เรื่องมีอยู่ว่าเรากับแฟนแต่งงานกัน เราก็อยู่ห้องพักทำงาน วันหยุด ก็ไปหาแม่แฟนบ้าง เราก็ให้เงินเขาบ้าง เขาก็ดี แต่พอเรามีน้องใกล้คลอดก็กลับมาอยู่บ้านตัวเราเอง แต่พอคลอดน้องออกมาทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป แม่แฟนมาหาหลานทุกอาทิตย์ มานอนค้าง แกเริ่มจุกจิกกับเรา ค่อยมานั่งสั่งเราให้อาบน้ำลูก. เอาลูกนอน ทั้งๆ ที่เราก็ทำปกติอยู่แล้วทุกวัน  พูดให้เราป้อนกล้วยลูกตั้งแต่ไม่เดือน เราก็ไม่ป้อน ก็พูดว่าเขาป้อนแฟนเรามาตั้งแต่ออกจากท้องเลย เราเลือกที่จะเงียบละมาบ่นกับแฟน แล้วแกก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ใช้น้องสาวเราซักผ้าให้งี้  มาอุ้มลูกเราจนติดมื้อ ผูกเปลบ้าง คือลูกเราหลับง่าย แกกลับมาทำให้ลูกเราเลี้ยงยาก  พูดไปแกก็ไม่ฟัง  บางทีเพื่อนเรามาหาหลานอุ้มเล่นแกก็มาอุ้มกลับไปเพื่อนเราก็ทำหน้า งงๆ และแกก็ชอบพูดพร้ำเพื่ออะไรไม่รู้ พอเราบอกแฟน แฟนก็บอกแม่เขาว่ามาก็มาหาหลานไม่ต้องมาจุกจิกกับเรา แม่แฟนแกก็เถียงบอกไม่เคยจุกจิกเลย พอแฟนพูดไปมาแกก็ร้องไห้  เสียใจที่ลูกว่า เราก็ไม่ให้แฟนไปพูดเพาะแกไม่ยอมรับ กลัวแฟนจะบาป จนตอนนี้ลูกเราได้4เดือน เราเคียดจนหมอบอกว่าเราเข้าข่ายโรคซึมเศร้า  เราเริ่มคุยกับสะใภ้2คน เราให้ฟังเวลาแม่แกมา จนบางครั้งเราต้องทะเลาะกับแฟน และเรื่องก็บานปลายพวกน้องชายแฟน2คนได้รู้เรื่องก็เรียกแม่มาคุยว่าเราอึดอัด เราเคียด แต่แกก็เถียงเหมือนเดิมบอกไม่เคยมาพูดอะไรเลย เราก็คิดนะว่าเขาจะหาว่าเราใส่ร้ายแม่เขาไหม จนอาทิตย์นี้แกมา  ต่อหน้าลูกแกเงียบมาก จนเราสงสารแก  แต่พอลูกแกออกไปนอกบ้านแกก็เริ่มเลย เรียกให้เราเอาจอบไปขุดดินปลูกผักตรงหลังบ้าน สั่งให้เราตัดต้นกล้วยออก เราไม่รู้ว่าแกคิดอะไร  เราเลยถ่ายวิดีโอไว้เพื่อเป็นหลักฐานว่าแม่เขาเป็นอย่างที่เราบอกจิงๆ เรางงว่าทำไมแกต้องเป็นแบบนี้  ต่อหน้าลูกเงียบกริบ  พอลับหลังรีบสั่งเราเลย  บ้านก็บ้านเรา  แกยังมีอิกหลายเรื่อง. แค่พอแค่นี้ก่อนเราอยากรู้ว่าคนอื่นคิดยังไง เราคิดเยอะไปเอง หรือแม่ผัวเราเยอะกันแน่ และแก้ไขไงดี