ติดสมาร์ทโฟนอย่างหนัก เราไม่เหมาะกับมันจริงๆ

สมัยเรียนมอปลาย เคยเอา ชะแลง ทุบโทรศัพท์ตัวเอง เพราะรู้สึกติดมันมากจนเกินไป ล็อคห้อง เล่นอยู่อย่างนั้นจนพ่อต้องพังประตูเข้ามา พ่อไม่ได้ว่าอะไร พ่อห่วงเรา ไม่ได้กินอะไร ในคืนนั้น เลยตัดสินใจทุบมัน ตั้งแต่นั้นมาไม่มีโทรศัพท์ใช้อีกเลย มีใช้ก็แต่แบบปุ่มกด โทรเข้า-ออก ได้อย่างเดียว แต่ชีวิตโอเครนะ กลายเป็นคนมีวินัย ความจำดี
มีอะไรก็จดใส่กระดาษสมุดตัวเองตลอด ทำให้ไม่ลืม เล่นบอลทุกเย็น พอจะเล่นเฟสก็เปิดโน๊ตบุ๊คเอา แต่ข้อเสียคือไม่ทันข่าวเพื่อน
อย่างสมัยเรียนวิลัย อ.ยกคลาส ผมก็ไม่รู้เรื่อง เพราะมันแจ้งกันในไลน์ในเฟส และบางเวลามันต้องใช้อุปกรณ์แบบนี้ ในห้องเรียนก็เป็นอุแสรรคสำหรับผมเหมือนกัน

ผมมีเครื่องคิดเลข มีสมุดบันทึก มีกล้องเล็กๆ ใส่เมม ชีวิตก็ปกติ ไม่ได้อาย แต่เหนื่อยเป็นบางครั้ง จนกระทั้งตัดสินใจซื้อให้ตัวเอง ทั้งๆที่ก็กลัว เคยซื้อให้แฟน 4,000 กว่าบาท ผมก็ไม่ได้ยุ่งไม่ติดไง แต่พอซื้อให้ตัวเองเพื่อตะสะดวกขึ้น ติดครับ ไม่ได้ติดเกมส์ ติดอ่านนุ่นนี่นั่น ติดดูคลิปในยูทูป มีคนเดียวที่ทำให้ผม เอามือถือลงจากหน้าตัวเองได้คือ ลูกสาวครับ ถ้าได้เล่นกับลูก ผมเล่นกับลูกได้ทั้งวันอ่ะ. ผมรักเขามาก อยากให้เขาเป็นคนจิตใจดี โตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี

จะเอาโทรศัพท์ให้แฟนแล้วครับ เครื่องเก่าแฟน ก็คงจะให้น้องชายใช้ สมาร์ทโฟนมันดีเกินไปครับ สะดวกเกินไป ผมไม่เหมาะกับมันจริงๆ ไม่ไหวๆ