ผมทำงานในห้องปฏิบัติการ ผมคิดว่าหน้าที่ก็คือ ทำแล็บ สั่งของในห้องแล็บ

คือมันเป็นงานเอกสารที่เขาต้องเอาเข้าระบบเอกสารออนไลน์แล้วมันมีการจำกัดอำนาจการส่งไปหน่วยงานต่าง ๆ

คราวนี้คือผมไม่มีสิทธิเข้าระบบในส่วนนั้น ก็ต้องไปรบกวนคนนั้นที คนนี้ที ไปนั่งรอเขา ไปล่าลายเซ็น คราวนี้เขาก็เริ่มรำคาญ ผมก็รู้ อีกอย่างคือไม่ไว้ใจที่ปล่อยเอกสารทิ้งไว้ให้เป็นไปตามกลไกเลยเพราะช้ามากและเสี่ยงหาย ไม่มีคนสอนงาน ถามเอา มีคนแนะ ลองผิดลองถูกเอา คนอื่นเขาทำงานเอกสารพวกนี้กันเองทั้งนั้น ผมสืบมาพอสมควร ว่าหน้าที่ผมทำควรเป็นอย่างไรที่นี่

ให้ทำงานเอกสาร คอมไม่มีให้ ใช้ laptop ตัวเอง, Scanner ไม่มี เลยถ่ายรูปเอา, เครื่องปริ้นไม่มี ไปยึดเครื่องที่เขาไม่ใช้มาแล้วทำเรื่องเบิกหมึกเอา

งานที่ควรทำก็ไม่ได้ทำ แล้วถามทวงถึงผลการทดลอง ไม่ใช่ streak บนจานอาหารแล้วพรุ่งนี้ได้เป็นโคโลนีแล้วจบ
แล้วก็ไม่ mentor ผลเราด้วย ไม่มีการ brainstorm ถามถึงผลอย่างเดียว

ทำแต่งานเอกสารและการเงิน รู้สึก burn out มาก

ผมเลยเลือกที่จะออกมา จริง ๆ ผมรักงานมาก  หัวข้อและการทดลองน่าสนใจมาก เสียดายผลการทดลองที่พยายามทำมาก ผมพอรู้ว่าควรจะต่อยอดอย่างไร

แต่ถ้าผมทำทุกอย่างอย่างนี้ ก็ไม่ไหว ไม่มีเวลาดูแลตัวเองเลย 

บางทีผมคิดว่าความสามารถผมยังไม่ถึงหรือกำลังโดนเอาเปรียบอยู่หรือเปล่า

เขาก็มีส่วนดีของเขา แต่ผมคิดเสมอว่าอยากเป็นคนแบบไหนให้อยู่กับคนแบบนั้น ผมต้องการสภาพแวดล้อมที่ทุกคนรู้จักหน้าที่ของตัวเอง

สงสารคนที่จะมาทำงานต่อจากผมมาก ๆ แต่ไม่น่าจะเป็นไรเป็นส่วนดีของผู้บังคับบัญชาตรงกับความต้องการของเขาโดยตรง

ผมต้องการคนที่แนะและสอนประสบการณ์ให้ผมได้ บอกผมได้ว่าตอนนี้กำลังไปผิดทาง และควรทำอย่างไรจึงจะพัฒนา

เพราะผมคิดว่าอย่างนี้ถูกแล้ว เลยทำไปเรื่อย ๆ ไม่มีผู้เชี่ยวชาญคอยดูมันอาจจะผิดและใช้เวลาลองผิดลองถูกนานมาก

เฮ้ออออออ ยาว ๆ เลยครับ

ขอบคุณที่รับฟังครับ