จีนใต้หวันหนีมาผลิตในไทยแต่พวกนี้วีรกรรมเยอะในอดีต แบบว่าพอเจ๊งแบกกระเป๋าหนีกลับบ้านหน้าตาเฉย  ส่วนญี่ปุ่นก็ยึดแน่นตั้งฐานส่งออกพวกนี้ดีหน่อยค่อนข้างเป็นคำพูดกว่าบริษัทคนไทย ไม่ต้องมีสัญญา20กว่าปีไม่เคยโดนโกง แต่บริษัทคนไทยเซ็นต์สัญญาหนาปึก เงินไม่เท่าไรโกงกันเฉย  GDP อาจติดลบ เราต้องหาเข้าช่องให้ถูกแล้วจะอยู่รอด จากสงครามการค้า จับลูกค้า กินกันยาวๆ ดูที่ผลิตภัณฑ์ไม่ตกยุค ไม่ได้ดูที่จำนวนเงินเป็นหลัก ไม่งั้นมาแล้วก็ไป ช่วงนี้เก็บตังค์ไว้เผื่อมีโอกาส ได้รอบใหญ่ ตอนนี้ก็ใส่แก้เซ็งไปก่อน 
      ลงทุนเกือบทุกอย่างต้อง ติดดอยก่อน ยกตัวอย่างให้ฟัง
      ลงทุนทำร้านอาหาร ก็ต้องสร้างร้าน ซื้อเครื่องมือเครื่องใช้ ก็ต้องลงทุนก่อน ถ้าทำเสร็จเปลี่ยนใจไม่ขายละ ที่ลงทุนไปขายต่อก็อาจได้แค่ราคาครึ่งนึงของเงินที่ลงทุนไป แบบนี้เหมือนกับซื้อหุ้นแล้วร่วง แล้วเราคัททิ้ง ขาดทุน ประมาณนั้น และถ้าขายไปเรื่อยๆ 5 ปีได้ทุนคืน แบบนี้ก็เหมือนกับร้านเราเท่ากับ PE-5 เท่า เราลงทุนในตลาด ต้องรอผลประกอบการ เหมือนเราเป็นเจ้าของกิจการเอง ติดดอยคือการที่กิจการเรายังไม่ได้ทุนคืน ก็เต้านั้นไม่เห็นจะน่าตกใจตรงไหน
      แต่ลงทุนอะไรก็ดูโหวงเฮ้งผู้ที่เราไปร่วมทุนกะเขาหน่อย แบบว่าถ่ายรูปกอดอก แอ๊กท่าหรือมือล้วงกระเป๋า เหมือนตำราพวกขายตรง ควรระวัง หน้าไม่ตรงตามตำราก็อย่าเพิ่งไปไว้ใจ ตำราเขียนมาจากสถิติเป็นพันปี มันก็บอกได้พอๆกับ macd นั่นแหละนะ