เหนื่อย ท้อ เครียด ช่วงนี้มีแต่ปัญหาอะไรก็ไม่รู้ถาโถมเข้ามาในชีวิต เราเพิ่งอยู่ ม.4 ปลายเทอม 1 แต่ว่าไม่ใช่เหนื่อยหรือท้อกับแค่เรื่องงานนะ
ทั้งเรื่องเพื่อน งาน ชีวิต โชคชะตา มันรุมเร้าเข้ามาพร้อมกันในเวลาเดียวกัน บางปัญหาเราก็ยังไม่ได้แก้ กลายเป็นปัญหามันก็กองใหญ่เรื่อยๆ
เพื่อนก็ตีตัวออกห่าง งานก็เยอะ ไหนจะสอบอีก เราอึดอัด ตอนแรกเราก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมต้องอยากฆ่าตัวตาย ปัญหามันมีทางออกมากกว่าการฆ่าตัวตายนะ แต่ตอนนี้เราเริ่มจะเข้าใจละ มันเหนื่อยท้อแท้กับปัญหาชีวิตอะ มันแบบกดดันแล้วก็ไม่ได้ระบาย มันอึดอัด สิ่งที่อยากทำตอนนี้คือ อยากร้องไก้แล้ว
กรีดร้องออกมาดัง อยากพังข้าวของ อยากโยนแก้วโยนจานให้แตก อยากเห็นเลือด อยากเอามีดมากรีดแขนตัวเองทั้งๆที่รู้ว่าเป็นการกระทำโง่ๆ แต่เราคิดว่ามันจะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมาก อันดับแรกเลย เรื่องเพื่อน คือเราเป็นเด็กหอแล้วเรากับรูมเมทก็นิสัยต่างกันสุดขั้ว เราชอบบอกให้รูมเมทจัดรองเท้าให้เป็นระเบียบตลอดแต่เพื่อนก็ไม่ค่อยทำตาม เราบอกให้เก็บของในห้องให้สะอาดเพื่อนก็บอกว่าเดี๋ยวแล้วก็ลืม กินข้าวไม่หมดก็ทิ้ง กินเหลือก็เก็บไว้แล้วลืมกินจนเน่า เพื่อนนอนเตียงชั้นบนบอกขี้เกียจขึ้นเลยลงมานอนที่พื้น แต่ห้องเรามีรูมเมท5คนรวมเราเป็น6 เวลาเดินก็คือต้องเดินข้ามต้องหลีกเลี่ยงสิ่งกีดขวางอะไรต่อไม่รู่ ใช้ไฟเปลือง เราบอกหลายครั้งเพื่อนก็ไม่ฟัง เราเหนื่อยมันอึดอัด บอกหลายรอบแล้วอะพอมาทีนี้ก็ไม่ยอมพูดด้วย มันยิ่งหงุดหงิดคูณสอง
ต่อมาเรื่องงาน พอขึ้นมอปลายแล้วงานเยอะมากเหลือเวลาอีกสองอาทิตยืก็สอบปลายภาคแล้วก็ปิดเทอม เราต้องรีบเคลียร์งานไหนจะงานสะครเวที ทำกล้องโทรทรรศน์ คลิปวิดีโอสามสี่วิชา แล็ปวิชาต่างๆ งานนำเสนอ สรุปเนื้อหา ไหนจะต้องแบ่งเวลาอ่านหนังสือสอบปลายภาคอีก มันแบบ.....ท้ออะ แล้วโชคชะตาชีวิตอะ.....มันน้อยใจอะ กางเกงหายไปสองตัว มือถือที่เพิ่งซื้อมาเดือนเดียวก็พัง ชอบทำของหายแล้วก็ต้องซื้อใหม่ตลอด ขี้ลืมแบบลืมเก่งมากๆ เรียนไม่รู้เรื่องแต่ก็ต้องสอบให้ผ่าน เพื่อนก็ไม่ค่อยจะมีคนที่คุยได้ จะตอบปัญหาเอาคะแนนในห้องก็ที่รองท็อป 5 ตลอด ไม่มีโอกาสจะได้คะแนนพิเศษเลย เป็นคนไม่ค่อยพูด พอมีปัญหาในห้องเราก็พยายามแก้ไขตลอด เรื่องอะไรที่เกิดขึ้นเราก็มักจะเครียดให้เสมอ ชีวิตเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งมันต้องขนาดนี้เลยเหรอ ไม่รู้จะไประบายที่ไหนดี ไม่มีเพื่อนคนไหนที่เราสามารถเล่าให้เขาฟังแล้วเรารู้สึกสะบายใจแล้ว ไม่มี เราอยากเจ็บปวด ไม่อยากไปเจอหน้าใคร อยากทำร้ายตัวเอง เห้อ.......แต่มันก็ทำได้แค่คิดแหละ สิ่งที่ทำได้จริงๆคือ นั่งร้องไห้เงียบๆตอนที่เพื่อนนอนหลับแล้วแค่นั้น...มันเลยกลายเป็นความทุกข์ก้อนเท่าภูเขายังเต็มอยู่ในใจไม่เคยหายไปไหนเลย....
เครียดกับโรคซึมเศร้าหรือโรคจิต?
ทั้งเรื่องเพื่อน งาน ชีวิต โชคชะตา มันรุมเร้าเข้ามาพร้อมกันในเวลาเดียวกัน บางปัญหาเราก็ยังไม่ได้แก้ กลายเป็นปัญหามันก็กองใหญ่เรื่อยๆ
เพื่อนก็ตีตัวออกห่าง งานก็เยอะ ไหนจะสอบอีก เราอึดอัด ตอนแรกเราก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมต้องอยากฆ่าตัวตาย ปัญหามันมีทางออกมากกว่าการฆ่าตัวตายนะ แต่ตอนนี้เราเริ่มจะเข้าใจละ มันเหนื่อยท้อแท้กับปัญหาชีวิตอะ มันแบบกดดันแล้วก็ไม่ได้ระบาย มันอึดอัด สิ่งที่อยากทำตอนนี้คือ อยากร้องไก้แล้ว
กรีดร้องออกมาดัง อยากพังข้าวของ อยากโยนแก้วโยนจานให้แตก อยากเห็นเลือด อยากเอามีดมากรีดแขนตัวเองทั้งๆที่รู้ว่าเป็นการกระทำโง่ๆ แต่เราคิดว่ามันจะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมาก อันดับแรกเลย เรื่องเพื่อน คือเราเป็นเด็กหอแล้วเรากับรูมเมทก็นิสัยต่างกันสุดขั้ว เราชอบบอกให้รูมเมทจัดรองเท้าให้เป็นระเบียบตลอดแต่เพื่อนก็ไม่ค่อยทำตาม เราบอกให้เก็บของในห้องให้สะอาดเพื่อนก็บอกว่าเดี๋ยวแล้วก็ลืม กินข้าวไม่หมดก็ทิ้ง กินเหลือก็เก็บไว้แล้วลืมกินจนเน่า เพื่อนนอนเตียงชั้นบนบอกขี้เกียจขึ้นเลยลงมานอนที่พื้น แต่ห้องเรามีรูมเมท5คนรวมเราเป็น6 เวลาเดินก็คือต้องเดินข้ามต้องหลีกเลี่ยงสิ่งกีดขวางอะไรต่อไม่รู่ ใช้ไฟเปลือง เราบอกหลายครั้งเพื่อนก็ไม่ฟัง เราเหนื่อยมันอึดอัด บอกหลายรอบแล้วอะพอมาทีนี้ก็ไม่ยอมพูดด้วย มันยิ่งหงุดหงิดคูณสอง
ต่อมาเรื่องงาน พอขึ้นมอปลายแล้วงานเยอะมากเหลือเวลาอีกสองอาทิตยืก็สอบปลายภาคแล้วก็ปิดเทอม เราต้องรีบเคลียร์งานไหนจะงานสะครเวที ทำกล้องโทรทรรศน์ คลิปวิดีโอสามสี่วิชา แล็ปวิชาต่างๆ งานนำเสนอ สรุปเนื้อหา ไหนจะต้องแบ่งเวลาอ่านหนังสือสอบปลายภาคอีก มันแบบ.....ท้ออะ แล้วโชคชะตาชีวิตอะ.....มันน้อยใจอะ กางเกงหายไปสองตัว มือถือที่เพิ่งซื้อมาเดือนเดียวก็พัง ชอบทำของหายแล้วก็ต้องซื้อใหม่ตลอด ขี้ลืมแบบลืมเก่งมากๆ เรียนไม่รู้เรื่องแต่ก็ต้องสอบให้ผ่าน เพื่อนก็ไม่ค่อยจะมีคนที่คุยได้ จะตอบปัญหาเอาคะแนนในห้องก็ที่รองท็อป 5 ตลอด ไม่มีโอกาสจะได้คะแนนพิเศษเลย เป็นคนไม่ค่อยพูด พอมีปัญหาในห้องเราก็พยายามแก้ไขตลอด เรื่องอะไรที่เกิดขึ้นเราก็มักจะเครียดให้เสมอ ชีวิตเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งมันต้องขนาดนี้เลยเหรอ ไม่รู้จะไประบายที่ไหนดี ไม่มีเพื่อนคนไหนที่เราสามารถเล่าให้เขาฟังแล้วเรารู้สึกสะบายใจแล้ว ไม่มี เราอยากเจ็บปวด ไม่อยากไปเจอหน้าใคร อยากทำร้ายตัวเอง เห้อ.......แต่มันก็ทำได้แค่คิดแหละ สิ่งที่ทำได้จริงๆคือ นั่งร้องไห้เงียบๆตอนที่เพื่อนนอนหลับแล้วแค่นั้น...มันเลยกลายเป็นความทุกข์ก้อนเท่าภูเขายังเต็มอยู่ในใจไม่เคยหายไปไหนเลย....