ผมทำอาชีพอะไรขอยกเว้นที่จะไม่บอกไว้นะครับ(เป็นงานรับเป็นจ๊อบนะครับ)
ผมเป็นคนที่ ถ้าเวลาทำงานอย่างน้อยก็ขอทำให้มันเสร็จให้ไวที่สุดจะได้ กลับมาคุยกัน
จนผมไม่มีเวลาแม้ จะคุยหรือตอบแชท ผมไม่ค่อยสมัครเน็ตครับเพราะใช้ไม่คุ้ม
อันนี้ยกเป็นอีกกนึ่งปัญหาของผมก็ได้ครับ

พอมีเวลาว่างทำงานมาจนเหนื่อยกลับมานอนพัก ผมก็มีงานที่บ้านรออยู่ครับ แต่งานที่ทำก็มี 10-12 ชม ได้เลยครับ
ตื่นมาก็พอจะได้มีเวลาตอบแชท หรือโทรคุยกันบ้างครับ
เวลาแฟนผมงี่เง่าผมจะชอบบอกเขาว่า ถ้าเป็นแบบนี้จะไม่คุยด้วยแล้วนะ จนบ้างครั้งใจผมไม่รู้นึกอะไร ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว เป็น อาทิตย์
ในใจผมก็คิดอยู่ตลอดว่า ถ้าทำแบบนี้แล้วเขามีคนอื่นเราจะทำไงวะ (นี้คือมาคิดตอนโง่อยู่นะครับ)

แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป ผมมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งแฟนเพื่อนผมเป็นเพื่อนของแฟนผม (คงไม่ งงนะครับ😅)
มาบอกว่า แฟนผมไปมีคนใหม่แล้ว และมีคนเห็นว่าไปด้วยกัน (อันนี้ข้อมูลรายระเอียดผมไม่แน่ใจ ว่ามีการไปนอนด้วยกันหรือปล่าว)
แต่ผมได้ยินคำนี้ชัดครับว่า ไปพักด้วยกัน
(ตรงนึ้ขอเว้น ให้รายระเอียดเรื่องไปพักนะครับ )
คือทางที่ๆแฟนผมเรียน มีการไปแข่งโครงการ ที่ กทม.
เวลาแฟนผมไปตอนนั้ผมก็ยังได้คุยกับแฟนผม 
แต่พอตอนกลับ เมื่อวันที่ 5 กันยายน ที่ผ่านมา รถทั่วที่ไปกัน กลับมาถึง เป็นเวลาค่อนข้าง กลางดึก ตี2-3 ได้ (ประมาณนะครับ)
เพื่อนของแฟนผม ก็ได้เห็นแฟนผมกับคนๆนั้นไปด้วยกันตอนกลับ ผมรู้จักนะครับ
ตรงนี้หมอาจจะคิดได้สองทางครับว่า อาจจะไป ส่งที่หอของแฟนเพื่อนผมอีกคน หรือไปพักด้วยกัน 
แต่ในเวลา ณ ตอนนั้นก็คงมีอารม ที่หัวร้อนแหละรุนแรงของผม แต่ผมก็มาคิดได้อีกทีตอนที่ อารมเย็นลงครับและมาถามว่า
ผมควรทำไงดีครับ ผมกลัวกับคำตอบ ที่จะได้รับ ไม่ว่าจะดีไม่ดี ผมไม่ได้กลัวผมเสียใจครับ ผมกลัวเก็บอารม ด้านไม่ดีของผมไม่อยู่ครับ
ผมรู้ตัวเองทันที หลังจากที่อารมเย็นลง