดูหมือนจะสนิทแต่ความรู้สึกบอกว่าไม่ใช่ สิ่งที่เราคิดว่ามันไม่ใช่มากที่สุดก็คือ เวลาเพื่อนมีปัญหาอะไรที่เราพอช่วยได้เราก็ช่วยตลอด แต่พอเวลาที่เราเองต้องการความช่วยเหลือน้อยมาก ที่เราจะได้รับจากเพื่อน เวลาถามการบ้านหรือในเรื่องเรียนบางหัวข้อที่ไม่เข้าใจ เพื่อนก็จะชอบเลี่ยงๆเหมือนไม่อยากบอก จนเราต้องพยายามด้วยตัวเองตลอด และก็ไม่อยากถามเลยถ้าไม่จำเป็น แต่พอเพื่อนต้องการความช่วยเหลือหรือไม่เข้าใจตรงไหน ทำไมต้องนึกถึงเราตลอด บางครั้งเคยคิดอยากเห็นแก่ตัวไม่ช่วยบ้างนะคะ แต่ก็มีความคิดว่า การที่คนอื่นไม่มีน้ำใจกับเรา มันไม่ได้แปลว่าเราต้องกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวไปกับเค้าด้วย ก็ช่วยเหลือตลอด
เวลาเข้าเรียนช้าก็แชทหา โทรหา จดงานไว้ให้ พอเป็นเวลาที่เราเข้าช้าบ้าง ซึ่งมันไม่มีเลยอ่ะแบบนี้ มันก็เลยมีความรู้สึกที่ว่า เราก็เต็มที่กับเค้า แต่ทำไมเราถึงรู้สึกว่าเค้าไม่อะไรกับเราเลย บางทีก็มีความรู้สึกท้อนะคะ รู้สึกว่าอยากซิ่วเลยด้วยซ้ำ อยากกลับมาเรียนที่ จังหวัดที่บ้านของตัวเอง  เพราะอย่างน้อยก็ใกล้บ้าน และมีเพื่อนในชั้นมัธยมที่เรียนที่นั่น แต่ก็มีอีกความคิดนึงที่ว่า เฮ้ย เราจะยอมแพ้เพราะเรื่องแค่นี้หรอ คือมันไม่ใช่ว่าเราเรียนไม่ได้แล้วซิ่วไงคะ สิ่งที่เราเรียนเราก็ยังรู้สึกว่าเราชอบอยู่เหมือนเดิม ไม่ได้มีปัญหาเรื่องเรียนเลย เราไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย เพราะไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ และเราก็ไม่ได้เป็นคนที่เลือกได้ขนาดนั้น ด้วยเหตุผลหลายอย่างที่ทำให้เราไม่อยากซิ่ว ทั้งสงสารพ่อแม่ ต้องเสียเวลาอีก1ปี รุ่นพี่หรือเพื่อนๆเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างหรือเปล่าคะ แล้วสุดท้ายจัดการยังไง แล้วเราจะสามารถ เรียนจบได้โดยไม่มีเพื่อนสนิทเลย เป็นไปได้ไหมคะ