เพื่อนเปลี่ยนไปมากโดยที่ไม่รู้สาเหตุ ??

สวัสดีผู้อ่านทุกท่านครับ เรื่องราวของผมมันเรื่มต้นขึ้นเมื่อผมย้ายโรงเรียนมาเรียนโรงเรียนใหม่ครับ ตอนมาแรกๆปรับตัวยากพอสมควร หาเพื่อนไม่ค่อยจะได้ ส่วนใหญ่เขาจะอยู่กันเป็นกลุ่มครับ ผมก็อยู่มาหลายกลุ่มจนกระทั่งได้มาอยู่กับเพื่อนกลุ่มนึงครับมีกันทั้งหมด 6 คน รวมผมแล้ว เราก็ใช้ชีวิตกันไปตามแต่ละวัน เพื่อนพวกนี้จริงใจกับผมมาก ผมไม่มีเงินก็ให้ยืม หรือใครในกลุ่มมีปัญหาอะไรเราก็พร้อมช่วยเหลือกันเสมอครับ จนกระทั่งวันนึงมีเพื่อนในกลุ่มพูดขึ้นมาว่า “เฮ้ย..พวก เรามาสัญญากันดีกว่าว่า ถ้าใครในกลุ่มเรามีแฟนก่อนจบม.ปลาย คนนั้นแพ้และต้องถูกลงโทษ” เราทุกคนต่างตอบตกลงครับ ( เพื่อนในกลุ่มผมทุกคนตั้งแต่เรียนมัธยมมาไม่เคยมีใครเคยมีแฟนครับ ) และแล้ววันที่น่าเสียใจที่สุดก็มาถึงครับเราจบม.3 เพื่อนในกลุ่ม 3 คนต้องแยกออกไปเรียนที่อื่น เหลือผมกับเพื่อนอีก 2 คนไว้ที่โรงเรียนเดิม แต่!!!! การเรียนม.ปลายของผมมันก็เป็นสายให้เลือกครับ เพื่อนคนแรกเลือกเรียนสายภาษา เพื่อนคนที่สองเลือกเรียนสายเกษตร ผมตัดสินใจเลือกสายเกษตร เพราะผมต้องการตามเพื่อนคนนี้มาผมชอบมันครับ “ผมรู้ว่าผมคิดผิด ผิดที่เลือกกำหนดชีวิตด้วยการตามคนอื่น เพียงเพราะชอบเขา ซึ่งล้มความฝันของผมที่ต้องการเป็นวิศวะปิโตรเลี่ยมจากวิทย์-คณิตที่ชอบ มาเป็นเกษตร” เราก็เรียนด้วยกันครับนั่งข้างกันทำอะไรด้วยกันช่วยเหลือกันกินข้าวด้วยกัน ยิ่งอยู่ด้วยผมยิ่งชอบแววตารอยยิ้มมันน่ารักมากครับ แต่.. เราชอบทะเลาะกัน ชอบตีกันแบบเล่นๆ นิสัยส่วนตัวผมเป็นคนหัวร้อนผมเป็นหัวหน้ามาตั้งแต่ม.1 ภาวะผู้นำผมค่อนข้างจะสูง มักจะชอบขึ้นเสียงสั่งทุกอย่างให้ได้ดั่งใจผม แต่ผมไม่ได้ตั้งใจขึ้นเสียงทุกครั้งอารมณ์ผมมันจะพาไปโดยที่ผมไม่รู้ตัว กับเพื่อนคนนี้ก็เหมือนกันครับผมชอบขึ้นเสียงใส่แต่มันก็รู้ครับว่าเป็นนิสัยผม ผมอ่ะรักมันผมมักชอบแกล้ง แซว และชอบถามมันเสมอเวลาเห็นมันเคลียดว่า เป็นอะไร? ต้องการอะไร? ใครทำ? มีปัญหาอะไร? ถึงไม่มันไม่เคลียดผมก็ชอบถามมันถามเกือบทุกวัน ก็ผมเป็นห่วงมันนิผมก็เลยต้องถามตลอดอีกอย่างผมเหลือมันแค่คนเดียวแล้ว ผมเคยบอกมันตลอดว่า “อย่าทิ้งกูไปนะกูไม่เหลือใครแล้ว” มันก็รับปากกับผมตลอดที่ผมถามมัน ผมไม่อยากเสียมันไป เพื่อนในห้องก็รู้ว่าเราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน สนิทจนเพื่อนในห้องบอกว่าเราเป็นผัวเมียกัน แต่แล้วอยู่ดีๆ...เรื่องมันก็เกิดเมื่ออยู่ดีๆ เพื่อนผมมันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ค่อยอยากจะพูดกับผม ผมถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบ ตีตัวออกห่างจากผม ไม่มานั่งกินข้าวกับผม ผมนั่งเรียนข้างมัน มันก็ไม่พูดกับผม เวลาอาจารย์สั่งงานกลุ่มมันก็ไม่อยู่กับผม เพื่อนในห้องสังเกตุเห็นความผิดปกติก็ถามผม ผมก็เอ่ยบอกตลอดว่าไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ได้ทะเลาะกัน ผมเสียใจมากนะครับการที่เพื่อนคนนึง คนที่ผมรักจะทิ้งผมไปโดยที่ผมไม่รู้สาเหตุผมนี้โครตเสียใจครับ ผมก็อยู่กับเพื่อนคนอื่นโดยที่ไม่มีมันทุกวันนี้ผมกับมันยังไม่แม้แต่จะสบตากัน


สาเหตุที่ผมตั้งขึ้นมาอาศัยปัจจัยความน่าจะเป็น
1.มันลำคาญผมที่ผมยุ่งกับชีวิตมันมากเกินไป มันเคยด่าผมอยู่ครับว่าผมงี่เง่าเอาแต่ใจ ( จริง )
2.มันมีแฟนหรือคนคุย ( ย้อนกลับไปคำสัญญา ถึงมันจะมีแฟนผมก็ไม่โกธรครับ มันเพื่อนผมนะ ผมไม่โกธรถ้ามันจะมีแฟน สัญญายกเลิกได้)
3.แม่ของมันไม่ชอบผม ( ผมเป็นเกย์ครับ แต่ผมไม่ได้แสดงอาการที่จะกลืนกินลูกของเค้านะครับ เราก็เล่นกันแบบที่เพื่อนชายเขาเล่นกัน อันนี้ผมค่อยข้างเทน้ำหนักมาก เพราะช่วงหลังผมเจอแม่เค้า เค้าก็ทำแบบไม่ชอบผมไม่อยากเจอผม เค้าคงไม่อยากจะให้ลูกของเค้าคบเพื่อนที่เป็นเกย์มั้งครับ )
4.อื่นๆ


***ผมต้องทำไงครับผมเคลียดมากตอนนี้ช่วยแนะนำแนวทางให้ผมหน่อยด่าผมก็ได้หรือผมต้องปรับปรุงตัวยังไงแสดงความคิดเห็นมาเลยครับ ผมจะยินดีน้อมรับทุกความคิดเห็น ***


### ถ้าได้อ่านกระทู้นี้กูอยากจะบอกว่ากูรักนะโว้ย กูขอโทษกับทุกอย่างที่กูทำกับ ถ้าจะทิ้งกูไปจริงๆจะด้วยสาเหตุอะไร กูไม่โกธรคนเรามีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ขอบคุณที่อยู่ข้างกูมาตลอด กูรัก ###