ขอเล่าคร่าวๆก่อนนะครับ
คือผมอยู่ปี1 แฟนก็ปี1 แต่คนละมหาลัย มหาลัยอยู่ใกล้ๆกัน เราจะมีปัญหาเรื่องการเจอกันครับ พี่ๆน่าจะเข้าใจว่าปี1 จะมีกิจกรรมเยอะมากๆ แต่ผมสามารถหาเวลาไปเจอแฟนได้ทุกวัน บางอาทิตก็3-4วัน ตลอด บ้านผมกับแฟนอยู่ห่างกันประมาน 10กิโล
อารมณ์จะประมาณว่า ถ้าผมบอกเขาไปแล้วว่าวันนั้นนี่จะไปหานะมีเวลาว่างไปนุ่นนี่กันแล้วอยู่ๆรุ่นพี่ก็แจ้งมากระทันหันว่ามีกิจกรรมของทางคณะบ้างมหาลัยบ้าง พอผมบอกเขาเขาก็จะเกิดอาการงอแง ว่าแบบอยากเจอๆๆๆทำให้เขาเฟลเขาเสียใจ ผมก็เลยขาดกิจกรรมนั้นไปรอไปซ่อมปี2 หลายกิจกรรมแล้ว
เรื่องต่อมา ผมมีโอกาสได้ซ้อมฟุตซอลกับทางมหาลัย เขาก็บอกว่าจากเวลาที่เขาจะได้เจอผมช่วงเย็นผมกลับต้องไปซ้อมๆฟุตซอลจนบางครั้งผมก็ต้องขาดซ้อม ทั้งๆที่ผมพยายามหาเวลาทดแทนให้เขา โดยการไปหาเช้าบ้างบ่ายบ้าง ผมพยายามบอกให้เขารู้ว่ามันคือความฝันของผมในการเล่นกีฬา ผมเคยผิดหวังโดนแม่กีดกันมาช่วงมัธยม แต่ตอนนี้ผมได้โอกาสผมก็อยากทำมันให้เต็มที่ แล้วผมจะได้ไปแข่งที่ชลบุรี เดินทางไปอยู่ที่นั่น 3 วัน เขาไม่พอใจผมมาก
ไม่อยากให้ผมไป ผมก็พูดเหตุผลว่าแบบมันคือความฝันมันเป็นหน้าที่ เขาก็บอกว่าผมไม่เข้าใจเขา เขาให้เหตุผลมาว่าเขาเป็นคนรอเขาประชดมาว่าเขาก็อยากมีอะไรทำบ้างไม่ใช่ต้องมารออย่างเดียว
ส่วนตัวผมคิดว่าเราเจอกันบ่อยมาก อาทิตนึง 5 วันขึ้นไป วันนึงไปไหนมาไหนอยู่ด้วยกัน 3-4ชั่วโมงครึ่งวันบ้างทั้งวันบ้าง แต่เขากลับรู้สึกไม่โอเคยังคิดว่ามันน้อยไป
ผมอยากหาวิธีแก้ปัญหาจังเลยครับ ผมรู้สึกฝืนนิดหน่อยแต่ผมไม่อยากให้ทางออกคือเลิกกัน เพราะส่วนอื่นๆเขาโอเครมากๆ เป็นผญ.ที่ดีคนนึงจริงๆ
*ผมพยายามลองคุยกับเขามาแล้วนะครับ เขาจะงอแงแล้วทะเลาะกันตลอดผมก็ขอโทษเขาตลอด
ทั้งหมดนี่ที่เล่ามาเป็นความรู้สึกของผมอาจเป็นความแย่ของผมเองก็ได้ ถ้าพี่ๆอ่านแล้วเห็นข้อบกพร่องในตัวผมยังไงช่วยแนะนำผมด้วยนะครับ ผมจะได้นำไปแก้ไขแล้วปรับเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น
ขอบคุณพี่ๆที่เข้ามาแนะนำล่วงหน้านะครับ
แฟนงี่เง่าติดเราในระดับนึงผมควรหาทางออกยังไงดีครับ
คือผมอยู่ปี1 แฟนก็ปี1 แต่คนละมหาลัย มหาลัยอยู่ใกล้ๆกัน เราจะมีปัญหาเรื่องการเจอกันครับ พี่ๆน่าจะเข้าใจว่าปี1 จะมีกิจกรรมเยอะมากๆ แต่ผมสามารถหาเวลาไปเจอแฟนได้ทุกวัน บางอาทิตก็3-4วัน ตลอด บ้านผมกับแฟนอยู่ห่างกันประมาน 10กิโล
อารมณ์จะประมาณว่า ถ้าผมบอกเขาไปแล้วว่าวันนั้นนี่จะไปหานะมีเวลาว่างไปนุ่นนี่กันแล้วอยู่ๆรุ่นพี่ก็แจ้งมากระทันหันว่ามีกิจกรรมของทางคณะบ้างมหาลัยบ้าง พอผมบอกเขาเขาก็จะเกิดอาการงอแง ว่าแบบอยากเจอๆๆๆทำให้เขาเฟลเขาเสียใจ ผมก็เลยขาดกิจกรรมนั้นไปรอไปซ่อมปี2 หลายกิจกรรมแล้ว
เรื่องต่อมา ผมมีโอกาสได้ซ้อมฟุตซอลกับทางมหาลัย เขาก็บอกว่าจากเวลาที่เขาจะได้เจอผมช่วงเย็นผมกลับต้องไปซ้อมๆฟุตซอลจนบางครั้งผมก็ต้องขาดซ้อม ทั้งๆที่ผมพยายามหาเวลาทดแทนให้เขา โดยการไปหาเช้าบ้างบ่ายบ้าง ผมพยายามบอกให้เขารู้ว่ามันคือความฝันของผมในการเล่นกีฬา ผมเคยผิดหวังโดนแม่กีดกันมาช่วงมัธยม แต่ตอนนี้ผมได้โอกาสผมก็อยากทำมันให้เต็มที่ แล้วผมจะได้ไปแข่งที่ชลบุรี เดินทางไปอยู่ที่นั่น 3 วัน เขาไม่พอใจผมมาก
ไม่อยากให้ผมไป ผมก็พูดเหตุผลว่าแบบมันคือความฝันมันเป็นหน้าที่ เขาก็บอกว่าผมไม่เข้าใจเขา เขาให้เหตุผลมาว่าเขาเป็นคนรอเขาประชดมาว่าเขาก็อยากมีอะไรทำบ้างไม่ใช่ต้องมารออย่างเดียว
ส่วนตัวผมคิดว่าเราเจอกันบ่อยมาก อาทิตนึง 5 วันขึ้นไป วันนึงไปไหนมาไหนอยู่ด้วยกัน 3-4ชั่วโมงครึ่งวันบ้างทั้งวันบ้าง แต่เขากลับรู้สึกไม่โอเคยังคิดว่ามันน้อยไป
ผมอยากหาวิธีแก้ปัญหาจังเลยครับ ผมรู้สึกฝืนนิดหน่อยแต่ผมไม่อยากให้ทางออกคือเลิกกัน เพราะส่วนอื่นๆเขาโอเครมากๆ เป็นผญ.ที่ดีคนนึงจริงๆ
*ผมพยายามลองคุยกับเขามาแล้วนะครับ เขาจะงอแงแล้วทะเลาะกันตลอดผมก็ขอโทษเขาตลอด
ทั้งหมดนี่ที่เล่ามาเป็นความรู้สึกของผมอาจเป็นความแย่ของผมเองก็ได้ ถ้าพี่ๆอ่านแล้วเห็นข้อบกพร่องในตัวผมยังไงช่วยแนะนำผมด้วยนะครับ ผมจะได้นำไปแก้ไขแล้วปรับเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น
ขอบคุณพี่ๆที่เข้ามาแนะนำล่วงหน้านะครับ