ก่อนอื่นต้องออกตัวก่อนว่าเราไม่ได้มีสามีแก่หรือรวยเป็นมหาเศรษฐี แต่เราเป็นเด็กต่างจังหวัดฐานะครอบครัวปานกลาง พ่อกับแม่แยกทางกันตอนเราจบม.3 เราต้องมาอยู่กับพ่อเพราะพ่อส่งเรียนต่อ แต่เราทะเลาะกับแม่เลี้ยงเลยหนีออกจากบ้านมาทำงานเด็กเสริฟที่ร้านอาหารและได้เจอกับแฟนซึ่งมาเป็นเด็กเสริฟเหมือนกัน อยู่กินกันไม่นานเราก็ตั้งท้อง และแพ้ท้องหนักมากเลยออกจากงาน แฟนเลยต้องทำงานเลี้ยงเราจนเราคลอด เราก็ต้องเลี้ยงลูกเองเพราะแม่เราก็ไปอยู่กับสามีใหม่ที่จว.ทางใต้ ส่วนพ่อก็อย่างที่บอกตอนต้น ด้านพ่อแม่ของแฟนเค้าก็ไม่มีเพราะแม่ทิ้งเค้าไปตั้งแต่เล็กๆ ส่วนพ่อก็เสียตอนเค้าอยู่ป.2 เค้าโตมากับย่าและลุงๆป้าๆญาติพี่น้องของพ่อ เราอยู่กันลำพังกับแฟนแค่2คน เมื่อเรามีลูกเราก็ต้องเลี้ยงเองแฟนไปทำงานเราก็อยู่บ้านเลี้ยงลูก ให้กินนมเราเอง จนลูก2ขวบครึ่งเข้าชั้นบริบาลจึงหย่านมแม่ แต่ช่วงเวลาแรกๆนั้นลำบากมาก เพราะเราไม่เคยมีลูกมาก่อน เลี้ยงไม่เป็นและไม่ใครช่วยเลี้ยง ได้แต่โทร.ไปถามแม่ว่าหลานเป็นแบบนี้ควรจะทำยังไง และตอนนั้นแฟนก็ติดยาด้วย เรียกว่าเป็นช่วงเวลาที่ลำบากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ เข้าใจเลยว่าอดมื้อกินมื้อเป็นยังไง แต่เหมือนแฟนเค้าก็จะรู้ตัว เค้าคิดเองได้ว่าควรเลิกยาได้แล้ว เพราะลูกกำลังจะเข้าร.ร. พอเค้าเลิกยาได้ พ่อเราก็ซื้อที่ดินให้เรา1ไร่ ปลูกบ้านบนที่ที่เป็นชื่อเราให้หนึ่งหลัง ชีวิตเราก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ แฟนเราทำงานเป็นช่างไม้ งานเหมาทำเยอะก็ได้เงินเยอะด้วยความที่เค้าเป็นคนขยันทำงาน จนมีเงินเก็บพอจะดาวน์รถมอไซค์และรถยนต์อีโคคาร์ในเวลาต่อมา มีเงินกิน ช้อป ใช้ ไปเที่ยว จนเริ่มมีคำพูดจากคนรอบข้างว่า สบายจังเลยไม่ต้องทำงานมีผัวเลี้ยง บลาๆๆๆ เราทำได้แต่ยิ้มแหยๆ โดยที่ไม่ได้ตอบโต้อะไร จนตอนนี้ลูกคนที่2ก็5ขวบแล้ว เราเริ่มพูดเรื่องจะหางานทำกับแฟน แต่แฟนบอกว่า อยู่บ้านเฉยๆไม่ดีหรอ หรือว่าเค้าเลี้ยงตัวเองไม่ดีปล่อยให้อดๆอยากๆ รึไง มันก็ไม่ได้อดอยากหรอก แต่ทำงานคนเดียวกินใช้กันตั้ง4คน เมื่อก่อนมีเงินเก็บเป็นแสนไปดาวน์รถ แต่พอถอนเงินออกมาก็ไม่ได้ไปฝากอีกเลย ตอนนี้มีเงินในบัญชีไม่ถึงห้าพัน เราแค่อยากช่วยกันหาเงิน ถึงเราจะไม่ได้มีหนีสินอะไรนอกจากค่างวดรถ และค่าใช้จ่ายจุกจิกในบ้าน แต่อย่างน้อยถ้าเราทำงานหาเงินได้เราก็จะมีเงินมาเป็นค่าขนมลูก หรือค่าเสื้อผ้า เครื่องสำอางของเราเอง ไม่ต้องขอเงินผัวมาใช้ฟุ่มเฟือยตรงค่าใช้จ่ายพวกนี้ เค้าก็บอกว่าแล้วจะไปทำงานอะไร ไปรับจ้างเขาวัน2-3ร้อยอะหรอ อยู่บ้านเลี้ยงลูกดีกว่า เออก็จริงเพราะเราจบแค่ม.3จะไปทำงานอะไร แล้วถ้าออกไปทำงานนอกบ้าน วันหยุดเสาร์-อาทิตย์หรือปิดเทอมใครจะอยู่บ้านกับลูก ถ้าเค้าไปทำงานเราก็ต้องอยู่บ้านทำงานบ้านดูแลลูกๆไป เพราะอยู่กันลำพังแค่2คนผัวเมีย ทุกวันนี้เวลาเราอยากได้อะไรเค้าก็ซื้อให้ ถึงแม้จะไม่ได้ทุกอย่าง เพราะต้องซื้อของจำเป็นก่อน แต่ก็ไม่ได้ให้เราน้อยหน้าใครเวลาออกไปงานหรือไปเจอเพื่อนๆเรา เค้าก็ให้เราแต่งตัว ไปเข้าร้านเสริมสวย(ปกติไม่ได้แต่งตัวไม่เข้าร้านเสริมสวย แต่งเฉพาะออกงาน ซึ่งงานก็ปีละครั้งได้อ่ะ) แต่เพื่อนบางคนก็เข้าใจเรา บางคนก็บอกว่า ทำงานเองเลี้ยงตัวเองดีกว่าไม่ต้องแบมือขอตังผัว แต่นี้มันเป็นความเต็มใจของผัวเอง เราไม่ได้บังคับให้เค้าต้องมาเลี้ยงเรานะ ทำงานได้เงินมาก็ใส่บัญชีเรา ตัวเค้าไม่มีบัญชีเงินฝาก แต่รถเป็นชื่อเค้า ซึ่งเราก็โอเค กระเป๋าตังก็ใช้ใบเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเพราะเราขับรถยนต์ไม่เป็น มอไซค์ก็มีคันเดียว เช้าเค้าก็ขี่มอไซค์ไปส่งลูกที่ร.ร. แล้วก็เลยไปทำงานต่อ พอเที่ยงก็กลับบ้านมากินข้าวเที่ยงกับเรา ซึ่งเราทำกับข้าวไว้รอทุกๆวัน ตกเย็นเค้าก็ไปรับลูกและกลับจากทำงานมาบ้านพร้อมลูก แล้วเราก็ไปตลาดด้วยกันหาซื้อกับข้าวมาทำที่บ้านบ้างหรือออกไปกินข้าวนอกบ้านบ้าง ไปไหนมาไหนด้วยกันทั้งบ้านทั้งพ่อแม่และลูก เป็นแบบนี้มาสิบปีเต็ม ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรแต่เรากลับคิดหนักตรงคำว่าเกาะผัวกิน เราจะทำยังไงดี บางคนบอกให้ขายของออนไลน์ แต่เราพึ่งจะเล่นเฟสตอนต้นปี มีเพื่อนอยู่60กว่าคน เราจะไปขายอะไรให้ใคร ความรู้ก็น้อยกลัวจะโดนเค้าหลอก หรือใครมีงานอะไรที่สามารถทำได้ที่บ้าน ไม่ต้องออกไปทำงานนอกบ้านให้ทะเลาะกับผัว แถมยังมีเวลาดูแลลูกๆ ก็ช่วยแสดงความคิดเห็นกันมาได้นะคะ หรือเราไม่ต้องไปคิดอะไรกับคำพูดของคนอื่น แค่ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่แม่และเมียของเราต่อไป หรือใครมีคำแนะนำติชมอย่างไร ช่วยให้ความรู้เราด้วยค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ