ตอนเด็กอยากได้อะไรก็ร้องไห้ บอกแม่ หนูอยากได้อันนี้ แม่ก็ซื้อให้ ทุกอย่างในตอนนั้นมันดูง่ายแต่พอเราโตขึ้นสถานะภาพของเราร่างกายเราโตขึ้นพร้อมกับสังคมรอบข้างที่เปลี่ยนไป ความคิดการใช้ชีวิตที่แม้แต่ตอนเด็กเราแทบไม่เคยคิดกล้าทีจะทำเหมือนตอนโต ตอนเด็กอยากทำอะไรก็ทำในโลกใบเล็ก ๆ ของตัวเราเอง พอโตขึ้นกลับต้องนั่งคิดแล้วคิดอีกชีวิตในตอนโตนั้นช่างหมือนกับการขับเรือฝ่ามหาสมุทรต่างกับชีวิตตอนเด็กที่แค่นั่งดูปลาก็มีความสุข...กระทู้นี้อยากระบายค่ะ
เคยไหม ตอนเด็กๆอยากได้ขนมก็ได้ พอโตมาทุกอย่างกลับได้มายาก