เรื่องมันมีอยู่ว่าช่วงสมัยม 2 ค่ะเราจะคบหากับรุ่นพี่คนนึงซึ่งเขาอายุมากกว่าเราแค่ปีเดียวแรกๆเราก็ไม่ได้จริงจังอะไรเพราะเราแค่อยากมีแฟนเหมือนกับเพื่อนๆ จนลองคบกับเขาได้ 2 เดือนแล้วก็เลิกค่ะ ช่วงนั้นเรายอมรับค่ะว่าเราเบื่อเราก็เลยเลิก แต่พอหลังขึ้นม 3 เราก็ได้ไปขอคืนดีพี่เขาอีกครั้ง ครั้งนี้เราจริงจังมากค่ะ รักแบบหมดใจ คบกันไปได้ 7 เดือนค่ะ เราก็จับได้ว่าเขาคุยกับคนอื่นที่อยู่ในไลน์ ตอนแรกเราเสียใจมากแต่เราก็ให้โอกาสเขาว่าโอเคเธอเลือกนะว่าเธอจะอยู่กับเราอยู่เธอจะไป คำตอบที่เขาตอบกลับมาบอกว่า เราอยู่ด้วยกัน 3 คนไม่ได้หรอ ตอนนั้นเราโมโหมากเราบอกเขาด้วยคำว่างั้นเลิกกันนะเราทนอยู่กับคนที่รักใครคนเดียวไม่เป็น แบบนี้เขาไม่เรียกความรักแบบนี้เขาเรียกว่าความเห็นแก่ตัว เราขอเลิกนะ จากนั้นทัศนคติของการมองเรื่องความรักของเราก็เปลี่ยนไปเลยค่ะกลายเป็นว่าเราไม่เชื่อใจใครอีกเลยจนถึงขั้นที่เพื่อนเรายังพูดเลยนะคะว่าเราอ่ะใจหินมาก เรารู้สึกเฉยๆกับความรักไปแล้วอ่ะค่ะไม่ว่าจะมีใครมาจีบหรือจะมีใครที่หน้าตาดีขนาดไหนก็ตามเราก็รู้สึกว่ามันไม่เห็นจะมีอะไรเลยไม่เห็นจะน่าสนใจเลยแบบนี้เขาเรียกว่าโรคกลัวความรักหรือเปล่าคะ
เราสงสัยว่าเราเป็นโรคกลัวความรักหรือเปล่า?