ตกลงเราเป็นอะไรกัน?

คือเรื่องที่เราจะเล่า เรื่องราวมันเกิดขึ้นเมื่อตอนม.2(เด็กมาก) เราโดนเพื่อนในห้องแซวว่าเออชอบเอ(นามสมมติ)ใช่ไหม เราก็บอกเพื่อนไปว่าเราไม่ได้ชอบ แล้วเวลามันก็ผ่านไป1เทอมเราก็เริ่มรู้วึกว่าเอก็น่าจะชอบเราด้วยแหละ เราเลยตัดสินใจทักไปคุยกับเอทุกวัน เช้า-เย็น คุยกันทุกวัน ตอนแรกเขาเมินเรามากๆเราเลยรู้สึกว่าเราคงรู้สึกมากไปคนเดียว จนเพื่อนไปถามเอ เอก็บอกว่าเออชอบเราเหมือนกัน เราดีใจมากที่เขาชอบเรา พอมาโรงเรียนเราก็ทำตัวปกติแล้วเรารู้สึกว่าเขาน่ารำคาญ อีกวันนึงมาเราเลยเขาว่าเรากลับไปเป็นเพื่อนกันนะ แล้วเราก็บล็อคเขาไปเลย 
จนพอขึ้นม.3 เทอม1 เราก็ไม่คุยกับเขา เราทำเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตนสำหรับเราเลย พอม.3เทอม2 เราริ่มกับไปคุยกับเอ แต่ก็ในฐานะเพื่อน 
จนจบม.3ขึ้นม.4 เราแยกห้องกัน เราก็คิดถึงเอนะเขาเป็นคนที่เอาใจใส่เรามากๆ ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร 
จนม.5 เราก็คิดกับเขาแค่เพื่อน แต่เขาก็อยู่ข้างๆเราตลอด เราไม่รู้เลยว่าเราทำร้ายความรู้สึกของเอไปมากขนาดไหน เวลาคุยก็คุยกันแบบปกติ
จนตอนนี้.6 เราเริ่มรู้สึกว่าเอเขาน่าจะชอบเราจริงๆแหละ เราเลยเริ่มที่จะจีบเขาใหม่จะไม่เอาแบบเดิมแล้ว จริงๆรู้ตัวตอนนี้มันก็สายไปมากๆเลย
แล้วตอนนี้เราก็คบกันในฐานะอะไรก็ไม่รู้ เขาบอกว่าเรารู้สึกมากกว่าเขา เขาบอกว่ายังไม่รู้จักเราดีพอ เขาบอกว่าเขายังไม่พร้อม 
เราแค่อยากรู้ว่าเขาคบกับเราไปเพื่ออะไร เพื่อให้เราสบายใจหรือว่าอะไรยังไง เราอยากปรึกษาจริงๆคะ

ปล.ครั้งแรกของการเขียนกระทู้ ถ้ามีอะไรผิดพาดต้องขออภัยด้วยนะคะ