ผิดไหมที่เรารู้สึกไม่โอเคกับพ่อของตัวเอง ??

คือเรากับพ่อไม่ได้สนิทกัน แทบจะไม่ค่อยได้คุยกันเลยแต่อยู่บ้านเดียวกัน  เราค่อนข้างสบายใจมากกว่าที่อยู่กับแม่ ตั้งแต่เล็กจนโตภาพจำของเราที่มีต่อพ่อคือดุ ใจร้าย ชอบพูดจากระทบจิตใจ พ่อเราเมาทุกวัน ย้ำว่าทุกวันจริงๆ พอเมาแล้วก็จะพูดแต่เรื่องเดิม พูดแต่ความผิดของคนในครอบครัวเรื่องเดิมๆ พูดวนไปวนมา ชอบเรียกให้เราไปนั่งฟังเขาพูดตั้งแต่เรายังเล็ก คือนั่งฟังเฉยๆ ไม่มีสิทธิพูดอะไร พอพูดไปก็จะหาว่าเถียง หาว่าสอนอยู่ทำไมไม่ฟัง เหมือนเราเก็บความรู้สึกอึดอัดไว้ในใจ เพราะไม่รุ้จะคุยกับใคร ไม่อยากเอาเรื่องครอบครัวไปเล่าให้คนอื่นฟัง แต่พอมันผ่านมานานวันเรื่อยๆ บอกตรงๆว่าเราเครียดมาก ที่ต้องนอนฟังพ่อนั่งบ่นแม่ทุกคืน ทั้งๆที่แม่ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ ไปขายของ กว่าจะเสร้จงานได้พักก็ช่วงเย็น พ่อชอบพูดว่าตัวเองเสียสละ ทำงานหนัก เหมือนเป็นคนยึดติดกับอดีต เพราะเมื่อก่อนบ้านเราค่อนข้างมีเงิน แต่ช่วงเราอยู่มัธยมเหมือนครอบครัวมันทรุด พ่อไม่ได้ทำงานอะไร แม่เราเป็นคนหาเงินเข้าบ้าน ตั้งแต่ช่วงนั้นจนถึงปัจจุบัน  ตอนนี้เราทำงาน เลิกงานมาช่วงค่ำ ก็จะเจอพ่อนั่งกินเบียร์ทุกวัน พอเริ่มดึกก้จะนั่งบ่นนั่งด่าคนในบ้าน แต่นั่งพูดอยู่คนเดียว เรานอนในห้องเราได้ยินทุกอย่าง ได้ยินทุกวัน พ่อชอบพูดทวงบุญคุณ พูดเหมือนเราไม่ดี แม่ไม่ดี ทั้งๆที่แม่ทำทุกอย่างในบ้าน ทั้งงานนอกบ้านงานในบ้าน เข้ามาถ้าแม่ไม่ทำกับข้าวไว้พ่อตื่นมาไม่มีอะไรกินก็จะด่า และเราไม่เคยนอกลู่นอกทางเลยสักครั้งในชีวิต เราอึดอัดมากจนอยากย้ายออกไปอยู่คนเดียว แต่เราเป็นห่วงแม่ เครียดมากตอนนี้ ไม่รุ้จะทำไงดี เหนื่อยงานนอกบ้านแล้วกลับบ้านยังมาเจออะไรแย่ๆแบบนี้อีก เราจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี