ความรู้สึก อยากตาย มันกลับมาอีกครั้ง ทำไมต้องให้ผมเกิดมาด้วย เมื่อเกิดมาแล้วเป็นแบบนี้
เมื่อก่อนผมเคยคิดอยากตายเพราะเป็นแบบนี้ แล้วความรู้สึกมันก็หายไปนาน เพราะมันไม่ได้ต้องทำอะไรจริงจัง จนมาวันนี้ ความรู้สึกมันกลับมา
ผมเป็นคนทำอะไรช้า คิดช้า มองเห็นทุกอย่าง slow หมด ผมแทบไม่รู้ตัวเลยว่าเป็นอะไร ขณะเวลาทำงาน ผมตั้งใจทำงาน โฟกัสอยู่แต่กับงาน ผมรู้สึกว่า ทำทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว (ในขณะทำงานก็รู้สึกเหมือนภาพมันสโลว์เหมือนกันหรือคิดไปเอง) จนมาได้ทำงานจริงจังหลังเรียนจบ ผมตั้งใจทำงาน ฟัง จำ เรียนรู้งาน ตั้งใจทำงานมากจน รู้สึกว่าตัวเองทำงานคล่องมาก(แต่อีกมุมนึงมองเห็นตัวเองslow) ติดที่ว่าผมไม่กล้าแสดงออก พูดน้อย พูดเบา จนมีหลายครั้งความชัดเจนก็เริ่มมากขึ้น มีคอมเม้นต์จากหัวหน้า ว่าผมทำงานช้า (แต่ผมรู้สึกตัวเองเร็ว) และด้วยเซ้นต์ ความรู้สึกได้ว่า เวลาผมเข้างานกะกับเพื่อนร่วมงาน เขามักจะมีอารมณ์ไม่สู้ดีนัก และรู้สึกว่า พวกเขาได้ทำงานเร็วกว่าผมมาก และคนที่ทำงานร่วมกับผม แทบจะโดนหัวหน้าด่าทุกคน ในช่วงที่ผมทำงานที่นี่ ยอดขายร้าน ตกทุกวัน และภาพในหัวในอดีตก็กลับมา ในช่วงทำงานระหว่างเรียนกับเพื่อน ผมถูกเพื่อนและหัวหน้าด่าเป็นประจำว่า ทำงานช้า มาตลอด เรื่องต่อมา ล่าสุดผมได้ยืมเงินญาติไว้จำนวนหนึ่ง ผมได้คุยกับแม่ไว้ว่า จะทำงานเอาเงินก้อนนี้ ใช้หนี้ แต่แม่กลับบอกให้แม่ช่วย ครึ่งนึง ผมรู้สึกละอายใจมาก เรื่องสุดท้าย ในระหว่างเรียน ผมได้รับการส่งเสีย เลี้ยงดูจากญาติผู้ใหญ่คนนึง มาตลอดจนตลอดนี้ อายุ26ปีแล้ว ก็ยังไม่วาย ท่านช่วยเสมอๆ และแล้ว เรื่องทั้งหมดมันกลับมารวมในหัวผม สมองผมก็ได้เกิดการประมวลผลรวมทั้งหมด ได้บทสรุปว่า นี่ผมเป็นตัวหายนะใช่ไหม ผมเป็นตัวถ่วงของทุกคนที่ผ่านมา ที่ผมมีทุกวันนี้ เพราะผมมีคนช่วยอุปถัมป์ตลอด งานที่เคยทำ ทำระหว่างเรียน หัวหน้าให้ผมทำงาน เพราะท่านเอ็นดู งานที่ผมเคยทำก่อนมาเรียน เพราะเจ้าของรู้จักกับแม่ผม ผมเข้าใจแล้ว ผมคือตัวหายนะ ทำไม ทำไมกัน ทำไมผมต้องเป็นแบบนี้ ผมไม่น่าเกิดมาเลย ผมทำอะไรไม่ดีซักอย่าง แค่นี้ก็รู้สึกแค่แล้ว ที่แย่กว่าคือ ทำไมผมต้องทำให้คนอื่นเดือดร้อน ผมต้องทำยังไง ผมพยายาม พยายาม แก้ไขทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เสพยา ผมไปหาหมอ รักษาโรคซึมเศร้า แล้วก็รู้สึกว่าผมไม่ได้เป็น ผมแอคทีฟตัวเอง รีบเร่งทำงาน มือรัวเป็นระวิง จนเป็นการรีบรน ผมทำทุกอย่างให้รวดขึ้น ตั้งใจ โฟกัส จดบันทึก คุมอาหาร ออกกำลังกาย ทำทุกอย่างที่คิดว่ามันจะช่วยได้ แต่มันไม่เป็นผลซักอย่าง ผมก็ยังช้าเหมือนเดิม ทำไมผมเป็นแบบนี้ ทำไมผมต้องเป็นตัวถ่วง ผมแก้ไขอะไรไม่ได้จริงๆหรือ ผมไม่ไหวแล้ว ผมอยากตายมาก หวังว่าถ้าได้เกิดมาอีก คงจะดีกว่านี้ หรือไม่ก็ชดใช้กรรมเพียงลำพัง จะได้ไม่ถ่วงใคร แม้ความคิดอยาก ฆ่าตัวตาย กลับมากี่ครั้ง ภาพแม่ กับลุงที่คอยเลี้ยงดูผมมา ก็เข้ามาในหัวผมทุกครั้ง อยากทดแทนบุญคุณ อยากให้พวกท่านสบาย ถ้าคิดว่าจะบวชก็คงบวชไม่ได้แล้ว ผมเคยทำผิดศีลไว้ตอนบวชให้แม่ ผมคงไม่กล้ากลับไป แล้ว ผมควรทำไงดี ผมทรมาน ไม่อยากอยู่ต่อไปอีกแล้ว โลกใบนี้ คงไม่มีที่ให้ผมยืนจริงๆ
#ผมขอโทษจริงๆที่ต้องมาระบายอะไรแบบนี้ ผมไม่รู้จะไปพูดกับใครได้ ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบ
#แท็กผิดขออภัยครับ
ความรู้สึก อยากตาย มันกลับมาอีกครั้ง ทำไมต้องให้ผมเกิดมาด้วย เมื่อเกิดมาแล้วเป็นแบบนี้
เมื่อก่อนผมเคยคิดอยากตายเพราะเป็นแบบนี้ แล้วความรู้สึกมันก็หายไปนาน เพราะมันไม่ได้ต้องทำอะไรจริงจัง จนมาวันนี้ ความรู้สึกมันกลับมา
ผมเป็นคนทำอะไรช้า คิดช้า มองเห็นทุกอย่าง slow หมด ผมแทบไม่รู้ตัวเลยว่าเป็นอะไร ขณะเวลาทำงาน ผมตั้งใจทำงาน โฟกัสอยู่แต่กับงาน ผมรู้สึกว่า ทำทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว (ในขณะทำงานก็รู้สึกเหมือนภาพมันสโลว์เหมือนกันหรือคิดไปเอง) จนมาได้ทำงานจริงจังหลังเรียนจบ ผมตั้งใจทำงาน ฟัง จำ เรียนรู้งาน ตั้งใจทำงานมากจน รู้สึกว่าตัวเองทำงานคล่องมาก(แต่อีกมุมนึงมองเห็นตัวเองslow) ติดที่ว่าผมไม่กล้าแสดงออก พูดน้อย พูดเบา จนมีหลายครั้งความชัดเจนก็เริ่มมากขึ้น มีคอมเม้นต์จากหัวหน้า ว่าผมทำงานช้า (แต่ผมรู้สึกตัวเองเร็ว) และด้วยเซ้นต์ ความรู้สึกได้ว่า เวลาผมเข้างานกะกับเพื่อนร่วมงาน เขามักจะมีอารมณ์ไม่สู้ดีนัก และรู้สึกว่า พวกเขาได้ทำงานเร็วกว่าผมมาก และคนที่ทำงานร่วมกับผม แทบจะโดนหัวหน้าด่าทุกคน ในช่วงที่ผมทำงานที่นี่ ยอดขายร้าน ตกทุกวัน และภาพในหัวในอดีตก็กลับมา ในช่วงทำงานระหว่างเรียนกับเพื่อน ผมถูกเพื่อนและหัวหน้าด่าเป็นประจำว่า ทำงานช้า มาตลอด เรื่องต่อมา ล่าสุดผมได้ยืมเงินญาติไว้จำนวนหนึ่ง ผมได้คุยกับแม่ไว้ว่า จะทำงานเอาเงินก้อนนี้ ใช้หนี้ แต่แม่กลับบอกให้แม่ช่วย ครึ่งนึง ผมรู้สึกละอายใจมาก เรื่องสุดท้าย ในระหว่างเรียน ผมได้รับการส่งเสีย เลี้ยงดูจากญาติผู้ใหญ่คนนึง มาตลอดจนตลอดนี้ อายุ26ปีแล้ว ก็ยังไม่วาย ท่านช่วยเสมอๆ และแล้ว เรื่องทั้งหมดมันกลับมารวมในหัวผม สมองผมก็ได้เกิดการประมวลผลรวมทั้งหมด ได้บทสรุปว่า นี่ผมเป็นตัวหายนะใช่ไหม ผมเป็นตัวถ่วงของทุกคนที่ผ่านมา ที่ผมมีทุกวันนี้ เพราะผมมีคนช่วยอุปถัมป์ตลอด งานที่เคยทำ ทำระหว่างเรียน หัวหน้าให้ผมทำงาน เพราะท่านเอ็นดู งานที่ผมเคยทำก่อนมาเรียน เพราะเจ้าของรู้จักกับแม่ผม ผมเข้าใจแล้ว ผมคือตัวหายนะ ทำไม ทำไมกัน ทำไมผมต้องเป็นแบบนี้ ผมไม่น่าเกิดมาเลย ผมทำอะไรไม่ดีซักอย่าง แค่นี้ก็รู้สึกแค่แล้ว ที่แย่กว่าคือ ทำไมผมต้องทำให้คนอื่นเดือดร้อน ผมต้องทำยังไง ผมพยายาม พยายาม แก้ไขทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เสพยา ผมไปหาหมอ รักษาโรคซึมเศร้า แล้วก็รู้สึกว่าผมไม่ได้เป็น ผมแอคทีฟตัวเอง รีบเร่งทำงาน มือรัวเป็นระวิง จนเป็นการรีบรน ผมทำทุกอย่างให้รวดขึ้น ตั้งใจ โฟกัส จดบันทึก คุมอาหาร ออกกำลังกาย ทำทุกอย่างที่คิดว่ามันจะช่วยได้ แต่มันไม่เป็นผลซักอย่าง ผมก็ยังช้าเหมือนเดิม ทำไมผมเป็นแบบนี้ ทำไมผมต้องเป็นตัวถ่วง ผมแก้ไขอะไรไม่ได้จริงๆหรือ ผมไม่ไหวแล้ว ผมอยากตายมาก หวังว่าถ้าได้เกิดมาอีก คงจะดีกว่านี้ หรือไม่ก็ชดใช้กรรมเพียงลำพัง จะได้ไม่ถ่วงใคร แม้ความคิดอยาก ฆ่าตัวตาย กลับมากี่ครั้ง ภาพแม่ กับลุงที่คอยเลี้ยงดูผมมา ก็เข้ามาในหัวผมทุกครั้ง อยากทดแทนบุญคุณ อยากให้พวกท่านสบาย ถ้าคิดว่าจะบวชก็คงบวชไม่ได้แล้ว ผมเคยทำผิดศีลไว้ตอนบวชให้แม่ ผมคงไม่กล้ากลับไป แล้ว ผมควรทำไงดี ผมทรมาน ไม่อยากอยู่ต่อไปอีกแล้ว โลกใบนี้ คงไม่มีที่ให้ผมยืนจริงๆ
#ผมขอโทษจริงๆที่ต้องมาระบายอะไรแบบนี้ ผมไม่รู้จะไปพูดกับใครได้ ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบ
#แท็กผิดขออภัยครับ