สวัสดีค่ะ พึ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรกอยากจะมาระบายล่ะก็ขอคำแนะนำค่ะ
โดนที่บ้านมองว่าเป็นคนไม่มีความคิดค่ะคือเค้ามองว่าเราอ่ะ ทำอะไรก้ไม่เป็นต้องให้บอกอยู่ตลอดเวลาแต่จริงแล้วอ่ะเราทำได้ พอเราทำเค้าก้หาว่าไม่ดีไม่ต้องมาทำ เราก้เอ้าจะเอายังไงกันแน่ แล้วก้เรื่องเรียนอีกตอนนั้นเราสองได้ที่5ของห้องเราดีใจมากเพราะตอนนั้นพึ่งย้ายรร.มาใหม่ยังปรับตัวไม่ค่อยทัน
เราเอาไปบอกคนที่บ้าน เราก้แค่อยากได้คำชมบ้างกำลังใจบ้างก้เท่านั้นเองแต่ดูเหมือนเค้าจะหงุดหงิดอะไรกันก้ไม่รู้เค้าก้มาลงที่เราด่าเราสารพัด -สอบแค่นี้ได้ที่5ไม่ต้องไปหวังหรอกที่1อ่ะโง่เป็นควายขนาดนี้ -นี่ดูสิพี่แพรว(พี่ข้างบ้าน)เค้าไม่ได้ไปเรียนพิเศษเค้ายังสอบได้ดีกว่า*ึงเลย งานบงงานบ้านเค้าก้ช่วยพ่อแม่ทำดูสิ๊ *ึงวันๆนึงไม่เห็นจะทำอะไรเลยดีแต่เล่นโทรศัพท์ ฯลฯ บางทีเราก้คิดนะว่าแบบเออให้กำลังใจกันบ้างก้ได้แบบ ดีแล้วๆแค่นี้ก้เก่งแล้วรอบหน้าเอาใหม่นะเอาให้ได้ที่1เลยไรงี้แค่นี้ก้เราก้มีกำลังใจในการเรียนล่ะแต่นี่แบบเอาแต่ด่าๆจนเราก้น้อยใจเก็บไปคิดมากแล้วช่วงนั้นก้มีแต่เรื่องเข้ามาเรานอนร้องไห้ทุกคืนเลย ท้อแท้ น้อยใจ เสียใจคือตอนนั้นมีหลายอารมณ์มากก เวลามีปัญหาเค้าบอกเรามีอะไรก้บอกมาปรึกษาได้แต่พอเราไปพูดก้โดนเมินบอกไร้สาระ
เรารู้แบบมันแย่มากๆ เราต้องการใครสักคนที่เข้าใจแต่จุดนั้นคือไม่มีใครเข้าใจเลยมีแต่คนค่อยจะซ้ำเติมจนเรารู้สึกอยากหนีออกจากบ้าน อยากแบบไปไหนก้ได้ไกลๆที่ไม่มีใครรู้จักเราแต่ก้จะไม่มีใครหาเราเจอแต่มันเป็นไปไม่ได้เราก่ต้องอยู่กับโลกความเป็นจริงต่อไป
จนตอนนี้เราจะอายุ20แล้วทุกอย่างก้ยังเหมือนเดิม พอเราทำไรไม่ถูกใจเค้าก้จะเราไปนินทาลับหลังกับพวกญาติๆซึ่งเราได้ยินทุกคำ ไหนจะเรื่องกลับบ้านเย็นเกิน18.30ก้ไม่ได้โทรตามตลอดเราไม่เคยโอกาสได้ไปเดินตลาดนัดตอนกลางคืนกับเพื่อนเลยจริงๆ แล้วไหนจะนอนค้างบ้านเพื่อนเวลาเพื่อนชวนมีงานที่รร.
หรือทำรายงานเค้าก้พูดว่าแค่ให้ไปนอนบ้านเพื่อนก้เป็นบุญหัวเท่าไหร่แล้ว เพื่อนเค้ามีทริปไปเที่ยวกันหลายๆคนไม่เคยได้ไปเลยค่ะ อ้างนู่นอ้างนี่สารพัด
บ้างทีก้อยากจะให้เข้าใจกันบ้างว่าเราก้โตแล้วนะเราดูแลตัวเองได้
#เราอยากรีบเรียนจบไวๆค่ะ อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยากมีอิสระในชีวิตเหมือนคนอื่นเค้า
ปล.พึ่งเคยเขียนครั้งแรกอาจจะงงๆหน่อยนะคะ🙏🏻🙏🏻
ที่บ้านไม่เข้าโดนมองว่าเป็นเด็กมีปัญหา
โดนที่บ้านมองว่าเป็นคนไม่มีความคิดค่ะคือเค้ามองว่าเราอ่ะ ทำอะไรก้ไม่เป็นต้องให้บอกอยู่ตลอดเวลาแต่จริงแล้วอ่ะเราทำได้ พอเราทำเค้าก้หาว่าไม่ดีไม่ต้องมาทำ เราก้เอ้าจะเอายังไงกันแน่ แล้วก้เรื่องเรียนอีกตอนนั้นเราสองได้ที่5ของห้องเราดีใจมากเพราะตอนนั้นพึ่งย้ายรร.มาใหม่ยังปรับตัวไม่ค่อยทัน
เราเอาไปบอกคนที่บ้าน เราก้แค่อยากได้คำชมบ้างกำลังใจบ้างก้เท่านั้นเองแต่ดูเหมือนเค้าจะหงุดหงิดอะไรกันก้ไม่รู้เค้าก้มาลงที่เราด่าเราสารพัด -สอบแค่นี้ได้ที่5ไม่ต้องไปหวังหรอกที่1อ่ะโง่เป็นควายขนาดนี้ -นี่ดูสิพี่แพรว(พี่ข้างบ้าน)เค้าไม่ได้ไปเรียนพิเศษเค้ายังสอบได้ดีกว่า*ึงเลย งานบงงานบ้านเค้าก้ช่วยพ่อแม่ทำดูสิ๊ *ึงวันๆนึงไม่เห็นจะทำอะไรเลยดีแต่เล่นโทรศัพท์ ฯลฯ บางทีเราก้คิดนะว่าแบบเออให้กำลังใจกันบ้างก้ได้แบบ ดีแล้วๆแค่นี้ก้เก่งแล้วรอบหน้าเอาใหม่นะเอาให้ได้ที่1เลยไรงี้แค่นี้ก้เราก้มีกำลังใจในการเรียนล่ะแต่นี่แบบเอาแต่ด่าๆจนเราก้น้อยใจเก็บไปคิดมากแล้วช่วงนั้นก้มีแต่เรื่องเข้ามาเรานอนร้องไห้ทุกคืนเลย ท้อแท้ น้อยใจ เสียใจคือตอนนั้นมีหลายอารมณ์มากก เวลามีปัญหาเค้าบอกเรามีอะไรก้บอกมาปรึกษาได้แต่พอเราไปพูดก้โดนเมินบอกไร้สาระ
เรารู้แบบมันแย่มากๆ เราต้องการใครสักคนที่เข้าใจแต่จุดนั้นคือไม่มีใครเข้าใจเลยมีแต่คนค่อยจะซ้ำเติมจนเรารู้สึกอยากหนีออกจากบ้าน อยากแบบไปไหนก้ได้ไกลๆที่ไม่มีใครรู้จักเราแต่ก้จะไม่มีใครหาเราเจอแต่มันเป็นไปไม่ได้เราก่ต้องอยู่กับโลกความเป็นจริงต่อไป
จนตอนนี้เราจะอายุ20แล้วทุกอย่างก้ยังเหมือนเดิม พอเราทำไรไม่ถูกใจเค้าก้จะเราไปนินทาลับหลังกับพวกญาติๆซึ่งเราได้ยินทุกคำ ไหนจะเรื่องกลับบ้านเย็นเกิน18.30ก้ไม่ได้โทรตามตลอดเราไม่เคยโอกาสได้ไปเดินตลาดนัดตอนกลางคืนกับเพื่อนเลยจริงๆ แล้วไหนจะนอนค้างบ้านเพื่อนเวลาเพื่อนชวนมีงานที่รร.
หรือทำรายงานเค้าก้พูดว่าแค่ให้ไปนอนบ้านเพื่อนก้เป็นบุญหัวเท่าไหร่แล้ว เพื่อนเค้ามีทริปไปเที่ยวกันหลายๆคนไม่เคยได้ไปเลยค่ะ อ้างนู่นอ้างนี่สารพัด
บ้างทีก้อยากจะให้เข้าใจกันบ้างว่าเราก้โตแล้วนะเราดูแลตัวเองได้
#เราอยากรีบเรียนจบไวๆค่ะ อยากมีชีวิตเป็นของตัวเอง อยากมีอิสระในชีวิตเหมือนคนอื่นเค้า
ปล.พึ่งเคยเขียนครั้งแรกอาจจะงงๆหน่อยนะคะ🙏🏻🙏🏻