เรางงกับชีวิตตัวเองจริงๆค่ะ

คือตอนนี้เราไม่เข้าใจว่าเราทำแบบนี้มันจะโอเคหรือเปล่า แต่เรารู้สึกไม่ชอบอยู่บ้าน เพราะว่า เราไม่ชอบที่พ่อบ่นใส่เรา ใช้คำหยาบมาด่าเราบ้าง ไม่ได้ใส่ใจอะไรขนาดนั้น อะไรๆก็เชื่อคนอื่นไปหมด พอไปรับผลสอบก็ด่าเราให้ครูประจำชั้นฟัง ทำให้ครูไม่ชอบเราด้วย เราเลยไม่ชอบที่จะอยู่บ้าน ไม่ชอบที่ต้องรับอารมณ์เขาทุกวัน มันเหนื่อยมากที่เราต้องทนทุกวัน เราอยากบอกเขาบ้าง แต่เขาก็สวนมาว่าเราเถียง ทั้งๆที่กำลังอธิบายให้ฟัง คือเราไม่รู้ว่าทำยังไงเขาถึงจะคิดถึงใจคนอื่นบ้าง ไม่ใช่เราคนเดียวนะคะ ที่โดนแบบนี้ พี่ๆเราก็โดนค่ะ แต่พวกเขาเข้ามหาลัยกันหมดแล้ว เหลือแต่เราที่ต้องรับอารมณ์เขา เราพยายามทำตัวปกติให้มากที่สุดที่จะทำได้ แต่เขาก็ยังด่าๆๆเราทุกวัน เราไม่ชอบเลยที่เขาเชื่อคนอื่นมากกว่าลูกเขา เขาเอาแต่ใจตลอด คนอื่นพูดไรไปก็ไม่ฟัง ขนาดแม่เรายังเหนื่อยเคยค่ะ พูดอะไรก็ไม่ฟังแม่เราบ้างเลย ทุกคนในบ้านไม่มีใครชอบที่เขาเป็นแบบนี้เลย มีครั้งนึง เขาด่าเราว่าเราอวดฉลาด ทั้งๆที่เราไม่ได้พูดว่าตัวเองฉลาดเลย เราไม่ชอบที่เขาเอาแต่เชื่อตัวเองซะทุกอย่าง ตอนที่พี่เราร้องไห้กับแม่ พี่เราก็บอกว่า เขาเคยบอกว่าเขาเป็นคนหัวสมัยใหม่ แต่เขาก็เป็นคนหัวโบราณอยู่ดี ซึ่งมันก็จรืงค่ะ เขาเชื่อมั่นในตัวเองทุกอย่าง เชื่อว่าเราไม่ดี ชอบเถียง แต่เอาจริงๆแล้ว เราไม่อยากเถียงเขาเลยนะ เราอยากให้เขาเข้าใจเราบ้าง เราอยากอธิบายบ้างว่ามันไม่ใช่แบบนี้นะ ช่วงนี้เราร้องไห้บ่อยมาก เราก็โทษว่าเราผิดๆ แต่พอคดไปคิดมา เขาไม่เตยฟังเหตุผลเราบ้างเลย เราแค่อยากเหมือนพ่อลูกคู่อื่นบ้างที่ฟังลูกมากกว่านี้ ใส่ใจลูกมากกว่านี้ ไม่ใช่อะไรๆก็บอกว่าโตแล้ว หัดศึกษาเองบ้าง 
——————นี่คือความในใจจากเราจริงๆค่ะ อยากบอกให้เขารู้ แต่เขาไม่ฟังใครเลย เราเบื่อที่เราต้องเป็นแบบนี้ตลอดเวลา ช่วยกันคิดหน่อยนะคะว่าควรทำยังไง เพราะเราก็ทนกับคำพูดที่เขาพูดกับเราเพื่ออะไรก็ไม่รู้แล้วจริงๆค่ะ————————-