สวัสดีคับวันนี้ผมแค่จะมาระบายเรื่องความรักของผมให้ฟังเฉยๆคับ
ผมกับแฟนคบกันมาก็5 ปีกว่าแล้ว ในช่วงจีบกันแรกๆก็หวานกันปกติเหมือนคู่อื่นๆ ผมอยู่โรงเรียนทหาร ก็นานๆเจอกันที ผมจำได้นะสมัยเวลาผมจีบแฟนนี่ โอกาศติดแทบจะยากมาก ผมก็อาศัยความใจกล้าในการจีบ จนสำเร็จ แต่ก็นะ มันแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น. กาลเวลาผ่านไป ปีแรกก็หวานปกติ ดูแลกันดีเอาใจใส่มีเวลาให้กัน นานๆผมจะกลับเสาอาทิตย์ ต้องนั่งรถทัวจากกรุงเทพ ไป ตจว. ผมก็ไปถึงจะไปนั่งรอรถทัว จนหมอชิต2 ปิด ผมก็เอา เพราะผมไม่อยากห่างเขาไป อยากให้เขามีความสุขเวลาเจอหน้าผม ผมก็ไปถึงตี5 เสาร์ กลับ เช้าอาทิต ชีวิตก็วนลูปในลักษณะนี้ประจำเสมอๆ แต่เมื่อความรักของผมเข้าปีที่3 แฟนผม ขึ้นมหาวิทยาลัย ในกรุงเทพ เป็นคณะที่เรียนยาก ในความคิดผมนะ แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ เวลาว่างเธอน้อยลง ผมก็เข้าใจนะผมให้กำลังใจเธอเสมอ สิ่งที่ผมทำตลอดคือ ตี5 ตื่น 6โมงเช้าผมก็โทรปลุก ตลอด เกือบทุกวัน ผมกลัวเธอไม่ตื่นไปเรียน ชีวิตก็วนไปเรื่อยๆแบบนี่ เสาอาทิตย์ก็ออกมาเที่ยวห้างอะไรปกติ จนเวลาล่วงเลยไป จนความรักผมเข้าปีที่4 เวลเธอน้อย อ่านหนังสือหนักมาก แล้วก็ชอบหงุดหงิดใส่ผมเหมือนผมเป็นตัวอะไรไม่รู้. แต่ช่วงแรกๆผมก็ให้กำลังใจตลอด บอกว่าไม่เป็นไรนะเอาใหม่ พักก่อนนะพรุ่งนี้อ่านใหม่นะ บอกว่าเธอทำข้อสอบไม่ได้คนอื่นก็ทำไม่ได้ ขอพรให้เธอสอบได้เกรดดีๆ ผมรักเธอมากนะแล้วก็ไม่เคยนอกใจเลย. เวลากินเลี้ยงอะไรผมก็ไม่เคยคิดจะไปมั่วอะไรคิดว่ากลัวแฟนเสียใจถ้าโดนจับได้ จนมาวันนี้ปีที่5 ผมเรียนจบ ผมทำงานทหาร แฟนผมก็นักศึกษา เธอก็เรียนหนักไปอีก ส่วนผมคนทำงาน ช่วงเสาอาทิตย์เวลาหยุดผมอยากไปเที่ยวเช่น ทะเล น้ำตก ภูเขา ผมชอบไปนะแต่ผมไม่มีคนไปด้วย คือผมเคยชวนเพื่อนไปแฟนผมก็จะค่อนข้างงอนเพราะเป็นห่วงและไม่อยากให้ไปกับเพื่อน ซึ่งผมไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน. ผมตัวติดกับแฟนจนเพื่อนชวนไปไหนไม่ไป จนเพื่อนจะไม่คบแล้วสมัยปี1 2 3ที่คบกัน แต่ตอนนี้เธอไ่ม่มีเวลาที่จะไปไหน อ่านหนังสือ เธอบอกว่าอ่านหนังสือนะแต่ความจรืงก็ไม่รู้ว่าทำอะไร. แล้วมาบ่นอ่านไม่ทันเพราะนอนเยอะ อ่าวแล้วบอกว่าอ่านหนังสือกลายเป็นนอนสะงั้น. ผมเป็นคนชอบเที่ยวชอบเฮฮาแต่ไปกับแฟนเสมอนะช่วงปีแรก แต่ตอนนี้ผมเหงามาก. เวลาผมจะหาทางออกหากำลังใจบ้าง ไม่มีเลย มีแต่โดนหงุดหงิด ประชด ผมไม่เคยมีความคิดอยากเลิกกับแฟน แต่มาวันนี้ผมอยากเลิกมากแต่ว่าผมก็รักเขามาก มากจนไม่อยากทำอะไรที่ผิดอะ แต่วันนี้ผมไม่ไหว อาจจะเป็นเพราะผมทำงานแล้วโตแล้ว เวลาเยอะ ว่างทุกเสาอาทิตย์ ทุกเย็น ผมมองคนอื่นรอบตัวผมเขาไปกันเป็นคู่ ส่วนผมไปคนเดียว ผมมองพวกเขาเหล่านั้นเชื่อไหม ผมโครตอิจฉาเลย ผมเหมือนคนยิ้มแต่แบบข้างในร้ิงไห้อะ รถผมก็มีเงินก็พอไปเที่ยวได้ไปก็ไม่ได่ลำบากอะไร แต่เธอก็ไม่ไป เธอบอกแต่ อ่านหนังสือตลอด. ผมอาจจะเห็นแก่ตัวไปนะ แต่มาลองจุดนี่ดูเถอะผมว่ามันแย่มากเลย. มันเหงาอะ คิดภาพดูนะคับ เวลาผมไปวิ่งสวนสาธารณะ ผมก็ไปคนเดียว. ดูหนังเสาทิตคนเดียว กินข้าวคนเดียว ถ้าไม่มีเพื่อนก็แทบจะคุยกับตัวเอง. ผมไปทะเลผมไปคนเดียว นั่งริมชายหาดคนเดียว แล้วเอาใจเธอโดยการวีดีโอคอลไปบ้าง วาดรูปหัวใจบนหาดทราย แต่ที่จิงคือผมแมร่งร้องไห้ยุอะ ตอนนี้ผมคิดแล้วว่า ถ้าเธอบอกเลิกผม ผมก็จะเลิกเลย แต่เธอต้องบอกก่อนนะ เพราะผมไม่กล้าบอกผมห่วงความรู้สึกเธออะ ผมเหนื่อยแล้วที่เห็นคนรอบตัวมีชีวิตที่แบบ ช่วยกัน อยู่คอนโดหารกัน เวลาเย็นทำกับข้าวกินกัน เสาอาทิตย์ไปเที่ยวกัน อย่างน้อยก็ให่เวลาผมบ้างเหอะ อยู่แต่มหาลัยจะให่ผมไปนั่งเฝ้าร้านสตาบัคดูเธออ่านหนังสือทั้งวันหรือไง. ขอบคุณนะครับที่มาฟังผมระบาย ผมเหงาจิงๆอะปกติผมไม่ใช่คนแบบนี่นะ แต่แค่ผมจะระบายยังไม่รู่จะคุยกะไครเลย
แฟนผมเขาค่อนข้างมีเงินนะส่วนผมจนอะ แต่ผมจะบอกเลยว่า เงินแมร่งไม่ได้มีไรสำคัญขนาดนั้นเลยถ้ายังเป็นยังงี้อยู่ ผมไม่ไหวจิงๆ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ พิมอ่านยากไปหน่อย
นิสัยกับเวลาต่างกัน มันไม่ใช่เรื่องดีเลยกับชีวิตคู่
ผมกับแฟนคบกันมาก็5 ปีกว่าแล้ว ในช่วงจีบกันแรกๆก็หวานกันปกติเหมือนคู่อื่นๆ ผมอยู่โรงเรียนทหาร ก็นานๆเจอกันที ผมจำได้นะสมัยเวลาผมจีบแฟนนี่ โอกาศติดแทบจะยากมาก ผมก็อาศัยความใจกล้าในการจีบ จนสำเร็จ แต่ก็นะ มันแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น. กาลเวลาผ่านไป ปีแรกก็หวานปกติ ดูแลกันดีเอาใจใส่มีเวลาให้กัน นานๆผมจะกลับเสาอาทิตย์ ต้องนั่งรถทัวจากกรุงเทพ ไป ตจว. ผมก็ไปถึงจะไปนั่งรอรถทัว จนหมอชิต2 ปิด ผมก็เอา เพราะผมไม่อยากห่างเขาไป อยากให้เขามีความสุขเวลาเจอหน้าผม ผมก็ไปถึงตี5 เสาร์ กลับ เช้าอาทิต ชีวิตก็วนลูปในลักษณะนี้ประจำเสมอๆ แต่เมื่อความรักของผมเข้าปีที่3 แฟนผม ขึ้นมหาวิทยาลัย ในกรุงเทพ เป็นคณะที่เรียนยาก ในความคิดผมนะ แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ เวลาว่างเธอน้อยลง ผมก็เข้าใจนะผมให้กำลังใจเธอเสมอ สิ่งที่ผมทำตลอดคือ ตี5 ตื่น 6โมงเช้าผมก็โทรปลุก ตลอด เกือบทุกวัน ผมกลัวเธอไม่ตื่นไปเรียน ชีวิตก็วนไปเรื่อยๆแบบนี่ เสาอาทิตย์ก็ออกมาเที่ยวห้างอะไรปกติ จนเวลาล่วงเลยไป จนความรักผมเข้าปีที่4 เวลเธอน้อย อ่านหนังสือหนักมาก แล้วก็ชอบหงุดหงิดใส่ผมเหมือนผมเป็นตัวอะไรไม่รู้. แต่ช่วงแรกๆผมก็ให้กำลังใจตลอด บอกว่าไม่เป็นไรนะเอาใหม่ พักก่อนนะพรุ่งนี้อ่านใหม่นะ บอกว่าเธอทำข้อสอบไม่ได้คนอื่นก็ทำไม่ได้ ขอพรให้เธอสอบได้เกรดดีๆ ผมรักเธอมากนะแล้วก็ไม่เคยนอกใจเลย. เวลากินเลี้ยงอะไรผมก็ไม่เคยคิดจะไปมั่วอะไรคิดว่ากลัวแฟนเสียใจถ้าโดนจับได้ จนมาวันนี้ปีที่5 ผมเรียนจบ ผมทำงานทหาร แฟนผมก็นักศึกษา เธอก็เรียนหนักไปอีก ส่วนผมคนทำงาน ช่วงเสาอาทิตย์เวลาหยุดผมอยากไปเที่ยวเช่น ทะเล น้ำตก ภูเขา ผมชอบไปนะแต่ผมไม่มีคนไปด้วย คือผมเคยชวนเพื่อนไปแฟนผมก็จะค่อนข้างงอนเพราะเป็นห่วงและไม่อยากให้ไปกับเพื่อน ซึ่งผมไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน. ผมตัวติดกับแฟนจนเพื่อนชวนไปไหนไม่ไป จนเพื่อนจะไม่คบแล้วสมัยปี1 2 3ที่คบกัน แต่ตอนนี้เธอไ่ม่มีเวลาที่จะไปไหน อ่านหนังสือ เธอบอกว่าอ่านหนังสือนะแต่ความจรืงก็ไม่รู้ว่าทำอะไร. แล้วมาบ่นอ่านไม่ทันเพราะนอนเยอะ อ่าวแล้วบอกว่าอ่านหนังสือกลายเป็นนอนสะงั้น. ผมเป็นคนชอบเที่ยวชอบเฮฮาแต่ไปกับแฟนเสมอนะช่วงปีแรก แต่ตอนนี้ผมเหงามาก. เวลาผมจะหาทางออกหากำลังใจบ้าง ไม่มีเลย มีแต่โดนหงุดหงิด ประชด ผมไม่เคยมีความคิดอยากเลิกกับแฟน แต่มาวันนี้ผมอยากเลิกมากแต่ว่าผมก็รักเขามาก มากจนไม่อยากทำอะไรที่ผิดอะ แต่วันนี้ผมไม่ไหว อาจจะเป็นเพราะผมทำงานแล้วโตแล้ว เวลาเยอะ ว่างทุกเสาอาทิตย์ ทุกเย็น ผมมองคนอื่นรอบตัวผมเขาไปกันเป็นคู่ ส่วนผมไปคนเดียว ผมมองพวกเขาเหล่านั้นเชื่อไหม ผมโครตอิจฉาเลย ผมเหมือนคนยิ้มแต่แบบข้างในร้ิงไห้อะ รถผมก็มีเงินก็พอไปเที่ยวได้ไปก็ไม่ได่ลำบากอะไร แต่เธอก็ไม่ไป เธอบอกแต่ อ่านหนังสือตลอด. ผมอาจจะเห็นแก่ตัวไปนะ แต่มาลองจุดนี่ดูเถอะผมว่ามันแย่มากเลย. มันเหงาอะ คิดภาพดูนะคับ เวลาผมไปวิ่งสวนสาธารณะ ผมก็ไปคนเดียว. ดูหนังเสาทิตคนเดียว กินข้าวคนเดียว ถ้าไม่มีเพื่อนก็แทบจะคุยกับตัวเอง. ผมไปทะเลผมไปคนเดียว นั่งริมชายหาดคนเดียว แล้วเอาใจเธอโดยการวีดีโอคอลไปบ้าง วาดรูปหัวใจบนหาดทราย แต่ที่จิงคือผมแมร่งร้องไห้ยุอะ ตอนนี้ผมคิดแล้วว่า ถ้าเธอบอกเลิกผม ผมก็จะเลิกเลย แต่เธอต้องบอกก่อนนะ เพราะผมไม่กล้าบอกผมห่วงความรู้สึกเธออะ ผมเหนื่อยแล้วที่เห็นคนรอบตัวมีชีวิตที่แบบ ช่วยกัน อยู่คอนโดหารกัน เวลาเย็นทำกับข้าวกินกัน เสาอาทิตย์ไปเที่ยวกัน อย่างน้อยก็ให่เวลาผมบ้างเหอะ อยู่แต่มหาลัยจะให่ผมไปนั่งเฝ้าร้านสตาบัคดูเธออ่านหนังสือทั้งวันหรือไง. ขอบคุณนะครับที่มาฟังผมระบาย ผมเหงาจิงๆอะปกติผมไม่ใช่คนแบบนี่นะ แต่แค่ผมจะระบายยังไม่รู่จะคุยกะไครเลย
แฟนผมเขาค่อนข้างมีเงินนะส่วนผมจนอะ แต่ผมจะบอกเลยว่า เงินแมร่งไม่ได้มีไรสำคัญขนาดนั้นเลยถ้ายังเป็นยังงี้อยู่ ผมไม่ไหวจิงๆ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ พิมอ่านยากไปหน่อย