เมื่อวันที่ 22 กันยายน 62 เมื่อวานที่ผ่านมา ประมาณ 9-10 โมงเช้า
ผมทำงานช่วยแม่อยู่ข้างตลาด ได้ยินเสียงแตร ผมมองไปเห็นเด็กอายุ ประมาณ 4-5 ขวบ ยืนร้องให้อยู่กลางถนน ด้วยความตกใจ ที่ไม่มีท่าทีคนเดินมาเอาน้องกลับเข้าข้างทาง ผมเลยวิ่งไปจูงมือน้องออกมา แล้วถามน้องว่าบ้านอยู่ไหนมายังไง
น้องเอาแต่ร้องให้ชี้ไปทางตลาด ผมอยากจะพาน้องไปที่ร้านก่อน แต่น้องก็ฝืนไม่ให้ผมพาไป ผมเลยต้องพาน้องไปที่ตลาดค่อยถามคนที่ตลาดเอา เพราะมันห่างจากตรงนั้นไม่ไกล
ด้วยความเป็นห่วงแม่ผมก็กลัวผมโดนคดีลักพาเด็ก บ่นให้ฟัง กลัวผมโดนกล่าวหา ถึงผมจะรู้แต่ผมก็จะพาน้องไปส่งอยู่ดี แกก็โทรมาเรื่อยๆ ด้วยความเป็นห่วง แต่เพราะแกบ่นและก็พาน้องมาขนาดนี้แล้ว เลยไม่อยากรับ
พอไปถึงผมก็เดินถามคนรู้จักน้อง แต่ไม่มีใครรู้จัก มีพี่คนหนึ่งมาช่วยผมตามหา พอเดินไปสักพักมันจะเลยตลาดเลยจะพาน้องกลับ น้องก็ไม่ยอม
โชคดีที่เจอตาของน้อง
แกเห็นเลยวิ่งมาหาพอดี แต่ตอนนั้นผมก็ไม่มั่นใจว่าเป็นตาของน้องหรือป่าว เลยอยากให้ตาแกพาไปเจอพ่อแม่น้องหน่อย ตาแกก็พาไปข้างในตลาด เจอพ่อของน้อง แต่ผมไม่รู้ว่าใช่พอน้องจริงๆหรือป่าว แต่เขาก็อายุ ประมาณ 25-30 และก็พูดถึงน้องแบบรู้จัก น้องก็ไม่ร้องไม่ได้ขัดขืนเหมือนตอนที่ผมจะพาไปที่ร้านผม ผมเลยคิดว่าน่าจะใช่ อย่างน้อยๆ ก็อยู่ในตลาด ผมก็เคยเห็นหน้าพ่อน้องบ้าง ก็เลยกลับ ตาแกก็ขอบคุณ วันต่อมาคือเมื่อเช้าป้าแกก็ขับรถมาขอบคุณแล้วเล่าให้ฟังว่าแกคิดว่าจะไปข้างนอกแปปเดียวเพราะน้องนอนอยู่ แต่รถแกดันเสีย ผมเลยรุ้ว่าน้องแกเดินมาจากบ้าน
แม่กะป้าผมก็บอกว่ามันเคยมีกรณีคนโดนกล่าวหาว่าเป็นแก๊งลักพาเด็กแล้วสู้คดี 10 ปี ผมไม่รู้ว่าจริงไม่จริง
ไม่ได้อยากโทษใคร ทางบ้านก็เป็นห่วงปล่อยไว้ก็ไม่ได้ อาจจะเพราะใจผมเอง
คืออยากถามผู้รู้กฏหมายว่าทำยังไงถึงจะไม่โดนกล่าวหา หรือเป็นทางที่ดีที่สุด บอกตรงๆ ให้ผมทนดู คงไม่ไหว แต่ก็ไม่อยากโดนเอง ควรทำอย่างไรดีครับ??
ปล.สังคมจริงๆมันห่วยขนาดนี้เลยหรือครับ
ช่วยเด็กหลง มีวิธีที่ไม่โดนกล่าวหาจากมิจฉาชีพมั้ยครับ?
ผมทำงานช่วยแม่อยู่ข้างตลาด ได้ยินเสียงแตร ผมมองไปเห็นเด็กอายุ ประมาณ 4-5 ขวบ ยืนร้องให้อยู่กลางถนน ด้วยความตกใจ ที่ไม่มีท่าทีคนเดินมาเอาน้องกลับเข้าข้างทาง ผมเลยวิ่งไปจูงมือน้องออกมา แล้วถามน้องว่าบ้านอยู่ไหนมายังไง
น้องเอาแต่ร้องให้ชี้ไปทางตลาด ผมอยากจะพาน้องไปที่ร้านก่อน แต่น้องก็ฝืนไม่ให้ผมพาไป ผมเลยต้องพาน้องไปที่ตลาดค่อยถามคนที่ตลาดเอา เพราะมันห่างจากตรงนั้นไม่ไกล
ด้วยความเป็นห่วงแม่ผมก็กลัวผมโดนคดีลักพาเด็ก บ่นให้ฟัง กลัวผมโดนกล่าวหา ถึงผมจะรู้แต่ผมก็จะพาน้องไปส่งอยู่ดี แกก็โทรมาเรื่อยๆ ด้วยความเป็นห่วง แต่เพราะแกบ่นและก็พาน้องมาขนาดนี้แล้ว เลยไม่อยากรับ
พอไปถึงผมก็เดินถามคนรู้จักน้อง แต่ไม่มีใครรู้จัก มีพี่คนหนึ่งมาช่วยผมตามหา พอเดินไปสักพักมันจะเลยตลาดเลยจะพาน้องกลับ น้องก็ไม่ยอม
โชคดีที่เจอตาของน้อง
แกเห็นเลยวิ่งมาหาพอดี แต่ตอนนั้นผมก็ไม่มั่นใจว่าเป็นตาของน้องหรือป่าว เลยอยากให้ตาแกพาไปเจอพ่อแม่น้องหน่อย ตาแกก็พาไปข้างในตลาด เจอพ่อของน้อง แต่ผมไม่รู้ว่าใช่พอน้องจริงๆหรือป่าว แต่เขาก็อายุ ประมาณ 25-30 และก็พูดถึงน้องแบบรู้จัก น้องก็ไม่ร้องไม่ได้ขัดขืนเหมือนตอนที่ผมจะพาไปที่ร้านผม ผมเลยคิดว่าน่าจะใช่ อย่างน้อยๆ ก็อยู่ในตลาด ผมก็เคยเห็นหน้าพ่อน้องบ้าง ก็เลยกลับ ตาแกก็ขอบคุณ วันต่อมาคือเมื่อเช้าป้าแกก็ขับรถมาขอบคุณแล้วเล่าให้ฟังว่าแกคิดว่าจะไปข้างนอกแปปเดียวเพราะน้องนอนอยู่ แต่รถแกดันเสีย ผมเลยรุ้ว่าน้องแกเดินมาจากบ้าน
แม่กะป้าผมก็บอกว่ามันเคยมีกรณีคนโดนกล่าวหาว่าเป็นแก๊งลักพาเด็กแล้วสู้คดี 10 ปี ผมไม่รู้ว่าจริงไม่จริง
ไม่ได้อยากโทษใคร ทางบ้านก็เป็นห่วงปล่อยไว้ก็ไม่ได้ อาจจะเพราะใจผมเอง
คืออยากถามผู้รู้กฏหมายว่าทำยังไงถึงจะไม่โดนกล่าวหา หรือเป็นทางที่ดีที่สุด บอกตรงๆ ให้ผมทนดู คงไม่ไหว แต่ก็ไม่อยากโดนเอง ควรทำอย่างไรดีครับ??
ปล.สังคมจริงๆมันห่วยขนาดนี้เลยหรือครับ