ผมอายุ 35 ได้ทุน กพ มาเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกา เพิ่งมาได้ 1 อาทิตย์ แต่งงานแล้ว มีลูกชั้นอนุบาล 2 คน ผมรู้สึกตั้งแต่ก่อนมาแล้วว่า จะจัดการกับความคิดถึงครอบครัวได้อย่างไรบ้าง แต่พอมาถึง ผมเหมือนจะร้องให้ทุกวัน ถามตัวเองตลอดว่าเราจะมาทำไม คิดถึงลูกๆ มากเลย และลูกๆ จะรู้สึกขาดมั้ยครับ ได้คุยกันแค่ตื่นกับก่อนนอนของทั้งสองฝ่าย เพราะว่าตอนนี้เวลาห่างกัน 11 ชม. 

เข้าเรียนแล้วการบ้านก็เยอะ ภาษาก็ไม่ค่อยจะเท่าไหร่ แถมเพื่อนในห้องก็เป็นอเริกัน100% ยิ่งทำให้รู้สึกมากไปกว่าเดิม ในห้องก็ใช้วิธีเรียนแบบ discussion รู้สึกไม่มั่นใจเลย  มีวิธีแก้อย่างไรบ้างครับ วันๆ เหมือนไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากให้การเรียนเสีย อยากจบภายในเวลา หลักสูตรปีครึ่งครับ