คือ หนูไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ พ่อแม่เอาหนูมาให้ปู่ย่าเลี้ยงตั้งแต่ได้2เดือน อยู่กับปู่ย่า น้า และลูกพี่ลูกน้อง หนูเป็นลูกน้อง ตอนนี้หนูอายุ15แล้ว คนรอบตัวคือหนูยังไม่ได้ทำอะไรก็ด่า บ้างครั้งอยู่เฉยๆก็ด่าด่าว่าโง่ นู่นนี่นั้น หนูไม่เคยได้กำลังจากคนในครอบครัว คืองานบ้านทุกอย่างก็ทำ กับข้าวก็ทำ แล้วก็มีลูกพี่ลูกน้อง เวลาหนูทำอะไรหนูมักจะผิดเสมอ หนูมักโดนด่าบ่อยๆ เช่นไปซ้อมรำ ไปซ้อมตั้งแต่เลิกเรียน กลับ2-3ทุ่ม ทุกคนก็รู้ว่าหนูไปซ้อมรำ แต่กลับมาบ้าน ข้าวยังไม่หุง กับข้าวยังไม่ได้ทำน้ากลับมาบ้านแล้วหนูโดนด่า ลูกพี่ลูกน้องอีกคนที่อยู่บ้านก็ไม่ทำ เสาร์อาทิตย์ก็อยู่บ้านปกติก็ทำงานเหมือนเดิมก็โดนด่า อีกคนออกบ้านตั้งแต่เช้ากลับค่ำ(ลูกพี่เป็นผู้หญิงแต่อายุน้อยกว่าหนู) ไม่โดนด่าไม่โดนว่า เวลาหนูออกไปทำงานบ้านเพื่อนที่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ไปไม่ถึง3ชั่วโมงก็โทรตามหนู กลับมาบ้านก็โดนด่า ตอนนี้เสาร์อาทิตย์หนูเลยไม่ออกไปไหนอยู่แต่บ้าน แต่ก็โดนด่าเหมือนเดิม เวลาเทศกาล จะมีลุงป้า ลูกของปู่กับย่ามา เขาพากันกินเหล้า คือถ้วยจานเยอะมากก็ต้องอยู่ล้างจะไปไหนก็ไม่ได้ ตอนเย็นมาเขาเลยเรียกไปกินข้าวหนูก็ไปแต่เขาก็ด่าก็ว่าต่างๆนานา สารพัด หนูเลยรีบกินคือหนูกั้นน้ำตาไว้ พอกินอิ่มหนูลุกไปล้างมือหลังบ้านละร้องไห้ คือหนูท้อ เหนื่อย หนูแอบร้องไห้คนเดียวหลายครั้ง แต่ไม่บอกใคร พ่อกับแม่ก็ไม่บอก (อันนี้คือพ่อแม่ฝากเงินมาให้ทุกอาทิตย์ หนูไม่ได้ขอเงินปู่ย่าหรือน้า พ่อกับแม่ซื้อรถมอไซค์ให้ ไว้ไป รร.) ตอนนี้จะจบม.3แล้วหนูเลยบอกย่าว่าจะไปเรียนคหกรรมอาหารในเมือง ย่าก็ไม่พูดย่าเงียบ หนูพูดหลายครั้งแต่ก็เหมือนเดิม ทุกวันนี้ก็เหมือนเดิม โดนด่า จนหนูคิดว่าไม่มีหนูอยู่คงดีกว่านี้ คือหนูท้อ ไม่เคยมีกำลังใจจากครอบครัวมีแค่กำลังใจจากพ่อกับแม่ บางช่วงพ่อแม่ยุ่งกับงานก็ไม่คุยเป็นอาทิตย์ หนูไม่รู้ว่าเขาคิดกับหนูแบบไหน หนูต้องทำยังไง
ปัญหาครอบครัว