แอบคนนึง มานานแล้วคับตั้งแต่ ป.5 ผมชอบเธอคนนึง ไม่ได้เป็นคนสวยนะ ผิวคล้ำๆ จะเรียก ว่าขี้เหร่ยังได้ ที่ผมชอบเธอก็ไม่รู้เป็นเพราะอะไรที่ชอบก็เพราะ ตัวตนของเธอล่ะมั้ง เธอเป็นคนเข้ากับคนง่าย สนิทง่ายสนิทเข่ากับทุกคน ร่าเริง ทั้งชีวิตไม่เคยความรู้สึกแบบนี้มาก่อนนอกจากพ่อกับแม่ความรู้สึกที่ว่าชอบจริงๆไม่ได้ชอบจากภายนอกตอนจบ ป.6 เราต้องย้ายโรงเรียน ผมตัดสินใจย้ายตามเธอครับ ส่วนเพื่อนผู้ชายก็น่าจะโกรธ ให้ผมที่ผมที่ไม่ย้ายตามจนตอนนี้ก็ไม่ได้เห็นหน้ากันอีกเลย พอเข้าม. 1 เพื่อนก็เยอะขึ้นห้องละเกือบประมาณ 60 คนเลย ไช้ก็เธอเป็นคนแบบนั้นไงเธอรู้จักทุกคนในห้องเลย ส่วนผมนี่กลับกันเลยเป็นคนพูดไม่เก่งเเละยังไม่เก่งโคตรๆเลย ไม่ค่อยได้คุยกับเธอ ไม่มีโอกาสเธอก็ไม่รู้หรอก ขึ้นมอต้นแล้วเธอก็เริ่มจะแต่งตัวทาครีมดูแลตัวเองเหมือนวัยรุ่นทั่วไป ใช่เธอสวยขึ้นมากแล้วเธอก็มีแฟนมาหลายคนเยอะผมก็ได้แค่ดูเธอเลิกกับแฟนแล้วก็มีแฟนใหม่ไม่รู้กี่ครั้ง แต่ผมไม่ได้โกรธอะไรเลยมีความสุขด้วยซ้ำที่เห็นเธอมีความสุข พอจะจบ ม 3 ผมตัดสินใจได้ว่าผมต้องไปละ ผมก็ไม่เคยลืมเธอทุกคำพูดทุกที่ที่ได้เจอเธอ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยจริงๆ ที่รักจริงไม่ได้หวังจะครอบครอง ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้วแหละ เวลาเดินผ่านกันผมพูดไม่ออกมันไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาพูดเป็นล้านๆคำก็ยังไม่พอก็เลย ได้แต่เดินผ่านไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน ตอนนี้ปวช 2 ไม่เคยลืมจำได้ทุกคำพูดทุกวินาทีที่เดินผ่านกันทุกฉาก ทำไมผมไม่ลืมนะปกติผมเป็นคนขี้ลืมมาก บางวันลืมกระเป๋านักเรียนทั้งๆที่เดินขึ้นรถไปแล้วก็มี ไม่รู้ว่าผมจะมีความรู้สึกแบบนี้กับใครสักคนได้อีกแล้ว
แอบรักคนๆหนึ่งมา 5 ปี