ตามหัวข้อค่ะ เราไม่ชอบโรงเรียนที่เราเรียนอยู่ตอนนี้เลย แต่เราชอบโรงเรียนเก่ามากกว่า ที่โรงเรียนนี้เราไม่มีเพื่อนเลย เวลาทำงานกลุ่มเพื่อนๆจะทำเหมือนเราเป็นส่วนเกิน ไม่ค่อยมีใครพูดถึงเราเลยในกลุ่ม สุดท้ายคนอื่นก็มาโทษเราว่าเราไม่ช่วยอะไรเลย เราเบื่อโรงเรียนนี้มาก การบ้านก็เยอะ เราอยากโดดเรียนแต่ก็ทำไม่ได้ รู้สึกอยากออกจากโรงเรียนบ้าง คิดเรื่องโดนไล่ออกบ้าง เราไม่มีความสุขกับโรงเรียนนี้เลยค่ะ บางครั้งก็เศร้ามาก ไม่รู้เป็นอะไร เราเคยขอที่บ้านย้ายบ่อยแล้วแต่สุดท้ายก็ไม่มีใครเข้าใจเราเลย เราไม่มีที่ไหนที่อยากย้ายไปแล้วนอกจากโรงเรียนเก่า อยู่ที่นี่เราเกลียดสังคมมากๆ เราชอบโดนว่าบ่อยๆ ว่าเราไม่มีอะไรดี บางทีที่เราทำงานมาส่งแล้วครูไม่พอใจเราจะชอบโดนว่าคล้ายๆว่าเป็นคนไม่ดีอะไรประมานนั้น ที่โรงเรียนนี้เราเองก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองย้ายมาทำไม หาข้อดียังแทบไม่เจอเลย เศร้ามากๆจนอยากจะหนีออกไปไกลๆ ที่โรงเรียนเดิมเราก็ยังมีเพื่อนที่เข้าใจเรามากกว่าที่นี่ด้วย เราย้ายโรงเรียนออกมาเพราะที่บ้านไม่ชอบโรงเรียนเก่า เพราะว่ามันไกลและก็เห็นว่าโรงเรียนใหม่มันดีกว่าในเมื่อความเป็นจริงแล้ว มันก็มีดีแค่โรงเรียนสวยนอกจากนั้นก็หาข้อดีแทบไม่เจอ หลังจากที่เราย้ายโรงเรียนมา เราแทบไม่ได้ยิ้มเลยครั้งล่าสุดคือเมื่อไหร่ก้จำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เราไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งเพื่อนทั้งครูที่โรงเรียนไม่เคยเห็นว่าด้านดีๆของเราบ้างเลย มีแต่มองว่าเราทำอะไรก็ผิดไปหมด เราไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย หลังจากย้ายโรงเรียนมาเรายังไม่มีเพื่อนเลยด้วยซ้ำ บางครั้งที่เราเข้าห้องสายเพื่อนๆในห้องก้จะทำเหมือนสมน้ำหน้าเราหรืออะไรประมานนั้น เราเริ่มเกลียดโรงเรียนนี้มากกว่าเดิมเรื่อยๆ เราไม่รู้ว่าที่บ้างจะยังมีคนที่เข้าใจเราอยู่บ้างมั้ย เพราะแม้แต่โรงเรียนเก่ายังไม่ให้พูดถึงเลย เราอยากร้องไห้ออกมา และก้ปลดปล่อยความเครียดที่มีทั้งหมดออกมาด้วย แต่เราก้ทำไม่ได้อยู่ดี เพราะน้ำตาเป็นแค่ความอ่อนแอ และต่อให้พูดไปก็ไม่มีใครเข้าใจ เราอยากรู้แค่ว่าเราควรจะบอกกับที่บ้านยังไงคะ แล้วมีวิธีแก้เครียดยังไง ตอบด้วยนะคะ 
ปล.งดดราม่าค่ะ