มีใครเป็นเหมือนเราไหมเบื่อกับชีวิตท้อมากค่ะ ตอนนี้กลัวเป็นโรคซึมเศร้า

เหนื่อยมากค่ะตั้งแต่เด็กมาสังคมรอบข้างญาติพี่น้องคือไม่มีเลย ไม่เคยได้รับความช่วยเหลือจากใครแต่เราก็ไม่อยากได้นะ แต่บ้านอื่นยังมีพี่มีน้อง ให้คุยกัน แต่บ้านเรา คือมีแต่ไม่มีใครรับฟังเราเลย เราไม่เคยได้รับกำลังใจเลยแต่ทำพลาดนิดเดียวทุกคนก็มาลงที่เรา ปู่ย่าตายายคือไม่ได้คิดไปเองนะเราเจอมาจริงดูถูกเราเอาไปพูดเสียๆหายๆโครตเบื่อ
ครอบครัวก็เอาความหวังมาไว้ที่เราเพราะเราเป็นลูกคนเล็ก แต่เราไม่เข้าใจทำไมต้องกดดันเรา เรื่องเรียนเราชอบเรียนนะ มีช่วงมัธยมได้เกรดน้อย ที่บ้านไม่พอใจเอาเราไปเรียนพิเศษ มันก็ไม่ดีขึ้นอาจเป็นเพราะเราไม่ตั้งใจเรียนด้วยแหละความผิดเราอันนั้นเรายอมรับ ได้เกรด2.00ตลอดแต่มาตอนนี้เราปรับตัวหวังให้พ่อกับแม่ดีใจพอปวช.1เกรดเราเทอก็ขึ้นมา3.20กว่าๆเขาก็บอกน้อยไปไหม คือเราก็เสียใจนะ คือแต่ก็แบบไม่เป็นไร ปวช.2เราได้4.00 คือแบบมันโครตดีใจแบบมากที่สุดอ่ะแบบพ่อแม่รู้ต้องดีใจ แต่มันๆม่ได้เป็นแบบนั้นเรากลับบ้านมา เขาเห็นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเค้าบอกก็ดี วางใบเกรดเราแล้วก็ไม่สนใจ เราแบบ ทำไมอ่ะ ทำไมไม่มีใครสนใจในสิ่งที่เราทำเพื่อเขาเลยตอนเราไม่ได้เรื่องเขาก็ว่า พอเราดีขึ้นเขากับไม่สนใจเลย 
   บางทีเราก็น้อยใจชอบเอาเราไปเปรียบเทียบกับคนอื่น เราโครตน้อยใจ  อะไรเราก็โดนด่า พี่เราไม่โดนอะไรเลยอยากทำอะไรก็ทำ ไม่เคยโดนกดดัน กับเรา เราถูกตีกรอบห้ามทำแบบนั้นนะ เห็นไหมอยากเป็นแบบเค้าหรอ ชอบหรอ คนอื่นจะมองยังไง เราถูกตีกรอบ อยากทำอะไรไม่ได้ทำ ทำไมอ่ะทำไมต้องเป็นแบบนี้อ่ะ บางทีเราท้อแบบไม่ไหวแล้ว หงุดหงิดอะไรก็มาลงที่เรา โครตเครียด เครียดมาก มากที่สุด ไม่อยากอยู่แล้วอ่ะ😭😭😭😭