สวัสดีค่ะ 
เราเป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่โลดแล่นอยู่ในจ.ทางภาคเหนือ
จนมีโอกาสสอบรับราชการได้ด้วยเพราะที่บ้านอยากให้เป็น
เราจึงมาโดยไม่คิดอะไร จนรับราชการได้เกือบ1ปี
เราตัดสินใจลาออกค่ะ เพราะมันไม่ใช่
ทำงานทุกวันไม่เคยมีความสุขเลยค่ะ
อาจะเพราะไม่ตรงสายเราด้วย
หลังจากที่เราลาออกแล้ว ทางบ้านทราบค่ะ
เพราะเราโทรปรึกษาตลอด ตอนแรกเขาก็ไม่เห็นด้วย
แต่เรายังยืนยันที่จะออก จนเราลาออก
มาทุกวันนี้ เราไม่สบายใจเลยค่ะ เราเป็นคนคิดมาก
เครียดบางทีนอนไม่หลับ กินข้าวไม่ค่อยลงและเริ่มกินไม่ตรงเวลา
กินบ้างไม่กินบ้าง ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ
ลืมบอกค่ะ ก่อนเราจะออกราบการ เราหางานสำรองไว้แล้วค่ะ
เรื่องงานรองรับเราไม่ซีเรียสเลย เราซีเรียสแต่เรื่องครอบครัวค่ะ
รู้สึกผิดตลอดเวลาตั้งแต่ออกมา กลัวทำให้ครอบครัวผิดหวัง