นี่เป็นกระทู้แรกนะครับ ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วย
ตอนนี้เครียดและน้อยใจในหลายๆเรื่องมากเหมือนชีวิตไร้ค่ามากอยู่ไปวันๆ เรียนจบป.ตรีตอนปี59 จนถึงตอนนี้ก็ยังหางานทำไม่ได้เลย ทุกวันนี้ทำงานในคอม ได้นิดๆหน่อยพอเป็นค่าใช้จ่ายของตัวเองแต่ก็ยังต้องรบกวนพ่อแม่เป็นบางครั้ง ไล่สมัครงานมาเยอะมาก แต่ก็ไม่ได้เลยเดินหางานในจังหวัดตามป้ายรับสมัครต่างๆพอไปสมัครเขาก็อ้างนั่นนี่ไม่เอาไม่มีประสบการณ์ สมัครตามเวปต่างๆส่งresumeไปเยอะมาก บ้านเราไม่ได้รวยอะไรพอมีพอกิน พ่อแม่เราก็อยากให้เราทำงานจริงๆจังๆ เขาเข้าใจเรานะว่างานมันหาไม่ได้เพราะบางทีเขายังไปส่งเราสมัครเลย สอบราชการสอบไปเยอะมาก ผ่านข้อเขียน2/3ที่ แต่พอประกาศก็ไม่โดนเรียกลำดับอยู๋ท้ายๆ สอบก.พ มา2ปีตกหมด สอบรอบแรกตกeng2คะแนน สอบรอบ2ที่เพิ่งประกาศตกทั่วไป2คะแนน คือท้อแท้มากตอนนี้เหมือนตัวเองทำอะก็ไม่สำเร็จสักอย่าง เพื่อนเราที่เรียนมหาลัยมาด้วยกันโดนรีไทร์ แต่ญาติเขาก็หางานให้ทำ ใน ปตท อย่างสบัาย ไม่ต้องหางานไรเลย ไม่สอบไม่อ่านหนังสือสักนิด เราทำทุกอย่างแต่ไม่ได้อะไรเลย ยิ่งช่วงนี้ว่างๆคิดมากจบปวดหัวน้อยใจทุกอย่างทำไมชีวิตเรามันไม่เดินไปข้างหน้าเหมือนคนอื่นเขา ทำอะไรติดขัดไปหมด เพื่อนๆทำงานได้เงินเดือนกัน เรานั่งหน้าคอมรับจ้างเงินนิดๆหน่อยๆเป็นค่ากินค่ารถไปสอบ อายุเยอะขึ้นทุกวันๆงานก็ยิ่งหายาก ยิ่งเครียดเครียดจนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว ไม่อยากเจอหน้าใคร เริ่มอยู่ในโลกส่วนตัว รู้สึกเหมือนมันดิ่งลงไปฉุดไม่ค่อยขึ้นแล้ว
ยอมรับเลยว่าเคยคิดอยากตายบ่อยๆ ผิดหวังในตัวเองที่ทำอะไม่ได้เลยทั้งๆที่เราคิดว่าเราพยายามดีแล้ว ผิดหวังในโชคชะตาตัวเองที่มันผิดพลาดไปทุกอย่าง ทุกวันนี้แทบหลบหน้าเพื่อน คนอื่นมีชีวิตที่ดีกันหมดแล้วเรายังยืนอยู่ที่เดิมจุดเดิมตั้งแต่ปี59 ตัวเรามีครบ32ครอบครัวเองก็ไม่ได้กดดันอะไรมากมายแต่เราไม่ไหวแล้วกายเราไหวแต่ใจเรามันไม่ไหวแล้วท้อแท้มาก เรารู้นะว่าไม่ควรเอาตัวเองไปเปรียนเทียบกับใคร เราไม่อิจฉาเพื่อนที่ได้ดีสักคนดีใจกับเขาด้วยซ้ำแต่พอหันมามองตัวเองมันรู้สึกผิดหวังในตัวเองจริงๆสมเพชตัวเองมาก ณ ตอนนี้ เรายังไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี ท้อแท้มาก กินยาคลายเครียดทุกวันจนจะยืนไม่ไหวแล้ว
ใครพอจะมีคำแนะนำอะไรให้ผมบ้างสักนิดไหมครับ ว่าผมควรทำยังไงต่อจากนี้ดี
อยากขอพื้นที่ตรงนี้ ระบายปัญหา และหาทางออก
ตอนนี้เครียดและน้อยใจในหลายๆเรื่องมากเหมือนชีวิตไร้ค่ามากอยู่ไปวันๆ เรียนจบป.ตรีตอนปี59 จนถึงตอนนี้ก็ยังหางานทำไม่ได้เลย ทุกวันนี้ทำงานในคอม ได้นิดๆหน่อยพอเป็นค่าใช้จ่ายของตัวเองแต่ก็ยังต้องรบกวนพ่อแม่เป็นบางครั้ง ไล่สมัครงานมาเยอะมาก แต่ก็ไม่ได้เลยเดินหางานในจังหวัดตามป้ายรับสมัครต่างๆพอไปสมัครเขาก็อ้างนั่นนี่ไม่เอาไม่มีประสบการณ์ สมัครตามเวปต่างๆส่งresumeไปเยอะมาก บ้านเราไม่ได้รวยอะไรพอมีพอกิน พ่อแม่เราก็อยากให้เราทำงานจริงๆจังๆ เขาเข้าใจเรานะว่างานมันหาไม่ได้เพราะบางทีเขายังไปส่งเราสมัครเลย สอบราชการสอบไปเยอะมาก ผ่านข้อเขียน2/3ที่ แต่พอประกาศก็ไม่โดนเรียกลำดับอยู๋ท้ายๆ สอบก.พ มา2ปีตกหมด สอบรอบแรกตกeng2คะแนน สอบรอบ2ที่เพิ่งประกาศตกทั่วไป2คะแนน คือท้อแท้มากตอนนี้เหมือนตัวเองทำอะก็ไม่สำเร็จสักอย่าง เพื่อนเราที่เรียนมหาลัยมาด้วยกันโดนรีไทร์ แต่ญาติเขาก็หางานให้ทำ ใน ปตท อย่างสบัาย ไม่ต้องหางานไรเลย ไม่สอบไม่อ่านหนังสือสักนิด เราทำทุกอย่างแต่ไม่ได้อะไรเลย ยิ่งช่วงนี้ว่างๆคิดมากจบปวดหัวน้อยใจทุกอย่างทำไมชีวิตเรามันไม่เดินไปข้างหน้าเหมือนคนอื่นเขา ทำอะไรติดขัดไปหมด เพื่อนๆทำงานได้เงินเดือนกัน เรานั่งหน้าคอมรับจ้างเงินนิดๆหน่อยๆเป็นค่ากินค่ารถไปสอบ อายุเยอะขึ้นทุกวันๆงานก็ยิ่งหายาก ยิ่งเครียดเครียดจนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว ไม่อยากเจอหน้าใคร เริ่มอยู่ในโลกส่วนตัว รู้สึกเหมือนมันดิ่งลงไปฉุดไม่ค่อยขึ้นแล้ว
ยอมรับเลยว่าเคยคิดอยากตายบ่อยๆ ผิดหวังในตัวเองที่ทำอะไม่ได้เลยทั้งๆที่เราคิดว่าเราพยายามดีแล้ว ผิดหวังในโชคชะตาตัวเองที่มันผิดพลาดไปทุกอย่าง ทุกวันนี้แทบหลบหน้าเพื่อน คนอื่นมีชีวิตที่ดีกันหมดแล้วเรายังยืนอยู่ที่เดิมจุดเดิมตั้งแต่ปี59 ตัวเรามีครบ32ครอบครัวเองก็ไม่ได้กดดันอะไรมากมายแต่เราไม่ไหวแล้วกายเราไหวแต่ใจเรามันไม่ไหวแล้วท้อแท้มาก เรารู้นะว่าไม่ควรเอาตัวเองไปเปรียนเทียบกับใคร เราไม่อิจฉาเพื่อนที่ได้ดีสักคนดีใจกับเขาด้วยซ้ำแต่พอหันมามองตัวเองมันรู้สึกผิดหวังในตัวเองจริงๆสมเพชตัวเองมาก ณ ตอนนี้ เรายังไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี ท้อแท้มาก กินยาคลายเครียดทุกวันจนจะยืนไม่ไหวแล้ว
ใครพอจะมีคำแนะนำอะไรให้ผมบ้างสักนิดไหมครับ ว่าผมควรทำยังไงต่อจากนี้ดี