สวัสดีครับ มีเรื่องอยากระบาย กำลังคิดหาทางเดินของชีวิต ใช้ชีวิตในแบบที่ชอบทำในสิ่งที่รัก
ปัจจุบันผมอายุ 28ปี ทำอาชีพ ธุรกิจขายออนไลน์ (นำเข้าสินค้ามาขาย) รายได้ดีบ้าง ดรอปบ้าง ขึ้นอยู่กับช่วงเวลาและเทศกาล แต่ก็ไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่ทำ
ผมจบ คณะเศรษศาสตร์ มา สาเหตุที่ผมเลือกเรียนคณะนี้ในตอนแรก เนื่องจากสมัย เด็กๆ คนรอบข้างและทางบ้าน จะปลูกฝัง ค่านิยมว่า คนจนเล่นหวย คนรวยเล่นหุ้น และในช่วงเวลานั้นผมชอบดูหนังเกี่ยวกับ การเล่นหุ้น ทำให้อยากมี life style แบบตัวละครในหนัง นั่นเป็นสาเหตุที่ผมเลือกเรียนเศรษฐศาสตร์ ในตอนนั้นเพื่อที่จะเล่นหุ้นเพราะอยากรวย หลังจากผมเรียนจบ มาผมก็ทำงานเป็น พนักงานธนาคาร และ เทรดหุ้นด้วยตัวเอง แต่ความเป็นจริงมันไม่สวยงามเหมือนในหนัง มันไม่ง่ายเลย ถึงแม้ผมจะมีความรู้ด้านการเล่นหุ้นระดับนึง แต่ก็ฝืนตัวเองอยู่ดี รวมกับผมเบื่องานจึงย้ายไปเป็น นักวิจัยการตลาด เพื่อหาอะไรใหม่ๆในชีวิต สุดท้ายก็ออกมา ทำธุรกิจส่วนตัว เนื่องจากคิดว่า ด้วยเงินเดือน 18-20k มันไม่พอใช้ และอาชีพเหล่านั้นเราก็ไม่ได้ชอบทุกวันที่ทำงานต้องกดดันตัวเองใจอยากจะกลับบ้านตลอด เพื่อมาผ่อนคลายทำในสิ่งที่ชอบ
สิ่งที่ผมชอบ และทำเป็นประจำ จะมีอยู๋ 3อย่าง ซึ่ง สิ่งที่ผมทำนั้นผมกลับมองข้ามมันมาตลอด ทั้งๆที่คนรอบตัวก็บอกว่าทักษณะ3อย่างนี้ ผมโดดเด่นกว่าคนธรรมดามาก
1. ทักษะในการทำอาหาร เพราะสมัยเด็กๆ ผมจะถูกให้อยู่บ้านคนเดียวตั้งแต่เด็กๆราวๆ7-8ขวบ ผมก็หัดทำอาหารด้วยตนเอง ในช่วงแรกๆไม่มีพื้นฐานอะไร ก็อาศัย ฟูมฟัก ลักจำ จากร้านอาหารตามสั่งแถวบ้าน จนโตขึ้นมาหน่อย ก็หัด ทำอาหาร ได้เกือบทุกประเภท ไม่ว่าอาหารไทย อาหารญี่ปุ่น อาหารฝรั่งเศส ตั้งแต่ มัธยมต้น แต่ตอนนั้นที่ทำเพราะอยากรู้อยากลอง มันดันเป็นสกิลติดตัวมา หลายคนชมว่า อร่อย ทำดีกว่าร้านอาหารหลายๆร้าน แต่ในใจเราก็ไม่เคยคิดที่จะทำอาหารขายหรือเปิดร้านอาหารเนื่องจากชอบทำอาหารเพราะสนุก แต่ไม่ได้ชอบทำเพราะต้องทำขาย
2. ทักษะในการเล่นเกม ผมเล่นเกมออนไลน์ ทั้งMMORPGและ MOBA ได้เก่งในระดับนึงและสามารถหาเงินจากเกมได้สามารถจับทางทำเงินของเกมออนไลน์เหล่านั้นได้ ช่วงอายุ 17-22 รายได้ผมส่งตัวเองเรียนจากการเล่นเกม RO ขายเงินและITEM.ในเกม อย่างน้อยก็ทำให้ผมมีรายได้เสริมจากเกม MMORPG ในระดับนึง แต่เนื่องจาก พอโตขึ้น ความรู้สึกว่าสมองมันสั่งการช้าลงแค่การตอบสนองเสี้ยววินาทีในการตัดสินใจในเกมในแต่ละจุดก็ทำให้เป็นข้อผิดพลาดและชี้ผลได้ทันทีได้ยกตัวอย่างเกม MOBA เช่น dota2 ซึ่งระดับฝีมือผมอยู่ที่ MMR 5000 solo พอยิ่งแก่ตัวยิ่งรู้สึกว่าอ่อนลงสู้เด็กๆไม่ไหวแล้ว
3. กีฬา ว่ายน้ำ ซึ่ง อันนี้ตัดไปได้เลยเนื่องจากอายุมากขึ้นและน้ำหนักตัว สมัย มัธยมผมเป็นตัวแทนระดับจังหวัด ในการแข่งขันว่ายน้ำรวมถึงเป็น ครูสอนว่ายน้ำตั้งแต่ มัธยม แต่รายได้ก็ไม่ได้ดีอะไรมาก ทำไปเพราะชอบ
พอมาถึงปัจจุบัน ผมอยากจะหาทางเดินที่มั่นคงให้กับชีวิต แต่หลังจากผม ออกจากงานประจำมาทำธุรกิจส่วนตัวผมก็สาบานกับตนเองว่าจะไม่กลับไปเป็นลูกจ้างอีกต่อไปเนื่องจากผมเข็ดกับสภาพแวดล้อม สังคม แบบนั้นแล้ว
แต่ในใจนึงก็อยากเปิดร้านอาหารเพราะเป็นคนชอบทำอาหาร แต่ไม่ได้ชอบทำอาหารในรูปแบบที่ต้องมาเสิร์ฟและขายเอง (อันนี้บางคนอาจจะงง) ผมหมายถึงผมมีความสุขที่ได้ทำอาหารให้ เพื่อน พ่อ แม่ พี่ น้อง หรือคนที่เรารักทาน แต่ ในใจผมก็มั่นใจในฝีมือตนเองระดับนึง บางทีก็คิดอยากทำร้านอาหาร
แต่ก็กลัวพลาด เพราะเงินที่มีอยู่นั้นเป็นเงินก้อนสุดท้ายแล้ว พลาดมาก็ต้องกลับไปหางานประจำทำ ซึ่งเหมือนเป็นการกลืนน้ำลายตัวเองที่บอกว่าจะไม่ไปเป็นลูกจ้างอีก ผมควรตัดสินใจอย่างไรดี ครับ
ปล.สิ่งที่ผมพิมออกมา บางท่านอาจจะ งงหรือ ผมเรียบเรียบประโยคได้ไม่ดีพอ ต้องขอ อภัย มา ณ ที่นี้ด้วยครับ
อยากเป็นแต่ไม่อยากเป็น สับสนกับชีวิต
ปัจจุบันผมอายุ 28ปี ทำอาชีพ ธุรกิจขายออนไลน์ (นำเข้าสินค้ามาขาย) รายได้ดีบ้าง ดรอปบ้าง ขึ้นอยู่กับช่วงเวลาและเทศกาล แต่ก็ไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่ทำ
ผมจบ คณะเศรษศาสตร์ มา สาเหตุที่ผมเลือกเรียนคณะนี้ในตอนแรก เนื่องจากสมัย เด็กๆ คนรอบข้างและทางบ้าน จะปลูกฝัง ค่านิยมว่า คนจนเล่นหวย คนรวยเล่นหุ้น และในช่วงเวลานั้นผมชอบดูหนังเกี่ยวกับ การเล่นหุ้น ทำให้อยากมี life style แบบตัวละครในหนัง นั่นเป็นสาเหตุที่ผมเลือกเรียนเศรษฐศาสตร์ ในตอนนั้นเพื่อที่จะเล่นหุ้นเพราะอยากรวย หลังจากผมเรียนจบ มาผมก็ทำงานเป็น พนักงานธนาคาร และ เทรดหุ้นด้วยตัวเอง แต่ความเป็นจริงมันไม่สวยงามเหมือนในหนัง มันไม่ง่ายเลย ถึงแม้ผมจะมีความรู้ด้านการเล่นหุ้นระดับนึง แต่ก็ฝืนตัวเองอยู่ดี รวมกับผมเบื่องานจึงย้ายไปเป็น นักวิจัยการตลาด เพื่อหาอะไรใหม่ๆในชีวิต สุดท้ายก็ออกมา ทำธุรกิจส่วนตัว เนื่องจากคิดว่า ด้วยเงินเดือน 18-20k มันไม่พอใช้ และอาชีพเหล่านั้นเราก็ไม่ได้ชอบทุกวันที่ทำงานต้องกดดันตัวเองใจอยากจะกลับบ้านตลอด เพื่อมาผ่อนคลายทำในสิ่งที่ชอบ
สิ่งที่ผมชอบ และทำเป็นประจำ จะมีอยู๋ 3อย่าง ซึ่ง สิ่งที่ผมทำนั้นผมกลับมองข้ามมันมาตลอด ทั้งๆที่คนรอบตัวก็บอกว่าทักษณะ3อย่างนี้ ผมโดดเด่นกว่าคนธรรมดามาก
1. ทักษะในการทำอาหาร เพราะสมัยเด็กๆ ผมจะถูกให้อยู่บ้านคนเดียวตั้งแต่เด็กๆราวๆ7-8ขวบ ผมก็หัดทำอาหารด้วยตนเอง ในช่วงแรกๆไม่มีพื้นฐานอะไร ก็อาศัย ฟูมฟัก ลักจำ จากร้านอาหารตามสั่งแถวบ้าน จนโตขึ้นมาหน่อย ก็หัด ทำอาหาร ได้เกือบทุกประเภท ไม่ว่าอาหารไทย อาหารญี่ปุ่น อาหารฝรั่งเศส ตั้งแต่ มัธยมต้น แต่ตอนนั้นที่ทำเพราะอยากรู้อยากลอง มันดันเป็นสกิลติดตัวมา หลายคนชมว่า อร่อย ทำดีกว่าร้านอาหารหลายๆร้าน แต่ในใจเราก็ไม่เคยคิดที่จะทำอาหารขายหรือเปิดร้านอาหารเนื่องจากชอบทำอาหารเพราะสนุก แต่ไม่ได้ชอบทำเพราะต้องทำขาย
2. ทักษะในการเล่นเกม ผมเล่นเกมออนไลน์ ทั้งMMORPGและ MOBA ได้เก่งในระดับนึงและสามารถหาเงินจากเกมได้สามารถจับทางทำเงินของเกมออนไลน์เหล่านั้นได้ ช่วงอายุ 17-22 รายได้ผมส่งตัวเองเรียนจากการเล่นเกม RO ขายเงินและITEM.ในเกม อย่างน้อยก็ทำให้ผมมีรายได้เสริมจากเกม MMORPG ในระดับนึง แต่เนื่องจาก พอโตขึ้น ความรู้สึกว่าสมองมันสั่งการช้าลงแค่การตอบสนองเสี้ยววินาทีในการตัดสินใจในเกมในแต่ละจุดก็ทำให้เป็นข้อผิดพลาดและชี้ผลได้ทันทีได้ยกตัวอย่างเกม MOBA เช่น dota2 ซึ่งระดับฝีมือผมอยู่ที่ MMR 5000 solo พอยิ่งแก่ตัวยิ่งรู้สึกว่าอ่อนลงสู้เด็กๆไม่ไหวแล้ว
3. กีฬา ว่ายน้ำ ซึ่ง อันนี้ตัดไปได้เลยเนื่องจากอายุมากขึ้นและน้ำหนักตัว สมัย มัธยมผมเป็นตัวแทนระดับจังหวัด ในการแข่งขันว่ายน้ำรวมถึงเป็น ครูสอนว่ายน้ำตั้งแต่ มัธยม แต่รายได้ก็ไม่ได้ดีอะไรมาก ทำไปเพราะชอบ
พอมาถึงปัจจุบัน ผมอยากจะหาทางเดินที่มั่นคงให้กับชีวิต แต่หลังจากผม ออกจากงานประจำมาทำธุรกิจส่วนตัวผมก็สาบานกับตนเองว่าจะไม่กลับไปเป็นลูกจ้างอีกต่อไปเนื่องจากผมเข็ดกับสภาพแวดล้อม สังคม แบบนั้นแล้ว
แต่ในใจนึงก็อยากเปิดร้านอาหารเพราะเป็นคนชอบทำอาหาร แต่ไม่ได้ชอบทำอาหารในรูปแบบที่ต้องมาเสิร์ฟและขายเอง (อันนี้บางคนอาจจะงง) ผมหมายถึงผมมีความสุขที่ได้ทำอาหารให้ เพื่อน พ่อ แม่ พี่ น้อง หรือคนที่เรารักทาน แต่ ในใจผมก็มั่นใจในฝีมือตนเองระดับนึง บางทีก็คิดอยากทำร้านอาหาร
แต่ก็กลัวพลาด เพราะเงินที่มีอยู่นั้นเป็นเงินก้อนสุดท้ายแล้ว พลาดมาก็ต้องกลับไปหางานประจำทำ ซึ่งเหมือนเป็นการกลืนน้ำลายตัวเองที่บอกว่าจะไม่ไปเป็นลูกจ้างอีก ผมควรตัดสินใจอย่างไรดี ครับ
ปล.สิ่งที่ผมพิมออกมา บางท่านอาจจะ งงหรือ ผมเรียบเรียบประโยคได้ไม่ดีพอ ต้องขอ อภัย มา ณ ที่นี้ด้วยครับ