นี่คือกระทู้แรกของผมนะครับ

เรื่องมีอยู่ว่า

ผมเป็นคนที่เป็นโรคซึมเศร้ามาก่อน และผมหายแล้วครับ
ผมมีแฟนอยู่หนึ่งคน เป็นคนนิ่งๆเฉยๆ ไม่ได้หวือหวาอะไรและผมก็รักเขามาก

แต่ผมหายจะโรคซึมเศร้าผมกลายเป็นคนใหม่มุ่งมั่นตั้งใจ ทำงาน มีเป้าหมายในชีวิต
มีความกระตือรือร้น สูงมาก

ในทางกลับกันแฟนผมยังคงเป็นคนเดิม เพราะนั่นคือเนเจอร์ของเขาครับ(ทุกคนบอกผมแบบนี้)

ผมเริ่มรู้สึกเบื่อเค้า และพยายามบอกให้เค้าหาเป้าหมายอะไรสักอย่างทำสิ

แต่แล้ววันหนึ่ง

ผมก็ได้ทำเรื่องเลวร้ายไปครับ ผมไปได้คอนแทคผู้ชายคนนึงที่น่ารักมากๆ
แต่ผมก็บอกเค้านะครับว่าผมมีแฟนแล้ว ไม่ได้โกหกอะไร ตอนผมคุยกับเค้า เค้าก็เป็นคนตลกและน่ารัก
ที่ทำให้ผมยิ้มได้ 

ซึ่งผมก็โกหกแฟนต่างๆนาๆ แต่สุดท้ายผมก็ตัดสินใจบอกความจริงนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหก แค่ตอน
เค้ารู้คือเค้าแอบดูโทรศัพท์ผม(ครั้งแรกตั้งแต่คบกันมา 4 ปี) ผมเลิ่กลั่กมากจึงโกหกไป

เค้าไม่อยากโดนบอกเลิกอีก
ต้องเล่าเท้าความอีว่าผมเคยนอกใจเค้าครับ ใครอยากอ่านจบเร็วๆข้ามย่อหน้านี้ได้ครับ
ผมนอกใจเค้าด้วยความผิดพลาด ความผิดพลาดที่มาจากความใจอ่อนของผมตอนที่เป็นโรค
และความรู้สึกผิดนั้นทำให้ผมฆ่าตัวตายไปครั้งนึงเลยครับ และหลังจากนั้นผมก็รอดมาได้
และกลับมาคบกับเค้า เพราะผมรักเค้าผมมีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตตอนนั้น ตอนที่เลิกกันด้วยกันมันมีความสุขมาก
ผมก็ไม่รู้ทำไม (แต่ผมมารู้ทีหลังว่าตอนนั้นคือช่วงที่แย่ที่สุดในชีวิตเค้าครับ แย่จัง)

ต่อนะครับ ด้วยความที่เค้าไม่อยากโดนผมอกเลิกอีก เค้าจึงบอกเลิกผม 4 รอบติด
คือตอนกลางคืนขอเลิก ตอนเช้าขอคืนดี

เอาจริงๆความรู้สึกผมเริ่มหมดลงๆเรื่อย ตัวเค้าเองก็ยังคงหึงหวงผมกับผู้ชายอีกคน จนชีวิตมันไม่มีความสุขอะครับ
ผมเองก็บอกเค้าตลอดว่า ผมอยากมีเพื่อน(ผมไม่มีเพื่อนเลยครับ) เพ่ือนที่ชอบเหมือนกับผมทุกอย่าง
ชอบเต้น ชอบเล่นกีฬา ชอบไปไหนมาไหนเหมือนกัน แต่ผมก็ยังอยากใช้ชีวิตกับแฟนผมต่อไป
ยังมีอะไรที่อยากทำด้วยกัน ซึ่งผมไม่แน่ใจเลยตอนนั้น ว่า รักคืออะไร? มันเป็นแค่การครอบครองรึเปล่า
แฟนผมถึงจะได้คิดถึงแต่เรื่องผมไปมีคนอื่น 

ผมปรึกษาเรื่องนี้กับใครไม่ได้เลย(เพราะไม่มีใครอยู่ข้างคนผิดหรอกครับ)
จนมีน้องคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตผม ผมเลยแอบปลอมตัวปรึกษาคุยกับเค้าว่าผมโดนแฟนบอกเลิก(ซึ่งผมก็โดนจริงๆนะ 55)
จนแฟนผมก็แอบอ่านไลน์ผมอีกครั้งเพราะผมบอกเค้าว่าช่วงนี้ผมมีเพื่อนใหม่ชื่อน้อง...
ผมบอกว่าผมรู้สึกเหมือนอกหักที่คนที่ผมอยากเป็นเพื่อนด้วยหายไป(เดียวส่วนนี้เล่าทีหลังครับ)

แฟนผมเค้ารู้สึกแย่มาก เค้าบอกว่าเหมือนผมทำตัวรอเค้าให้บอกเลิก ตัวผมเองก็เสียใจมากที่เค้าพูดคำนั้น
ผมเลยบอกว่าเราเลิกกันเถอะ ผมก็จะย้ายออกเลย แต่แลว้เค้าก็ขอไม่ให้ผมไป
ผมไม่อยากไปอยู่แล้วจึงตัดสินใจอยู่ต่อ แต่สุดท้ายแล้วผมก็คิดได้ว่า
ผมสัญญากับตัวเองว่าจะไม่อยู่ในที่ที่ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีอีกแล้วผมเลยคิดจะย้ายออกอยู่ครับ

ซึ่งผมขอคอนดิชั่นกับแฟนว่าผมขอลองบอกกับผู้ชายอีกคนก่อนว่าเราโสดแล้วนะเธอเคยบอกชอบเรา
ยังชอบอยู่ไหมอยากสานสัมพันธ์กันต่อไหม(ส่วนนี้จะเล่าทีหลังเหมือนเดิมครับ)

โอเคครับนี่ก็จบเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับแฟนผมแล้ว

ประเด็นอยู่ผู้ชายอีกคนครับ
เค้าน่ารักมากแล้วดันหน้าตาดีด้วยน่ะสิ ผมก็พูดตรงๆนะว่าผมไม่ได้อยากเป็นแฟนเค้า ไม่ได้อยากมีอะไรอย่างว่ากับเค้า
เพราะผมเรียนรู้จากความผิดพลาด ผมจะไม่ทำอีก ผมรู้ว่าผมควรอยู่แค่จุดไหน
เรานัดเจอในฐานะเพื่อนกันประมาณ 3-4 ครั้ง เพราะเราพักอยู่ใกล้ๆกันครับ
ผมอยู่รัชดา เขาอยู่แยกเหม่งจ๋าย จนการนัดครั้งที่ 5 เค้าสายทุกครั้งจนผมบอกว่าผมให้เวลาเค้า 2 ชั่วโมงเลย
ถ้ามาทันเค้าจะขออะไรผมก็ได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เค้าไม่มาครับ ผมรอเขาเกิน 5 ชั่วโมงแน่นอนวันนั้น(ร้านที่นั่งเปิด 4 ชั่วโมงครับ)

ผมเริ่มไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร ไม่รับโทรศัพท์ผม ไม่ตอบ ไม่อ่านข้อความผมสักช่องทาง ผมไม่รู้ว่าทำไม
ผมบล๊อกเค้าหมดเลยครับเพราะผมโกรธที่ปล่อยให้ผมรอแบบนี้ แต่ผมไม่ได้บล๊อกไลน์เค้าอะครับ
ก็บอกตรงๆว่ารอเค้าตอบกลับมา จนผมต้องเข้าไปวุ่นวายกับเพื่อนเค้าคนนึงที่ไม่รู้จักผม
ผมบอกให้ไปถามเค้าให้หน่อยว่าผมทำไรผิดหรอ

แล้วเค้าก็ทักผมมาครับว่าเค้าเริ่มชอบผม เลยอยากตีตัวออกห่างแล้ว
ผมก็โอเค แต่เค้าก็ยังคุยกับผมปกติโดยไม่ได้ตีตัวออกห่างแต่อย่างใด

เรานัดเจอกันอีกรอบ ผมยังไปส่งเค้าที่สถานีรถไฟฟ้าซึ่งเดินไกลมาก เพราะเขาบอกว่าอยากอยู่ด้วยนานๆ
แล้วนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายทีเราคุยกันครับ ผมงงมากว่ามันเกิดอะไรขึ้นอีก

ก่อนหน้านี้ เค้าดูใส่ใจผมมาก เขาจะไปเที่ยว ผมแค่พูดว่าไปอีกแล้ว เค้าก็เทเพื่อนเลย แล้วก็บอกว่ามีคนห้ามไป(แต่ผมไม่ได้ห้ามนะ)
ผมบอกว่าเล็บยาวตัดบ้าง มาเจออีกครั้งเค้าก็ตัด มันก็เป็นความรู้สึกดีครับที่เรามีผลต่อใครคนหนึ่ง 

แต่ตอนนั้นผมเริ่มคิดแล้วแหละครับว่า เค้าคงชอบผมเพราะผมชอบเค้าแค่นั้น

ผมอยากเคลียร์เรื่องราวทั้งหมดให้รู้เรื่องนะครับ ผมเลยโทรหาเค้าทุกวันไลน์หาเค้าทุกวันโดยที่เค้าไม่รับไม่ตอบนี่แหละ
เดาว่าเค้าคงรำคาญผมแล้วแหละตอนนี้ ผมทำอยู่เป็นอาทิตย์ อยู่ดีๆวันนึงเค้าโทรมาหาผม แต่เราไม่ได้คุยอะไรกันมาก
เพราะผมเล่นเกมอยู่ ผมเลยทักไลน์ไปว่าเบื่อ เบื่อเธอ อยู่ดีๆจะคุยก็คุย จะหายก็หาย โกรธมาก
แล้วเค้าบอกผมว่ากำลังไปที่ๆเจอกันประจำครับ แต่ผมไม่สบายมากออกไปไหนไม่ไหวจริงๆ
ผมเลยบอกเค้าไปว่า ถ้าผมสบายดี ผมคงไปหาเค้าแล้ว ไปคุยไปเคีลยร์ให้รู้เรื่องเลย เค้าก็บอกประมาณว่าใจเย็นๆๆ
แล้วก็นัดเล่นเกมกันครับคืนนั้น

และนั่นก็คือข้อความสุดท้าย ที่ผ่านมาสามวันแล้วตอนนี้เค้าหายไปอีกแล้วครับ...

มันทำให้ผมบ้าบอได้แค่ไหนหรอครับ

เหมือนเดิมครับผมโทรหาเค้าเป็นร้อยๆสาย ไลน์หาเขาเหมือนเขียนเรียงความ
และยิ่งกว่านั้น ผมรู้แค่ว่าหอพักเค้าอยู่ที่ย่านเหม่งจ๋าย ผมไปที่นั่น เอารูปของเค้าไปให้คนดูเหมือนในละคร
ว่าเคยเห็นคนนี้ไหม หอแบบนี้เฟอร์นิเจอร์บิ๊วอินอย่างนี้คือที่ไหนพอรู้ไหม ผมเดินจนผมเหนื่อย
เพราะตอนเช้าผมเพิ่งไปหาหมอมาครับ เป็นหลอดลมอักเสบซึ่งเกือบจะลามไปที่ปอดแล้ว

ผมบ้าบอขนาดนี้ เพียงเพราะอยากคุยกับเค้าครั้งสุดท้าย

ผมไม่เข้าใจที่บอกว่าชอบผม มันจริงหรอ คนหล่อๆอย่างเค้าจะมาชอบคนแบบผม
หรือผมไปทำอะไรที่เค้าไม่ชอบหรือเปล่า (ก่อนที่จะโทรหาเค้าเป็นร้อยๆสายนะครับ)
แม้แต่ แค่ว่าผมไม่ใช่ รึเปล่าผมยังไม่รู้เลย
ตอนนี้ที่ผมรู้คือ เค้าไม่อยากคุยกับผม โดยที่ผมไม่รู้ว่าทำไม

คนเราต้องเกลียดกันขนาดไหนครับถึงปล่อยให้โทรศัพท์สั่นโดยไม่รับได้ตั้งแต่ต้นจนจบ

ทุกคนคิดว่ายังไงครับ
ผมสมควรบ้าบอไหม
ควรทุกกระทำแบบนี้ไหม
ผมผิดไหมที่อยากคุยครั้งสุดท้ายเพื่อเคลียร์สิ่งที่ค้างคาเพราะผมไม่รู้อะไรเลย

ผมจะไม่ถามว่าผมผิดไหมจากเรื่องทั้งหมดเพราะผมผิดเต็มๆอยู่แล้ว

อ่อลืมบอกไปครับ แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า วันที่ 14 เค้าไปทำงานต่างจังหวัด...
ผมจะไปรอเค้าที่แยกเหม่งจ๋ายทำไมน้ออออ ลืมคิดไป