มันเป็นช่วงเวลานึงที่เรามีความรู้สึกหลายๆอย่างมาปนเปกันไปหมดไม่รู้ว่าจะทำยังไงระบายกับใครก็ไม่ได้ถึงได้เเต่ก็ได้เเค่บางส่วนจนแบบเอ้อตายๆไปเลยดีมั้ยจะได้จบๆไปเป็นแบบนี้มาตลอดแต่ก็ยังมีใต้สำนึกที่คอยเตือนเราไว้ว่าอย่านะเว้ยต้องอยู่ต่อเพราะคนที่รออยู่อะพ่อเเม่เลยนะเว้ยเค้าทั้งทนเหนื่อยทุกอย่างเพื่อให้เราได้ดีจะมาหนีตายแบบนี้ได้ไงไอ้เราก็อืมหาไรทำละก็เลิกคิดถึงเรื่องนี้เเต่พอเจอสถานการณ์แบบเดิมก็เหมือนเดิมเเล้วมีก็จิตใต้สำนึกมาเตือนเหมือนเดิมไม่รู้ว่าสักวันจะฆ่าตัวตายจริงๆมั้ย 5555
ป.ล.มันคิดจริงๆนะครับเเต่ไม่กล้าทำกลัวพ่อเเม่เสียใจก็เเค่คิดเฉยๆ 5555
เลยแบบอยากจะถามคนอื่นๆว่าคิดยังไงกันมั่งครับเคยมั้ยมีวิธีแบบช่วยให้คิดบวกมากขึ้นมั้ยหรือวิธีเเก้อะไรประมาณนี้
เคยมีความคิดแบบอยากฆ่าตัวตายกันมั้ยครับ 5555
ป.ล.มันคิดจริงๆนะครับเเต่ไม่กล้าทำกลัวพ่อเเม่เสียใจก็เเค่คิดเฉยๆ 5555
เลยแบบอยากจะถามคนอื่นๆว่าคิดยังไงกันมั่งครับเคยมั้ยมีวิธีแบบช่วยให้คิดบวกมากขึ้นมั้ยหรือวิธีเเก้อะไรประมาณนี้