ดาวน์*
สวัสดีครับทุกคน แนะนำตัวก่อนเลยและกันนะครับ ผมเป็นวัยรุ่นที่มีชีวิตที่ ชอบเล่นกีฬาหลังเลิกเรียน นัดเตะบอลกับเพื่อน ดูหนัง ฟังเพลง เที่ยวบ้าง เข้าสังคมบ้าง คุยกับผู้หญิงบ้าง แต่ก็ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับเค้าซักที555 เป็นเด็กกิจกรรม เป็นคนชอบทำงานเพราะงานมันทำให้เราเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นงานระดับที่โรงเรียน หรือ งานประกวดที่ทำกันเองกับเพื่อนๆ เรื่องเรียน ก็พอถูๆไทๆได้ แต่กลับมีความคิดและทัศคติที่แตกต่างกับวัยเดียวกัน(อ้างอิงจากที่เคยไปคุยกับอาจาร์ย ผู้ใหญ่ และ จากที่เปลียบเทียบตัวเองกับเพื่อนคนอื่นๆ)
ต้องย้อนความกลับไป ในวัยเด็กของผมครอบครัวผมประสบปัญหามากมาย(ไม่ขอเอ่ยว่าปัญหาอะไร) ทำให้ความทรงจำในวัยเด็กของผม และ ความสัมพันธ์ระหว่างคนในครอบครัวผม ไม่ค่อยดีนัก พอผมโตมาสิ่งที่สอนผมส่วนน้อยจะเป็นคำสอนจากครอบครัว ส่วนใหญ่จะเป็นสภาพแวดล้อมที่โรงเรียน อาจารย์ คลิปนักพูดให้แรงบันดาลใจในยูทูป บทความในเฟสบุ๊ก คำคมในหนังสือ,ภาพยนต์ และ ประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในช่วงนั้น ทำให้จิตใจข้างในตัวผมได้สร้างเสาต้นนึงขึ้นมา เป็นเสาที่ไม่ว่าเกิดเหตุการณ์อะไร เสาต้นนี้จะเป็นตัวกรั่นกรอง ความคิด คำพูด และ การกระทำ ต่อเหตุการณ์นั้นๆ ซึ่งมันทำให้ผมค่อนข้าง มีโลกส่วนตัวสูง มีความคิดเป็นของตัวเอง และ เรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียว (อีกอย่างที่สำคัญมากคือ ผมเป็นคนที่เจ้าระเบียบ อนามัย ค่อนข้าง sensitive จิตใจอ่อนไหวง่าย เห็นคลิปเศร้าๆ หรือ หนังรัก ก็ทำให้เราอินไปกับมันได้เป็นวัน อยู่กับเพื่อนก็เฮฮา แต่พอกลับมาอยู่คนเดียว จะค่อนข้างดาวน์ๆ)
สิ่งที่ผมเกริ่นขึ้นมาข้างต้นนี้ เป็นฐานข้อมูล เพื่อให้ทุกคนได้รับรู้ในตัวผม จะได้นำไปพิจารณาต่อเรื่องราวที่ผมกำลังจะเล่า ต่อจากนี้ เรื่องมันมีอยู่ว่า ย้อนกลับไปประมาณปีที่แล้ว ผมเป็นคนที่ อยากจะลุกขึ้นมาทำอะไรเยอะมาก ไม่ว่าเพื่อตัวเอง และคนรอบกาย อยากเขียนหนังสือ อยากกำกับหนัง อยากทำเพจเฟสบุ๊ก อยากขายของออนไลน์ อยากทำช่องยูทูป อยากเข้าฟิตเนส อยากมีแฟน(อิอิ...แอบใส่) อยากไปเที่ยว ตทป. อยากที่จะเรียนรู้ เปิดโลกทัศน์ และ พัฒนาศัยภาพของตัวเอง บางสิ่งที่ผมบอกได้เกิดขึ้นจริง บางอย่างได้แต่คิดแต่ก็หายไปราวกับมันไม่เคยมีอยู่ในสมอง จนกระทั้งพึ่งไม่นานมานี้ งานสุดท้ายที่ผมได้ทำ มันก็ทำให้ ตัวผมเริ่มเปลี่ยนไปจากที่เคยเป็น........ ตอนทำงานแล้วเกิดปัญหาเยอะๆ ปัญหาซ้ำๆ ผมบอกกับตัวเองว่า อยากเลิก อยากพัก อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม แต่พอจบงานมันกลับเป็นผม ที่เรียกร้องจะกลับไปหามัน เหมือนเราหลอกตัวเองว่า "ไม่เอาแล้วเว้ยพอ!!!" แต่จริงๆแล้วเราแค่เหนื่อย พอได้พักมันก้อยากกลับไปทำอีก แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้ผมต้องหยุดมันไว้ก่อน พอผมกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม มันกลับไม่เป็นแบบที่เคยเป็น ผมไม่สามารถเอาความคิดที่ไม่ดี หรือ ความทุกข์ที่จมบักอยู่กับอดีต ออกไปเหมือนแต่ก่อนได้ ปัญหาที่ผ่านมาต่างๆมันวนอยู่ในหัว จนชนิดที่ว่า เสาต้นนั้นก็ชาวยไรไว้ไม่ได้ รู้สึกเฉยฉากับชีวิต เบื่ออาหาร สุขภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ขี้เกียจขึ้น และเป็นคนที่มันอคติเยอะขึ้น จนทำให้ผมหาใครซักคนที่จะคอยเป็นที่ปรึกษา คอยรับฟัง และ ให้กำลังใจในการใช้ชีวิตของผม ซึ้งพอผมมองย้อนกลับมาที่ทุกคนที่รู้จัก มันกลับไม่มีซักคนเลยที่ผมรู้สึกอยากคุยด้วย แม้กระทั้งคนในครอบครัวก็ตาม........(หรือมันอาจจะเป็นเพราะผมไม่เคยได้รับในสิ่งที่ผมอยากได้รับจากการไปคุยกับคนเหล่านั้น) เหมือนกับไม่มีใครเข้าใจที่ผมเป็นเลย แม้กระทั้งคนใกล้ตัวสุดๆ มันน่าหดหู่เหลือเกิน 2-3 วันให้หลังผม ค่อนข้างจิตตก ไม่รู้ทำไม และทำให้ผมดาวน์กับตัวเองพอสมควร คือผมจะรู้สึกได้ว่าตอนนี้ระดับจิตใจตัวเองมันอยู่ระดับไหน ซึ่งตอนนี้ผมรู้สึกแย่มากๆ ผมใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านกับคนในครอบครัว แต่นั้นมันก็เป็นแค่กาย แต่จิตใจผมมันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน ผมแค่อยากได้รับกำลังใจ อยากรู้สึกถึงความอบอุ่น หรือ คนที่รับฟัง แค่นั้นเอง
สิ่งที่เกิดขึ้น ในชีวิตผม มันทำให้เสาภายในจิตใจของผม มันบอกกับผมว่า "ผมไม่สามารถอยู่ ตัวคนเดียวได้ แต่ยิ่งแสวงหา ก็ยิ่งเจ็บ......"
เลยอยากจะขอคำแนะนำจากทุกคนว่า ผมควรทำตัวยังไง ให้กลับไปมีชิวิตแบบเดิมได้ ให้มีทัศคติที่ดีได้ ให้เสาต้นนั้นมันแข่งแรงแบบที่มันเคยเป็นได้ ขอบคุณทุกคนมากครับ :]
ถ้าเกิดเขียนไม่เข้าใจ หรือ ใช่คำอะไรที่ไม่ถูกต้อง ต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีพึ่งจะเคยเขียนอะไรแบบนี้ครั้งแรก
ถ้าเกิดแท็คผิดขอโทษด้วยนะครับ
คาวน์กับความคิดและทัศคติตัวเอง แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สวัสดีครับทุกคน แนะนำตัวก่อนเลยและกันนะครับ ผมเป็นวัยรุ่นที่มีชีวิตที่ ชอบเล่นกีฬาหลังเลิกเรียน นัดเตะบอลกับเพื่อน ดูหนัง ฟังเพลง เที่ยวบ้าง เข้าสังคมบ้าง คุยกับผู้หญิงบ้าง แต่ก็ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนกับเค้าซักที555 เป็นเด็กกิจกรรม เป็นคนชอบทำงานเพราะงานมันทำให้เราเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นงานระดับที่โรงเรียน หรือ งานประกวดที่ทำกันเองกับเพื่อนๆ เรื่องเรียน ก็พอถูๆไทๆได้ แต่กลับมีความคิดและทัศคติที่แตกต่างกับวัยเดียวกัน(อ้างอิงจากที่เคยไปคุยกับอาจาร์ย ผู้ใหญ่ และ จากที่เปลียบเทียบตัวเองกับเพื่อนคนอื่นๆ)
ต้องย้อนความกลับไป ในวัยเด็กของผมครอบครัวผมประสบปัญหามากมาย(ไม่ขอเอ่ยว่าปัญหาอะไร) ทำให้ความทรงจำในวัยเด็กของผม และ ความสัมพันธ์ระหว่างคนในครอบครัวผม ไม่ค่อยดีนัก พอผมโตมาสิ่งที่สอนผมส่วนน้อยจะเป็นคำสอนจากครอบครัว ส่วนใหญ่จะเป็นสภาพแวดล้อมที่โรงเรียน อาจารย์ คลิปนักพูดให้แรงบันดาลใจในยูทูป บทความในเฟสบุ๊ก คำคมในหนังสือ,ภาพยนต์ และ ประสบการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในช่วงนั้น ทำให้จิตใจข้างในตัวผมได้สร้างเสาต้นนึงขึ้นมา เป็นเสาที่ไม่ว่าเกิดเหตุการณ์อะไร เสาต้นนี้จะเป็นตัวกรั่นกรอง ความคิด คำพูด และ การกระทำ ต่อเหตุการณ์นั้นๆ ซึ่งมันทำให้ผมค่อนข้าง มีโลกส่วนตัวสูง มีความคิดเป็นของตัวเอง และ เรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียว (อีกอย่างที่สำคัญมากคือ ผมเป็นคนที่เจ้าระเบียบ อนามัย ค่อนข้าง sensitive จิตใจอ่อนไหวง่าย เห็นคลิปเศร้าๆ หรือ หนังรัก ก็ทำให้เราอินไปกับมันได้เป็นวัน อยู่กับเพื่อนก็เฮฮา แต่พอกลับมาอยู่คนเดียว จะค่อนข้างดาวน์ๆ)
สิ่งที่ผมเกริ่นขึ้นมาข้างต้นนี้ เป็นฐานข้อมูล เพื่อให้ทุกคนได้รับรู้ในตัวผม จะได้นำไปพิจารณาต่อเรื่องราวที่ผมกำลังจะเล่า ต่อจากนี้ เรื่องมันมีอยู่ว่า ย้อนกลับไปประมาณปีที่แล้ว ผมเป็นคนที่ อยากจะลุกขึ้นมาทำอะไรเยอะมาก ไม่ว่าเพื่อตัวเอง และคนรอบกาย อยากเขียนหนังสือ อยากกำกับหนัง อยากทำเพจเฟสบุ๊ก อยากขายของออนไลน์ อยากทำช่องยูทูป อยากเข้าฟิตเนส อยากมีแฟน(อิอิ...แอบใส่) อยากไปเที่ยว ตทป. อยากที่จะเรียนรู้ เปิดโลกทัศน์ และ พัฒนาศัยภาพของตัวเอง บางสิ่งที่ผมบอกได้เกิดขึ้นจริง บางอย่างได้แต่คิดแต่ก็หายไปราวกับมันไม่เคยมีอยู่ในสมอง จนกระทั้งพึ่งไม่นานมานี้ งานสุดท้ายที่ผมได้ทำ มันก็ทำให้ ตัวผมเริ่มเปลี่ยนไปจากที่เคยเป็น........ ตอนทำงานแล้วเกิดปัญหาเยอะๆ ปัญหาซ้ำๆ ผมบอกกับตัวเองว่า อยากเลิก อยากพัก อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม แต่พอจบงานมันกลับเป็นผม ที่เรียกร้องจะกลับไปหามัน เหมือนเราหลอกตัวเองว่า "ไม่เอาแล้วเว้ยพอ!!!" แต่จริงๆแล้วเราแค่เหนื่อย พอได้พักมันก้อยากกลับไปทำอีก แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้ผมต้องหยุดมันไว้ก่อน พอผมกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม มันกลับไม่เป็นแบบที่เคยเป็น ผมไม่สามารถเอาความคิดที่ไม่ดี หรือ ความทุกข์ที่จมบักอยู่กับอดีต ออกไปเหมือนแต่ก่อนได้ ปัญหาที่ผ่านมาต่างๆมันวนอยู่ในหัว จนชนิดที่ว่า เสาต้นนั้นก็ชาวยไรไว้ไม่ได้ รู้สึกเฉยฉากับชีวิต เบื่ออาหาร สุขภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ขี้เกียจขึ้น และเป็นคนที่มันอคติเยอะขึ้น จนทำให้ผมหาใครซักคนที่จะคอยเป็นที่ปรึกษา คอยรับฟัง และ ให้กำลังใจในการใช้ชีวิตของผม ซึ้งพอผมมองย้อนกลับมาที่ทุกคนที่รู้จัก มันกลับไม่มีซักคนเลยที่ผมรู้สึกอยากคุยด้วย แม้กระทั้งคนในครอบครัวก็ตาม........(หรือมันอาจจะเป็นเพราะผมไม่เคยได้รับในสิ่งที่ผมอยากได้รับจากการไปคุยกับคนเหล่านั้น) เหมือนกับไม่มีใครเข้าใจที่ผมเป็นเลย แม้กระทั้งคนใกล้ตัวสุดๆ มันน่าหดหู่เหลือเกิน 2-3 วันให้หลังผม ค่อนข้างจิตตก ไม่รู้ทำไม และทำให้ผมดาวน์กับตัวเองพอสมควร คือผมจะรู้สึกได้ว่าตอนนี้ระดับจิตใจตัวเองมันอยู่ระดับไหน ซึ่งตอนนี้ผมรู้สึกแย่มากๆ ผมใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านกับคนในครอบครัว แต่นั้นมันก็เป็นแค่กาย แต่จิตใจผมมันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน ผมแค่อยากได้รับกำลังใจ อยากรู้สึกถึงความอบอุ่น หรือ คนที่รับฟัง แค่นั้นเอง
สิ่งที่เกิดขึ้น ในชีวิตผม มันทำให้เสาภายในจิตใจของผม มันบอกกับผมว่า "ผมไม่สามารถอยู่ ตัวคนเดียวได้ แต่ยิ่งแสวงหา ก็ยิ่งเจ็บ......"
เลยอยากจะขอคำแนะนำจากทุกคนว่า ผมควรทำตัวยังไง ให้กลับไปมีชิวิตแบบเดิมได้ ให้มีทัศคติที่ดีได้ ให้เสาต้นนั้นมันแข่งแรงแบบที่มันเคยเป็นได้ ขอบคุณทุกคนมากครับ :]
ถ้าเกิดเขียนไม่เข้าใจ หรือ ใช่คำอะไรที่ไม่ถูกต้อง ต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีพึ่งจะเคยเขียนอะไรแบบนี้ครั้งแรก
ถ้าเกิดแท็คผิดขอโทษด้วยนะครับ