ใครท้อเหมือนกันบ้าง

เราอายุ17นะ ตอนนี้อยู่ม5 มันมีเรื่องให้เครียดในหัวทุกวันเลยอ่ะ มันเหนื่อย มันท้อ มันเศร้ารวมกันไปหมดจนมันรับไม่ไหว ไม่รู้ตะเริ่มอธิบายจากจุดไหนเป็นจุดแรก คือเราชอบมานั้งคิดเรื่องเศร้าๆๆ มันบั่นทอนใจ คือมีเพื่อนก็ชอบรู้สึกว่าไม่มีใครรักเรา ทั้งๆที่เรารักเพื่อนมาก ยิ่งเพื่อนมีแฟนก็เหมือนขาดอ่ะไรส่วนหนึ่งในชีวิตไป ยิ่งตอนโดนไม่มีใครไม่สนใจนี้ร้องไห้ออกมาอย่างบอกไม่ถูก เคยคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวได้แต่ไม่ใช่เลย ทุกๆวันชอบมานั้งร้องไห้อยู่คนเดียว บอกเพื่อนน่ะแต่แค่คนเดียวเหมือนกับเราอธิบายให้ฟังว่าเราเป็นไง แต่บางที่เราก็คิดว่าทำไมเราต้องเอาเรื่องพวกนี้ไปให้คนอื่นรับฟังด้วย คือมันอยากระบาย แต่ก็กลัวว่าจะให้คนอื่นมาคิดมากกับเรื่องพวกนี้ของเราทำไม วันๆนั้งคิดแต่เรื่องแย่ๆ คือมันบั่นทอนใจ คือมันอยากหายไป อยากหายไปเลยอ่ะ บางทีก็ไม่อยากอยู่แล้วไม่รู้จะอยู่แล้วมีความหมายไหม นี้เราเรียกร้องความสนใจอยู่รึเปล่า คือบางที่มันเครียดจนมันร้องไห้ต่อยของทุกอย่าง แบบหัวร้อน เราก็ไม่เข้าใจตัวเอง บางที่แค่เพื่อนไปเที่ยวแล้วไม่ชวนเรานี่แบบ แล้วเราละเธอไม่เคยนึกถึงเราหรอ อารมมันคือวู้บบบ มันท้ออ่ะ นี้เราเป็นไรว่ะ หรือไม่มีใครที่รักเราจริงๆ หรือเราเป็นไรร สับสนวุ่นวายไปหมดเห้อ😭