สวัสดีครับ ก่อนอื่นก่อนจะพูดอะไรนะครับ
ขอดักก่อนว่า บางคนอาจจะอ่านหัวกระทู้แล้วง้างมารอใส่แล้ว ว่า ฮั่นแน่ ชังชาติหรอ จะมาด่าอะไรประเทศไทยอีกล่ะ
ก็มีไม่อะไรครับ เชิญใส่ผมได้ตามสบายเลย (แต่ขออ่านให้จบหรือเกือบจบหรืออ่านบ้างนะก่อนใส่ 555)
ขอเล่าพื้นเพนะครับ ตัวผมเป็นคนกลุ่มที่เรียกได้ว่า "ประสบความสำเร็จ"
จบมหาลัยรัฐTOP เกรดดี
ทำงานไม่กี่ปีลาออกมาตั้ง startup ทำเงินไหลมาเทมา เจอวิกฤษเศรษกิจก็ฝ่าฟันมา ยืนได้ตลอด
จนตอนนี้ก็มีชีวิตที่ดี และยังขยันทำงานเก็บเงินอยู่
คือฟังดูมันก็ดีใช่ไหมครับ
แต่ที่รู้สึกเศร้าตามหัวกระทู้ เพราะตอนนี้รู้สึกราวกับว่า
กำลังยืนอยู่บนยอดเขาเตี้ยๆ แต่ตีนเขากับบรรยากาศรอบๆ มันดูรกร้างไปหมดเลย
(แน่นอนคนที่อยู่สูงกว่านี้ก็จะไม่เห็นตีนเขา แต่ผมเห็น 555)
การท่องเที่ยว สังคม การพัฒนาประเทศ การศึกษา นานานับประการของประเทศเรากำลังเสื่อมลงมากๆ
ร้านค้าทยอยปิดตัว กิจการต่างๆกำลังควบรวมความสนใจและเงินไปที่ร้านบางร้าน ส่วนรายย่อยทยอยตายลงๆ แต่ขยันเปิดใหม่
อะไรดีก็แห่ทำ 10 เจ้า 20 เจ้า รอกระแสใหม่ไปเรื่อยๆ
พวกนั่นคือการเสื่อมถอยในระดับภาพรวม แต่ที่ทำให้เศร้าใจมันมีรายละเอียดเล็กๆอีก
เช่นผมยกตัวอย่างง่ายเช่นๆ ผัดกระเพรานะ เมื่อก่อนออกจากบ้านเนี่ยแทบไม่ต้องคิดมากเลย
เดินเข้าร้านไหนที่เจอก็อร่อยพอกินได้หมด มีน้อยมากที่ไม่อร่อย
แต่เดี๋ยวนี้มันหลายอย่างด้วยเศรษกิจ การลดต้นทุนและอะไรต่างๆ กระเพราใส่ข้าวโพดบ้าง
ถ้าอยากกินอร่อยๆต้องขับรถไปไกลจากที่ตัวเองอยู่ ต้องดูร้านดังในยูทูปแล้วตามไป
นี่แค่ผัดกระเพราะแต่ผมกำลังรู้สึกแบบนี้กับสินค้าและบริการหลายๆอย่างของประเทศ
นี่คือเรื่องเศรษกิจ สินค้าและบริการ แต่จริงๆยังมีอีกหลายเรื่อง
ถ้าคุณเป็นคนไทยที่ฉุกคิดบ่อยๆเหมือนกัน ก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรมากอยู่แล้ว
ถ้าถามว่า ต่อไปผมจะทำอะไร ก็คงใช้ชีวิตเหมือนเดิมปกติ
แต่ครั้งนึงผมก็เลยไฟแรง อยากเป็นคนรุ่นใหม่ อยากพัฒนาประเทศนี้ให้ดีๆขึ้นตามยุคสมัย
แต่อะไรหลายๆอย่างที่เจอทำให้รู้สึกว่า คนส่วนใหญ่ก็อยู่ไปแบบนี้แหละ ตามอัตภาพ ก็เริ่มปลง
แต่ก็ไม่ท้อใจนะ ทุกวันนี้งานที่ผลิตออกมายังคิดเสมอว่า ทำสิ่งดีๆ เพื่อเชิดชูประเทศเรา ^ ^
ความรู้สึกเศร้าใจกับประเทศไทย
ขอดักก่อนว่า บางคนอาจจะอ่านหัวกระทู้แล้วง้างมารอใส่แล้ว ว่า ฮั่นแน่ ชังชาติหรอ จะมาด่าอะไรประเทศไทยอีกล่ะ
ก็มีไม่อะไรครับ เชิญใส่ผมได้ตามสบายเลย (แต่ขออ่านให้จบหรือเกือบจบหรืออ่านบ้างนะก่อนใส่ 555)
ขอเล่าพื้นเพนะครับ ตัวผมเป็นคนกลุ่มที่เรียกได้ว่า "ประสบความสำเร็จ"
จบมหาลัยรัฐTOP เกรดดี
ทำงานไม่กี่ปีลาออกมาตั้ง startup ทำเงินไหลมาเทมา เจอวิกฤษเศรษกิจก็ฝ่าฟันมา ยืนได้ตลอด
จนตอนนี้ก็มีชีวิตที่ดี และยังขยันทำงานเก็บเงินอยู่
คือฟังดูมันก็ดีใช่ไหมครับ
แต่ที่รู้สึกเศร้าตามหัวกระทู้ เพราะตอนนี้รู้สึกราวกับว่า
กำลังยืนอยู่บนยอดเขาเตี้ยๆ แต่ตีนเขากับบรรยากาศรอบๆ มันดูรกร้างไปหมดเลย
(แน่นอนคนที่อยู่สูงกว่านี้ก็จะไม่เห็นตีนเขา แต่ผมเห็น 555)
การท่องเที่ยว สังคม การพัฒนาประเทศ การศึกษา นานานับประการของประเทศเรากำลังเสื่อมลงมากๆ
ร้านค้าทยอยปิดตัว กิจการต่างๆกำลังควบรวมความสนใจและเงินไปที่ร้านบางร้าน ส่วนรายย่อยทยอยตายลงๆ แต่ขยันเปิดใหม่
อะไรดีก็แห่ทำ 10 เจ้า 20 เจ้า รอกระแสใหม่ไปเรื่อยๆ
พวกนั่นคือการเสื่อมถอยในระดับภาพรวม แต่ที่ทำให้เศร้าใจมันมีรายละเอียดเล็กๆอีก
เช่นผมยกตัวอย่างง่ายเช่นๆ ผัดกระเพรานะ เมื่อก่อนออกจากบ้านเนี่ยแทบไม่ต้องคิดมากเลย
เดินเข้าร้านไหนที่เจอก็อร่อยพอกินได้หมด มีน้อยมากที่ไม่อร่อย
แต่เดี๋ยวนี้มันหลายอย่างด้วยเศรษกิจ การลดต้นทุนและอะไรต่างๆ กระเพราใส่ข้าวโพดบ้าง
ถ้าอยากกินอร่อยๆต้องขับรถไปไกลจากที่ตัวเองอยู่ ต้องดูร้านดังในยูทูปแล้วตามไป
นี่แค่ผัดกระเพราะแต่ผมกำลังรู้สึกแบบนี้กับสินค้าและบริการหลายๆอย่างของประเทศ
นี่คือเรื่องเศรษกิจ สินค้าและบริการ แต่จริงๆยังมีอีกหลายเรื่อง
ถ้าคุณเป็นคนไทยที่ฉุกคิดบ่อยๆเหมือนกัน ก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรมากอยู่แล้ว
ถ้าถามว่า ต่อไปผมจะทำอะไร ก็คงใช้ชีวิตเหมือนเดิมปกติ
แต่ครั้งนึงผมก็เลยไฟแรง อยากเป็นคนรุ่นใหม่ อยากพัฒนาประเทศนี้ให้ดีๆขึ้นตามยุคสมัย
แต่อะไรหลายๆอย่างที่เจอทำให้รู้สึกว่า คนส่วนใหญ่ก็อยู่ไปแบบนี้แหละ ตามอัตภาพ ก็เริ่มปลง
แต่ก็ไม่ท้อใจนะ ทุกวันนี้งานที่ผลิตออกมายังคิดเสมอว่า ทำสิ่งดีๆ เพื่อเชิดชูประเทศเรา ^ ^