มีเพื่อนคนหนึ่ง จากที่รู้จักกันมา เรารู้สึกว่าเขามีนิสัยที่ไม่ค่อยน่าคบหาด้วยเท่าไหร่ เวลาที่เขาประสบปัญหาอะไร เขาก็แสดงออกเหมือนๆคนทั่วไป คือ มีการวิตกกังวล และความเครียดเกิดขึ้น แต่ถ้ามันเป็นปัญหาที่ใหญ่ขึ้น เขาก็มักจะหาที่ปรึกษา ที่ระบาย เพื่อเล่าว่าเขารู้สึกแย่แค่ไหน แค่นั้นเอง แค่นั้นจริงๆ ทุกครั้งที่เรารับฟังเขา เราก็จะรู้สึกกังวลใจแทน แล้วเราก็จะชอบเสนอแนวทางแก้ไข ให้คำแนะนำกับเขาอยู่ตลอด แต่คำแนะนำของเราก็ถูกกำแพงอะไรซักอย่างของเขากั้นเอาไว้ เขาไม่เคยรับฟังคำแนะนำจากเราเลย เหมือนว่าคำตอบของเรามันไม่ใช่ที่เขาอยากให้พูดออกมา เขาเลยปัดมันทิ้งไปง่ายๆซะอย่างนั้น เราไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องทำตามที่เราแนะนำทุกอย่างนะ คำแนะนำ มันก็เป็นแค่คำแนะนำอะ แต่ที่ทำเราไม่ชอบใจมากๆ คือเขาไม่แม้แต่จะฟังคำแนะนำของเราไปคิดไตร่ตรองดูบ้างเลย แล้วเขาก็มักจะเลือกตัดสินใจทำอะไรพลาดเสมอๆ พอพลาดอีก ก็ทุกข์ใจอีก มาปรับทุกข์กับเราอีก กลายเป็นวงจรอุบาทว์ไม่จบสิ้น เราก็ทั้งหงุดหงิดใจ ทั้งลำบากใจ ทั้งท้อใจที่จะต้องรับฟังปัญหาที่เขาไม่คิดจะแก้ เหมือนเขามีคำตอบในใจอยู่แล้ว โน้มน้าวให้เปลี่ยนใจยังไงก็เปล่าประโยชน์ ต่อให้ทางที่เขาเลือกจะเจ็บปวดแค่ไหน เขาก็จะไม่เปลี่ยนใจ (แบบนี้เรียกอีโก้หรือเปล่า ไม่แน่ใจ ถ้าใช่คือเพื่อนเราคนนี้แอบๆอีโก้สูงเหมือนกันนะเนี่ย) ควรจะรับมืออย่างไรดีครับ?