ตามหัวข้อกระทู้เลยเราเป็นคนหนึ่งที่เจอกับความรู้สึกนี้คือเรามีเพื่อนคนหนึ่งที่เราแคร์ความรู้สึกเขามากเพราะเราคิดว่าเขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งของเราเขาเห็นเราสำคัญเเค่วลาที่เขาเหงาเวลาที่เขาต้องการเพื่อนเวลาเขาไม่เหลือใครเราก็เป็นฝ่ายที่ตามเป็นฝ่ายไปอยู่เป็นเพื่อนของเขาเสมอแต่เวลาที่เราไม่เหลือใึครเขาเป็นฝ่ายที่หายไปตลอดเวลาว่างเขาก็ไม่เคยที่จะทักเรามามีแต่เราที่ทักไปถามว่าทำไรเหงาไหมเล่นเกมไหมหรือต่างๆตลอดถึงจะได้คุยกันเราก็งงนะเขาทำกับเราขนาดนี้เรายังแคร์ความรู้สึกเขาอยู่หรอทั้งที่ในใจเราก็เคยคิดนะว่าเราเป็นแค่ตังสำรองของเขาที่เขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนเวลาที่เขาต้องการเราก็งงตัวเองเหมือนกันก็พยายามถามเขานะว่าไม่ชอบเราตรงไหนไหมเขาก็ไม่ได้ตอบเราไม่ค่อยสนใจเราเขาเมอนเราเวลายุกับเพื่อนคยอื่นทำเหมือยเราเป็นวิญญาณล่องหนอยู่ตรงหน้าเขาเราก็อยากพยายามเลิกคบนะแต่ทุกวันเราก็ต้องกลับบ้านรถคันเดียวกันเราก็กลัวเสียเพื่อนบวกกับมองหน้ากันไม่ติดเราเลยอยากลองให้ทุกคนมาแชร์ประสอบการณ์กันดูว่าเจอกะนแบบไหน