ว่าด้วยเมื่อวิชชาเกิดขึ้น....

ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลาย !  ในกาลใด  อวิชชาของภิกษุดับไป  วิชชาเกิดขึ้นแล้ว.  เพราะอวิชชาหาย
ไป(     )  วิชชาเกิดขึ้นนั้นแหละ,  ภิกษุนั้น  ย่อมไม่ทำความยึดมั่นในกาม(โลกิยสุข )ให้เกิดขึ้น,  
ไม่ทำความยึดมั่นด้วยทิฏฐิให้เกิดขึ้น,  ไม่ทำความยึดมั่นใน  ศีล  และ  วัตร  ให้เกิด
ขึ้น  และไม่ทำความยึดมั่นว่าตัวตนให้เกิดขึ้น. 

ดูก่อนภิกษุ ทั้งหลาย !  เมื่อไม่ทำความยึดมั่นทั้งหลายให้เกิดขึ้น  ย่อมไม่หวั่นใจไปตามสิ่งใด 
ๆ,  เมื่อไม่หวั่นใจ  ย่อมดับสนิทเฉพาะตนโดยแท้.  
ภิกษุนั้น  ย่อมรู้ชัดว่า  “ชาติสิ้น
แล้ว, พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว,  กิจที่ควรทำได้ทำสำเร็จแล้ว,  กิจอื่นที่จะต้องทำเพื่อ
ความเป็นอย่างนี้  มิได้มีอีก”  ดังนี้แล. 
 
- มู. ม. ๑๒/๑๓๕/๑๕๘.