มีเพื่อนสนิทต่างเพศครับ สนิทมา 2-3 ปีละ ไปไหนมาไหนด้วยกัน คุยกันตลอดแต่อาจจะไม่ใช่ทุกเรื่อง แต่ก็ถือว่าสนิทกันสุดของกันและกันละ
เราก็เทคแคร์ดูแลกันและกันตลอดแบบเพื่อน เป็นห่วงเป็นใยกัน เล่นหยอดกันบ้างถึงเนื้อถึงตัวบ้าง ก็รู้สึกดีที่มีกันและกันอยู่แบบนี้เรื่อยๆ
อยู่ดีๆเพื่อนคนนั้นก็มีแฟนเป็นเพื่อนอีกคนในคณะ เรารู้สึกไม่ดีใจกับเพื่อนเลยสักนิด แค่เห็นเขาอยู่ด้วยกัน คุยกัน ก็หงุดหงิดมากๆๆๆ
บางครั้งก็เสียใจ รู้สึกเหมือนถูกลดความสำคัญ
2 คำถามครับ
1. ทำไมเราถึงเป็นอย่างนี้ มันปกติไหม หรือจริงๆเราแอบชอบเพื่อนตัวเองเลยรู้สึกอย่างนี้?
2. แล้วเราจะตีตัวออกห่างดีไหมเพราะถ้าทำอะไรๆแบบเดิมก็ต้องเห็นเขาอยู่ด้วยกัน แล้วก็จะหงุดหงิดมากๆ แต่ก็เสียดายที่จะต้องห่างจากเพื่อนสนิทตัวเอง
รู้สึกหงุดหงิดที่เพื่อนมีแฟน
เราก็เทคแคร์ดูแลกันและกันตลอดแบบเพื่อน เป็นห่วงเป็นใยกัน เล่นหยอดกันบ้างถึงเนื้อถึงตัวบ้าง ก็รู้สึกดีที่มีกันและกันอยู่แบบนี้เรื่อยๆ
อยู่ดีๆเพื่อนคนนั้นก็มีแฟนเป็นเพื่อนอีกคนในคณะ เรารู้สึกไม่ดีใจกับเพื่อนเลยสักนิด แค่เห็นเขาอยู่ด้วยกัน คุยกัน ก็หงุดหงิดมากๆๆๆ
บางครั้งก็เสียใจ รู้สึกเหมือนถูกลดความสำคัญ
2 คำถามครับ
1. ทำไมเราถึงเป็นอย่างนี้ มันปกติไหม หรือจริงๆเราแอบชอบเพื่อนตัวเองเลยรู้สึกอย่างนี้?
2. แล้วเราจะตีตัวออกห่างดีไหมเพราะถ้าทำอะไรๆแบบเดิมก็ต้องเห็นเขาอยู่ด้วยกัน แล้วก็จะหงุดหงิดมากๆ แต่ก็เสียดายที่จะต้องห่างจากเพื่อนสนิทตัวเอง