เคยเหนื่อยมากๆมั้ยคะ

สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากจะมาขอระบายในนี้ นี้เป็นครั้งแรกที่เราทำเพราะเราไม่ไหวจริงๆ บ้านเรามีลูก 3 คน เราเป็นคนโต และน้องเล็กสุดเพิ่งไม่กี่เดือน     เราไม่ค่อยสนิทกับพ่อแม่ เพราะตอนเด็กๆแม่ให้เราอยู่กับยาย เราย้ายมาอยู่กับแม่ตอนป.1 เรามีนิสัยที่ไม่ค่อยกล้าพูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เพราะเราเคยพูดแต่เหมือนมันไม่ค่อยถูกใจผู้ใหญ่เลยจะชอบโดนดุทางสายตาและท่าทาง เราใช้ชีวิตโดยการเรียนรู้ด้วยตัวเองแทบจะทุกอย่างเพราะบางที่เราพูดหรือปรึกษาแล้วแต่เราโดนเมิน เรารู้สึกว่าประสบณ์การในการใช้ชีวิตของเราไม่ได้ดีเลย เราทำอะไรแทบไม่เป็นเลย วันหยุดก็ไม่ได้ออกไปไหน    เราเหนื่อย เหนื่อยมากๆเราไม่รู้จะระบายให้ใครฟังเลย เวลาเราทะเลาะกับที่บ้านเขามักจะบอกให้เราเลิกเรียนต่อ(เราโคตรไม่ชอบประโยคนี้เลย) เขามักคาดหวังในตัวเรา แต่พอเราอยากเรียนพิเศษหรือหาวิธีที่จะช่วยให้ตัวเราประสบความสำเร็จ เขากลับไม่ค่อยอยากสนับสนุนเรา บางที่เขาให้เงินเราไปซื้อของที่ตลาด เราซื้อตามที่เขาบอกนะ แต่พอเอาตังค์ทอนให้เขากลับไม่เชื่อว่ามันจะหมดเงินเยอะทั้งๆที่ของนิดเดียว  พอเขาบ่นเราเรื่องนี้แล้วเขามักจะโยงเรื่องอื่นมาบ่นต่อ เราแอบร้องไห้บ่อยมากๆ บางทีก็อาศัยช่วงที่อินหนังร้องไห้เพื่อระบายความอึดอัด บางทีเราต้องมานั่งฟังคำพูดแย่ๆต่อใจเรา เราอดทนมาตลอดเพราะคิดว่าพอเรียนสูงเราจะไม่อยู่ที่นี้แล้วอย่างน้อยอยู่คนเดียวถึงจะเหงามากๆ แต่มันก็น่าจะสบายใจมากกว่านี้  วันนี้เราไม่ไหวแล้วจริงๆ เราหวังว่าที่เราตั้งกระทู้วันนี้มันจะทำให้เราสบายใจขึ้น และพูดว่าช่างมันอีกครั้ง หากใครอ่านมาถึงตอนนี้เราขอบคุณมากๆ ที่นั่งอ่านจนจบ เราไม่ได้หวังให้คนเห็นใจ แต่เราเพียงเห็นว่านี้เป็นโลกโกลกหนค่งที่เราจะสามารถระบายความรู้สึกทั้งหมดของเราได้