ตอนนี้ ก็มีอายุประมาณหลัก2 ค่ะ ดิฉันเป็นผู้หญิงเด็กบ้านนอกคอกนา ที่พ่อแม่ยอมขายไร่นาส่งเสียมาเรียนในเมือง ดิฉันเองก็รู้สึกขอบคุณท่านทั้งสองนะคะที่ยอมทำให้ลูกตัวเองได้ดี แต่เรื่องที่เกิดขึ้นกับดิฉันคือ ดิฉันเป็นคนเข้ากับคนง่าย ใจอ่อน และเทคแคร์ คนอื่นดีค่ะ และแล้ววันนึ่งดิฉันโลดแอพนึ่งมา ขอย่อเลยว่า เป็นแอพสีม่วง ที่มีตัวบี นำหน้า ดิฉันเล่นแอพนั้นได้สัก1-2เดือนค่ะ ก็มีผู้คนเข้ามาคุยเยอะแยะมากมาย แต่ที่ก็มีผู้ชายคนหนึ่ง ที่มีอายุเยอะ เข้ามาหา มาคุย เขาก็บอกนะคะ ว่าเขามีลูกแล้ว หย่ากับภรรยาได้3ปี เป็นคนเมืองย่าโมค่ะ แต่พอเลิกกับภรรยา จึงมาซื้อบ้านและอยู่กับลูกที่ จังหวัดดิฉันอยู่คะ อายุของดิฉันห่างกับเขา เกือบ2เท่าเลยละคะ พูดง่ายๆคือรุ่นพ่อ ดิฉันไม่รังเกียจนะคะ จนเขาขอพบ  ดิฉันยินดีค่ะ ยินที่ได้พบ แต่ตอนนั้นยังไม่มีรถส่วนตัวค่ะ เลยบอกว่าเดี๋ยว นั่ง แก๊ปไป เขาบอกเดี๋ยวเขามารับ แต่ดิฉันก็ตกลง ใจอ่อนรึเปล่าคะ
จนไปทานข้าว ขับรถเล่นรอบเมือง สุดท้าย ก็จบ ที่เตียงค่ะ เขาบอกถ้าดิฉันไม่พร้อม ก็รอให้ดิฉันพร้อมก็ได้ แต่ดิฉันเอง ที่อยากฃิงอยากรู้ว่าครั้งแรกเป็นยังไง เราโทรคุยกัน อาจจะไม่ทุกวัน เพราะเขาทำงาน ดิฉันไม่อยากกวนค่ะ ไปต่างจังหวัดบ่อย จนสุดท้าย เราเริ่มห่างการติดต่อ เป็นอาทิตย์ละ2ครั้ง คือ เย็นวันศุกร์ละเที่ยงวันเสาร์ เพราะเขาบอกวันอาทิตย์ต้องทำงาน แต่นี่ก็ใจอ่อนค่ะ ยินดีรับฟัง และเชื่อฟัง จนเราก็เจอกันอาทิตย์ละครั้ง อยู่แบบนี้เกือบเดือนค่ะ สุดท้าย เขาทักไลน์มายอกว่าลูกเขาจับได้ที่เขาคบกับดิฉัน ร้องเลยค่ะ รู้แน่ว่าคงโดนทิ้ง  มันก็ใช่ค่ะ โดนทิ้งจริงๆ เขาเงียบหาย โทรไปก็ไม่ติดไลน์ไปก็ไม่ติด จนสุดท้ายหมดหนทางแล้วค่ะ จึงพยายามปลง

และนี้คือจุดเริ่มต้น ค่ะ มีผู้ชายเด้งมาทักจากแเพนั้นอีกคน จะว่าไปเขาอายุเยอะกว่าฉันแค่10ปี คุยกันเดือนกว่าๆค่ะ ไม่สบาย ไปโรงบาล กับมาห้อง ลืมกุญแจ เขาบอกมีธุระพอดี ดิฉันเองนี่แหละคะ ขอติดรถไปด้วย และไม่อยากอยู่ห้องคนเดียว กว่าเพื่อนจะมาก็ดึก เลยจอไปกับเขา ก็สรุปไปต่อภาษีรถค่ะ ไม่มีไรกัน คุยกันนานเข้าๆ เริ่มระกแล้วคะ จนยอมมีไรด้วย สุดท้าย ฟันแล้วทิ้งค่ะ เขามาส่งเราเลยทักไปหา สุดท้าย ค่ะ เงียบ ก็เข้าใจแล้วค่ะ จนสีผู้ชายเข้ามาหา เขาดีกับเรามาก ยอมทุกอย่าง แค่ไม่ถึงเดือนค่ะ ตัวเองนี่แหละคะ หาข้ออ้างนั่นนี่ เพื่อเลิกกับเขา  จนสุดท้าย มีรุ่นพี่ทร่ำเรียน ทักมาคุย เป็นพี่ปี3 สุดท้ายก็หวังแค่ตัวเราค่ะ เขาบอกยังไม่พร้อมมีใคร ดิฉันเลยถามไปว่า แล้วที่คุยกับดิฉันต้องการอะไร เขาบอกแค่แก้เหงา ช็อคค่ะ สะดุ้ง จนสุดท้าย ดิฉันเองที่พูดว่า งั้นถ้าเราไม่รักกันแต่มีไรกันล่ะ เขาบอกโอเค ดิฉันจึงถามเขาไปว่า ทำไมถึงโอเค เขาบอกไม่รู้ แต่เราก็ยังไม่ได้มีอะไรกันคะ  จนมาเจอหนุ่มทหารเกือบรุ่นพ่อ คุยกันได้เกือบ2-3เดือน เขาขอคุย อยากเลี้ยงข้าว อยากรู้จัก เลยยอมไปเจอคะ จนสุดท้าย ยอมมีอะไรด้วย เพราะขัดขืนไม่ได้ เลยถามว่า ทำแบบนี้ ภรรยา ไม่ว่าหรอ เขาบอก โอ้ยย มันนอนเป็นมะเร็งรอวันตายห่ายุบ้านนะแหละ ดิฉันเลยถามไปว่า ลูกล่ะ เขาเลยตอบว่า สอบติดหมอที่โคราชน่ะ ดิฉันเลยถามว่า ทำแบบนี้แก้เหงาแบบนี้ มาแล้วกี่คน เขาบอก ตั้งแต่วัยรุ่น จนถึง40+ นี่ ก็นอนกับผู้หญิงเกือบ 500 คน ดิฉันตกใจมากค่ะ เลยตั้งสติถามไปว่า ทุกวันนี้ยังมีไหม เขาบอกมีค่ะ เป็นสต็อก ดิฉันก็เลยเงียบค่ะ เลิกที่จะไม่พูด เขาถามว่าอยากแซนวิชมั้ย นี่โมโหแล้วก็ด่าค่ะ จนสุดท้ายเขาก็บอกว่า ไม่เอาแบบแซนวิชก็ไม่เอา  

จนเราก็เลิกคุยกันไปค่ะ
ทุกวันนี้ แค่คุยแก้เหงากับ คนอื่นที่เข้ามาเสมอ ไม่อยากมีอะไรด้วย เพราะดิฉันเองก็ยังคิดว่า ตัวเองน่ารังเกียจมาก ทำไมใจอ่อน โดนหลอก ยอมให้เขาปู้ยี้ปู้ยำขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักพอ ผู้ชายดีๆเข้ามาหากับทิ้งเขาได้ลงคอ ส่วนผู้ชายเลวๆกับอยากรักษาไว้สุดชีวิต ดิฉันเองก็สบสัน ว่าความรักคืออะไร วิ่งตามหาเท่าไหร้ก็ไม่เจอ พอความรักวิ่งกับมา กับวิ่งหนี ไม่ยอมรับมัน ดิฉันเองรึเปล่าค่ะ ที่โง่เง่า ไม่ยอมรับมัน ไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองมี ไม่ภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองมี กับกลายเป็นต้องขวนขวายหาความรักจากคนอื่น ดิฉันไม่รู้เลยคะว่าผู้ชายที่เข้ามาในชีวิต ปากบอกว่ารักเรา จริงๆ หรือแค่อยากได้เราแล้วจากไปค่ะ ดิฉันดูละครหลงไฟ อยู่ๆก็เด้งขึ้นหน้าฟีด จึงกดดู ยิ่งดูยิ่งรู้สึกรังเกียจ เหมือนกับดูตัวเองแสดงอยู่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นขายตัวในคลับหรอกน่ะคะ แค่ดูแล้วยิ่งคิด มันทำให้ดิฉันอยากตั้งกระทู้นี้เพื่อระบาย ความรู้สึกในใจที่มีออกมา ดิฉันอยากมีชีวิตดีๆ อยากมี ความรักดีๆ ผู้ชายในชีวิตสักคนที่ซื่อสัตย์ต่อเรา แต่ดิฉันกลับทิ้งมัน เพราะความไม่รู้จักพอ  😔