กระทู้นี้อาจจะยาวหน่อยนะคะ แต่เราไม่รู้จะทำยังไงใครอ่านจบพอช่วยเราได้ไหม เรียนก็หนักแล้วยังจะมาเหนื่อยคนอีก

เราเป็นนักศึกษา พยบ. เอกชนเราอยู่ ปี1
เราเป็นคนโลกส่วนตัวสูงไม่ชอบกิจกรรมไม่ชอบความวุ่นวาย ชอบอะไรที่สงบเงียบๆเราชอบอยู่คนเดียบมากกกว่าเพื่อนเป็นกลุ่มหลายๆคน เราอยากมีเพื่อนที่เข้าใจคนสองคนก็พอ แต่ไม่มีเลยเพราะเรามาเรียนมาสอบคนเดียว กับเมทเราก็ไม่รู้จะคุยยังไงเราชอบแบบจำเป็นจริงๆแล้วถึงคุย ( เร่เป็นคนความอดทนสูง ไม่ไหวเราก็เงียยมาตลอดืไม่เคยโววาย) ใครไม่คุยกับเรา เราก็ไม่คุย กับเมทเราอยู่ด้วยกันมานานจนเกิดความไม่เกรงใจกัน #คือไร้มารยาทจริงๆนะ จริงๆ😭 เราควรทำไงดีเราปนึกษาพ่อแม่แล้วอยากไปหอนอกซึ่งอยู่ใกล้มอเรานี่แหล่ะพ่อแม่เข้าใจ ซึ่งการที่เราอยู่คนเดียวเรามีความสุขมากกว่าเราเหงาแต่เราไม่ต้องมาเป็นแบบนี้ เหงาเราก็มีอะไรทำ ทำอะไรคนเดียว

ซึ่งการที่เราเรียน พยบ. มันเรียนกันเป็นกลุ่มทำงานช่วยกันเป็นกลุ่มงานกลุ่มงานไรงี้เราทำได้นะ เราไม่ได้ไม่เก่งแต่เราอยู่กันหลายคนเราคิดไม่ค่อยออก มากกว่าการอยู่คนเดียว การที่เราจะออกมาอยู่ข้างนอกมันจะเป็นปัญหาไหมเราวิตกกังวลเรื่องนี้ เพราะเราแคร์คำพูดแคร์สายตาของผู้คนสังคมแบบนี้มากๆ แต่คนอื่นไม่เคยรู้เลยว่าเรารู้สึกยังไง มันแน่อยู่แล้วสังคมผู้หญิงหลายๆคน แบบนี้ ร้อยพ่อพันแม่มาเจอกันลักษณะนิสัยการอบรมมันต่างกันมาก แต่เราแค่เกรงว่าการที่เราไปอยู่คนเดียวคนอื่นจะคิดยังไงกับเรา แต่เราไม่เคยมีปัญหากับใครนะ !!! เราชอบอยู่คนเดียวทำงาน ฟังเพลง ทำนุ้นนี่นั่นคนเดียวมากกว่า ความคิดไอเดียเราเกิดเมื่ออยู่คนเดียว เราควรทำไงดีเราท้อมากเลยเราไม่ชอบความวุ่นวายความไม่เกรงใจพูดใส่กันไปมา เรียนเร่ไม่เหนื่อยนะ เราเหนื่อยกับคนมากกว่าใครเข้าใจระบบ นักศึกษาพยาบาลจะเข้าใจเลย😭😭

ไม่มีใครเข้าใจเราเลยเราคิดอยากลาออกมาหลายรอบแล้วแต่เป็นเพราะความหวังของครอบครัวเรา และความฝันของเราตั้งแต่เด็กเพราะเรามาสอบคนเดียวมาเรียนคนเดียวเราอยากทำให้มันสำเร็จเราอยากให้พ่อแม่ภูมิใจ  แต่ระหว่างทางของเรานั้นมันอุปสรรคเยอะเหลือเกินเราเหนื่อยและท้อมากๆ ใครพอจะช่วยอธิบายให้เราได้ไหม😭😭😭😭