คือช่วงนี้เพื่อนๆ ของผม ต่างก็บอกว่าผมคิดมากเกินไป ซึ่งผมก็ลองสังเกตุตัวเองดูก็คิดว่าคิดมากจริงๆ อย่างยกตัวอย่างเหตุการณ์หนึ่ง เป็นเหตุการณ์ที่ผมเดินตรงทางหน้าห้อง ซึ่งบริเวณทางหน้าห้องจะมีหลังคากันฝน แต่ทางริมขวาของทางจะกันฝนได้ไม่หมด เวลาที่ฝนตกทุกคนก็จะมาเดินกันทางซ้าย (ทางค่อนข้างแคบ) ที่นี้พอผมเดินไป แล้วเวลามีคนเดินสวนกันมา คนที่เดินสวนผมมักจะไม่มีทีท่าว่าจะหลบเบี่ยงไปทางซ้ายเลย ผมเลยเป็นฝ่ายหลบเบี่ยงไปทางซ้าย(เวลาเบี่ยงจะโดนเศษฝนนิดหน่อย)และก็กลับมาชิดขวาเหมือนเดิมพอเดินผ่านไป แต่พอกลับเข้าห้องมาผมก็มานั่งคิดในใจแบบประมาณว่า "ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายเบี่ยงหลบให้ตลอดเลยวะ คนอื่นไม่เห็นมีทีท่าเบี่ยงหลบให้เราบ้างเลย ต้องเป็นผมที่เบี่ยงหลบให้ตลอด กลัวฝนกันขนาดนั้นเลยหรอ" คือผมว่าตัวเองรู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบทั้งๆ ที่ผมก็รู้น่ะว่าเป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆ แค่นี้  แต่ก็มารู้สึกไม่พอใจทีหลังกับเรื่องเล็กๆแค่นี้ตลอด

มีเหตุการณ์ที่ผมไม่พอใจกับเรื่องเล็กๆ อีกมากมาย เช่น มีเพื่อนถือขวดน้ำที่ไม่ได้ปิดฝาไว้ แล้วเอามือมาพิงพร้อมกับขวดน้ำนั้นบนโต๊ะที่ผมวางโน๊ตบุ๊ค ซึ่งในจังหวะนั้นผมรู้สึกไม่พอใจทันที ประมาณว่าไม่กลัวน้ำจะหกใส่โน๊ตบุ๊คเราบ้างเลยหรอ แต่ผมก็ไม่พูดอะไร เพราะผมรู้สึกเกรงใจเขากลัวว่าเขาจะไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็เก็บมาคิดเรื่องนั้นเรื่อยๆ จนทนไม่ไหวแล้วก็ไปบอกเพื่อนคนนั้นว่าที่หลังอย่าถือน้ำแล้วเอามือมาพิงพร้อมกับขวดน้ำอีกซึ่งเขาก็บอกประมาณว่าไม่พอใจอะไรทำไมไม่บอกตอนนั้นเลย มาบอกที่หลังมันรู้สึกผิดน่ะ

คือจากเหตุการณ์ที่ผมเล่าไปผมคิดมากไปรึเปล่าครับ ถ้าเป็นเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ละจะคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ผมไม่กล้าไปปรึกษากับใครเลยเพราะเดียวเขาจะพูดประมาณว่า อะไรวะ คิดมากอีกและสุดท้ายก็ไม่ได้คำตอบ แล้วถ้าผมคิดมากไปจริงๆ พอจะมีแนวทางหรือคำแนะนำในการรักษาความคิดมากจากเหตุการณ์ที่ผมยกตัวอย่างไหมครับ  หรือถ้าไม่ใช้อาการคิดมาก แล้วผมกำลังเข้าข่ายเป็นอาการอะไรอยู่ พอมีคำแนะนำอะไรบ้าง ขอบคุณครับ