ตอนนี้อยู่มหาลัยปี2 ไม่ค่อยได้กลับบ้านบ่อยเหมือนเมื่อก่อน ไม่มีรูมเมท เวลามีปัญหาอะไรปกติจะบอกพ่อกับแม่ตลอด เพราะพ่อจะโทรหาทุกวันตอนเย็น ตอนปี1 มาอยู่แรกๆ กำลังทำงานถึงตี2ตี3 เครียดเรื่องเรียน+การใช้ชีวิต จะโทรหาพ่อทันที และพ่อรับสายทุกครั้ง //แต่พอมาวันนี้ เหมือนไม่มีอะไรจะไปบอกใคร ไม่อยากปรึกษาใคร เพราะบอกไป ก็จะได้คำตอบเหมือนเดิม คำพูดเดิมๆ ถึงแม้จะออกจากปากคนอื่นๆ มันกลายเป็นว่าเรารู้ตัวเองว่าต้องทำยังไง เราต้องจัดการยังไง แต่มันทำไม่ได้ แต่มันทำไม่ได้ แม้กระทั่งพี่สาวแท้ๆ คุยเรื่องนี้กับมัน มันยังไม่ใส่ใจ นอยนะ แต่ทำไมไม่มีใครเข้าใจ มันรู้สึกเหมือนไม่มีใครรัก ถ้าคนเขาใส่ใจเขาจะอยู่กับเรา ไม่อยากเป็นคนจิตตก ไม่อยากเป็นแบบอื่น บางทีเคยรู้สึกอยากไปหาหมอ แต่ไม่อยากคุยเรื่องนี้กับพ่อแม่ ... หนูโคตรแย่ หนูพยามไม่มองแง่ลบ แต่หนูไม่โอเค