ความรัก ช่างยากนักที่จะเข้าใจ บางครั้งเรียนรู้ไปตลอดชีวิต ก็ใช่ว่าจะรู้จักกับมัน
*** รักกันมา 10 ปี อยู่ดี ๆ ก็มีอีกคนเข้ามา มันเป็นความรู้สึกที่พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ตั้งสติไม่ได้ รับมือไม่ทัน จะอยู่ หรือจะไป จะสู้ หรือจะถอย มันค่อนข้างอธิบายยากนะ หลาย ๆ คนบอกว่า เลิกเหอะ บ้างก็ว่า สู้สิจะยอมทำไม สมการต่าง ๆ ตรรกะต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ามาในสมองอย่างกับสายธารที่ไหลหลาก แต่มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลย
***ตอนแรกที่รู้ มันเหมือนมีอะไรแข็ง ๆ มาทุบที่หัว มันอื้ออึง มึน เหมือนโลกทั้งใบมันพังทลาย เหมือนลมหายใจสุดท้ายจะปลิดปลิว มันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อไหร่ สารพัดคำถามที่ถาโถมเข้ามา ราวกับตอนนั้น เหมือนคนบ้าเสียสติ ที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่อยากรับรู้ แต่ก็อยากรู้ ไม่อยากดู แต่ก็อยากเห็น สารพัดความกังวลที่เกิดขึ้น และไม่มีวี่แววว่า จะรับมือ จะจัดการกับมันได้
*** 1 เดือนก็แล้ว 2 เดือน ก็แล้ว ยังทำตัวเสมือนคนเสียสติ รับไม่ไหว ทำใจไม่ได้ น้ำหนักค่อย ๆ ลดลงๆๆ เรื่อย ๆ คนรอบข้างที่รัก ต่างพากันห่วงใย แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งเขาห่วงใยเท่าไร เราก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
*** สิ่งที่ทำตอนนั้น คือหาสารพัดวิธีที่จะลืม แต่แปลกที่มันกลับยิ่งจำได้ชัดเจนยิ่งขึ้น สารพัดเว็บไซต์ สารพัดหนังสือ ที่รับมือกับความผิดหวังถูกเปิดขึ้นมา เพียงเพื่อจะนำมาใช้กับตัวเอง..........แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้เราเข้มแข็งขึ้นได้เลย ในตอนนั้น เพลงนี่ ฟังไม่ได้เลย เหมือนมันเข้ากับตัวเราทุกเพลง ยิ่งฟังยิ่งเศร้า ยิ่งฟังยิ่งเจ็บ ที่สำคัญคอยตามส่องเขาทุกวิถีทาง สิ่งที่รู้ที่เห็นนะเหรอ คือ เขามีความสุข แฮปปี้ดีทุกอย่าง แล้วเราละ เรามีสภาพราวผีดิบ เพื่ออออออออ เพื่อคนที่ไม่ได้รักเราแล้วนะเหรอ
*****ช่วงพีคมันก็จะอยู่ช่วงแรก ๆ นี่แหละ ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คำว่าทำไม มันผุดขึ้นมาในสมองทุกวินาที เราดีขนาดนี้ เราทำเพื่อเขาขนาดนั้น แล้วทำไมเป็นแบบนี้ ช่วงนั้นจำได้ว่า ใครปลอบไม่ได้เลย ยิ่งปลอบยิ่งร้อง ยิ่งสอนยิ่งทรมาน
*******ผ่านมา 1 ปี ตอนนี้หายเป็นปกติ เลยอยากจะมาบอกเล่าสู่กันฟัง เพื่อให้คนที่กำลังเจอแบบ จขกท มีกำลังใจว่า สุดท้ายแล้วเราจะหายดี
*******ตอนนี้ จขกท. หายดีแล้วนะ เจอหน้ากันก็ไม่มีความรู้สึกอะไร ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่เจ็บ เพราะทำใจได้แล้วว่า ก็แค่คนไม่ได้รักกันแล้ว เลิกกันไปก็ดี ดีกว่าทนทรมานแบบไม่รู้จบ สุดท้ายนี้ อยากจะฝากข้อคิดที่ จขกท. ได้มาจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นว่า
********ความรักไม่ใช่รางวัลตอบแทนของความดี
********รักครั้งแรกไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นรักครั้งสุดท้าย
********รักกันมา10ปี อาจแพ้ชะนีที่เจอกัน 10 วัน
********รักตัวเองให้มากพอ แล้วค่อยแบ่งปันให้คนอื่น
เมื่อรู้ตัวว่าความรักไม่ได้มีแค่คนสองคน เราก็คงต้องเข้มแข็ง
*** รักกันมา 10 ปี อยู่ดี ๆ ก็มีอีกคนเข้ามา มันเป็นความรู้สึกที่พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ตั้งสติไม่ได้ รับมือไม่ทัน จะอยู่ หรือจะไป จะสู้ หรือจะถอย มันค่อนข้างอธิบายยากนะ หลาย ๆ คนบอกว่า เลิกเหอะ บ้างก็ว่า สู้สิจะยอมทำไม สมการต่าง ๆ ตรรกะต่าง ๆ หลั่งไหลเข้ามาในสมองอย่างกับสายธารที่ไหลหลาก แต่มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลย
***ตอนแรกที่รู้ มันเหมือนมีอะไรแข็ง ๆ มาทุบที่หัว มันอื้ออึง มึน เหมือนโลกทั้งใบมันพังทลาย เหมือนลมหายใจสุดท้ายจะปลิดปลิว มันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อไหร่ สารพัดคำถามที่ถาโถมเข้ามา ราวกับตอนนั้น เหมือนคนบ้าเสียสติ ที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่อยากรับรู้ แต่ก็อยากรู้ ไม่อยากดู แต่ก็อยากเห็น สารพัดความกังวลที่เกิดขึ้น และไม่มีวี่แววว่า จะรับมือ จะจัดการกับมันได้
*** 1 เดือนก็แล้ว 2 เดือน ก็แล้ว ยังทำตัวเสมือนคนเสียสติ รับไม่ไหว ทำใจไม่ได้ น้ำหนักค่อย ๆ ลดลงๆๆ เรื่อย ๆ คนรอบข้างที่รัก ต่างพากันห่วงใย แต่ก็นั่นแหละ ยิ่งเขาห่วงใยเท่าไร เราก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
*** สิ่งที่ทำตอนนั้น คือหาสารพัดวิธีที่จะลืม แต่แปลกที่มันกลับยิ่งจำได้ชัดเจนยิ่งขึ้น สารพัดเว็บไซต์ สารพัดหนังสือ ที่รับมือกับความผิดหวังถูกเปิดขึ้นมา เพียงเพื่อจะนำมาใช้กับตัวเอง..........แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้เราเข้มแข็งขึ้นได้เลย ในตอนนั้น เพลงนี่ ฟังไม่ได้เลย เหมือนมันเข้ากับตัวเราทุกเพลง ยิ่งฟังยิ่งเศร้า ยิ่งฟังยิ่งเจ็บ ที่สำคัญคอยตามส่องเขาทุกวิถีทาง สิ่งที่รู้ที่เห็นนะเหรอ คือ เขามีความสุข แฮปปี้ดีทุกอย่าง แล้วเราละ เรามีสภาพราวผีดิบ เพื่ออออออออ เพื่อคนที่ไม่ได้รักเราแล้วนะเหรอ
*****ช่วงพีคมันก็จะอยู่ช่วงแรก ๆ นี่แหละ ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คำว่าทำไม มันผุดขึ้นมาในสมองทุกวินาที เราดีขนาดนี้ เราทำเพื่อเขาขนาดนั้น แล้วทำไมเป็นแบบนี้ ช่วงนั้นจำได้ว่า ใครปลอบไม่ได้เลย ยิ่งปลอบยิ่งร้อง ยิ่งสอนยิ่งทรมาน
*******ผ่านมา 1 ปี ตอนนี้หายเป็นปกติ เลยอยากจะมาบอกเล่าสู่กันฟัง เพื่อให้คนที่กำลังเจอแบบ จขกท มีกำลังใจว่า สุดท้ายแล้วเราจะหายดี
*******ตอนนี้ จขกท. หายดีแล้วนะ เจอหน้ากันก็ไม่มีความรู้สึกอะไร ไม่โกรธ ไม่เกลียด ไม่เจ็บ เพราะทำใจได้แล้วว่า ก็แค่คนไม่ได้รักกันแล้ว เลิกกันไปก็ดี ดีกว่าทนทรมานแบบไม่รู้จบ สุดท้ายนี้ อยากจะฝากข้อคิดที่ จขกท. ได้มาจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นว่า
********ความรักไม่ใช่รางวัลตอบแทนของความดี
********รักครั้งแรกไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นรักครั้งสุดท้าย
********รักกันมา10ปี อาจแพ้ชะนีที่เจอกัน 10 วัน
********รักตัวเองให้มากพอ แล้วค่อยแบ่งปันให้คนอื่น