สวัสดีคะ นี้เป็นกระทู้แรกของเรา. เราอยากระบายความรู้สึกของเราออกมา  เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อ. ปีที่แล้ว. ซึ่งณตอนนี้ก็เกือบจะ สองปีแล้ว   หลังจากเราเรียนจบมหาวิทยาลัย เราเลิกคบกับเพื่อนในกลุ่มเรา ซึ่งมันเกิดจากความสะสมของเรา มาตั้งแต่แรก เราไม่พูดอะไร จนวันจบ. พรีเซนต์จบวันสุดท้าย เราไม่คุยกับเพื่อน. ยกเว้น 1 คนในกลุ่ม ถ้าเทียบกับคนอื่นๆในกลุ่ม.  เราสนิทกับคนนี้ที่สุด สนิทถึงขั้นสามรถเล่าเรื่องราวทุกๆเรื่อง ครอบครัว แฟน และก็มีหลายครั้งที่แบบไม่พอใจใครเราก็จะมาพูดกับเขา. ซึ่งเขาจะเล่าเรื่องส่วนตัวให้เราฟังบ้าง ก็ครอบครัวบ้างเรื่องที่เล่าได้. คนที่ชอบนางก็บอกว่าชอบใคร และในกลุ่มก็มีเรารู้คนเดียวว่านางชอบใคร  ซึ่งนางเป็นคนเรียนเก่ง. และทุกคนก็จะมาขอให้นางช่วยเหลือในเรื่องเรียน. เพราะนางเป็นคนเรียบร้อย ใครๆก็จะมองยางนิสัยดี.  เราก็เคยคิดแบบนั้น.  เสน่ห์ของนางคือการมีน้ำใจ ช่วยเหลือทุกคนนะ แต่นางก็จะบ่นมาให้เราฟัง ว่าคนนี้ๆคนนั้นๆ ทักมาให้นางข่วยงานอีกแล้ว แต่ถามนางช่วยไหม ก็ช่วย แต่นางก็เอาคนอื่นไปนินทาเพื่อนกลุ่มเป็นเรื่อฃสนุกสนานตอนที่อยู่ในกลุ่มนั้น เราก็เข้าข้างนางตลอด ไม่ว่านางจะไม่ชอบใครเราก็ไม่ชอบด้วยทั้งๆที่คนนั้นไม่เคยทำอะไรให้เรา. คือตอนนั้นเราก็คงปัญญาอ่อนมาก ถ้ามองจากวันนี้ แม้กระทั่งเพื่อนมนกลุ่มเองก็โดนนางเช่นกัน เวลาที่นางไม่พอใจใครในกลุ่มนางก็จะเอามานินทากับเรา แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เราทำให้นางไม่พอใจ นั้นแหละคะเราก็โดนนางเช่นกัน แต่ตลอดเวลาเหมือนเราหลอกตัวเอง ว่านางสนิทกับเรา และนางคงไว้ใจเราแบบที่เราไว้ใจนาง แต่ความจริงแล้วไม่ใช่อะไรที่เป็นความลับของเราก็กลายเป็นเรื่องสาธารณะในกลุ่ม ทุกวันนี้เราก็ยังเก็บความลับของนางเอาไว้ โดยไม่มีใครรู้  ซึ่งเรามั่นใจถ้าจะแบล๊คเมล์นางภาพพจน์ของนางก็คงไม่เหลือชิ้นดี แต่เราก็เก็บมันไว้ เพราะตลอด 4 ปีนางก็ช่วยเรามาจนจบ   จุดเริ่มต้นที่เราเห็นชัดเจนว่าคนพวกนั้นมอฃเราไม่เหมือนเพื่อนคือหลังจากเริ่มฝึกงาน ทุกคนแยกย้ายไปฝึกงานโดยที่ทุกคนยังติดต่อกันแต่เราก็ไม่ได้คุยกัยคนอื่นปล เราฝึกงานกับนาง นางก็จะเล่าให้ฟังส่าเพื่อนพวกนั้นวิดีโอคอลมาหา นางก็ถามเราว่าคุยกับเพื่อนบ้างไหมเราก็บอกไม่นะ นางก็ถามเราว่าทำไมไม่คุยกับเพื่อนบ้าง เราก็บอกว่าทำไมเราต้องตามตลอด เพราะที่ผ่านมาเราจะคุยกับเพิ่อนในกลุ่ม เราเป็นฝ่ายเข้าหาตลอด เราก็แค่เหนื่อยไม่อยากเข้าหาใคร เราก็ระบายไปทั้งหมดกับนางแต่ตามสไตล์นางก็ไปบอกพวกนั้นหมดจ้า เรานี้ก็ เลยกลายเป็นคน ว่าคบเพื่อนที่ผลประโยชน์ ทั้งๆที่ไม่เคยมีใครมองว่าทำไรกับเราบ้าง มองว่าเรามำไรกับพวกนั้นบ้าง วันำทเรื่องจบหรือนัดไปไหนกันพวกน่งก็จะนัดวันที่เราไม่ว่าง เรารู้สึกเฟล เลยตัดสินใจโพสต์ลงไอจี ประมาณว่าตลอด  4 ปีเราสูญเสียความเป็นตัวเอง ไม่มีความสุข ไม่น่ามาเรียนที่นี้ ตอนนั้นนางไดรกมาหาเราว่ามันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ เราก็ตอบว่าใช่สำหรับความรู้สึกที่เสียไป นี้คือจุดเริ่มต้น จากนั้นเราก็พิมพ์ส่งข้อความในแชท ให้กับทุกนมนกลุ่ม ก็เรื่มทะเลาะกัน เราเคยว่านางจะเข้าข้างเราเพื่อที่จะพูดความรู้สึกของเราว่าเราไม่โอเคตรงไหน แต่นางก็เลือกที่จะอยู่กับพวกนั้นและำูดเหมือนว่เราคิดไปเองที่เราคิดว่าเราสนิมกับนาง ต่อในคอมเม้นนะคะ