จากเหตุการณ์ของคนใกล้ตัวทำให้จขกทสงสัยและข้องใจว่าทำไมเด็กขยันเด็กเรียนบางคนถึงชอบยึดติดกับทัศนคติหรือระบบความคิด(Mindset)ที่ว่าเวลาทำอะไรต้องสุดโต่ง ต้องเพอร์เฟ็ค ต้องเป๊ะ แถมเวลาเรียนต้องใช้วิธีกดดันตัวเอง ต้องพักผ่อนน้อยมากๆพักแบบพอดีซึ่งก็น้อยมากเวลาพัก ใจก็ไม่หยุดพัก ยังกังวลเวลาเรียนก็แบบต้องเครียดต้องกดดันตัวเอง ปากก็บอกกระตุ้นตัวเองแต่คือที่ทำคือกดดัน เพราะใจไม่ได้สนุกและรักกับการเรียนจริงๆ บางวิชาไม่ชอบก็กดดันดันทุรังไป แล้วจขกทสังเกตคนพวกนี้เด็กพวกนี้นอกจากจะยึดความคิดแบบนี้แบบไม่วางจนเหมือนคนอีโก้สูงแล้ว เป็นคนที่จิตใจอ่อนแอร้องไห้บ่อย ชีวิตหาความสุขได้ยาก ฉุนเฉียวง่าย เกี่ยวกับพ่อแม่ครอบครัวปลูกฝังหรือเปล่าครับ เพราะจขกทคุ้นๆว่าเพราะโดนปลูกฝังแบบนั้น แล้วเด็กกลุ่มนี้มีสิทธิ์เครียดจนไปถึงจุดที่ป่วยทางจิต สุขภาพจิตพังหรือไม่ถ้าถลำลึกจริงๆ แล้วเราควรแก้ไขทัศนคติเขายังไงถ้าเขาหัวดื้อ 

ปล.เขาไม่รู้เลยเหรอการเรียนที่ดีแบบยั่งยืนและมั่นคงคือการเรียนแบบมีความสุข สุขภาพจิตดี มีใจรักในการเรียน ไม่กดดันตัวเอง มองโลกในแง่ดี พวกนักวิทยาศาสตร์ที่เขาประสบความสำเร็จก็เพราะใจเขารักจิตไม่คิดอะไรนอกจากเรื่องนั้น ถ้าภาษาปรัชญาบางสายจะเรียกเรียนเพื่อเรียน 

ปล.2 ล่าสุดได้ยินว่าหักโหมจนล้มป่วย ไอเป็นเลือด ก่อนหน้านี้ก็คล้ายจะมีอาการจิตดิ่งๆดาวน์ๆคล้ายคนเป็นคนซึมเศร้า